Złodziejka książek

Moja biblioteczka vol 2

2011-12-28T09:25:00.000-08:00

Odkąd wrzuciłam tutaj zdjęcia swojej biblioteczki minęło już trochę czasu i stała się ona znacznie większa. Dlatego pomyślałam, że fajnie byłoby pokazać Wam (bezczelnie się pochwalić) nowy wygląd mojej małej biblioteczki, z której jestem baaardzo dumna, ukrywać nie będę. Zdjęcia są niestety trochę kiepskie, bo mam słabe światło w pokoju, ale mam nadzieję, że wszystko da się zobaczyć. :)

Na tych półkach nie ma w zasadzie nic ciekawego, głównie encyklopedie, słowniki (2 półka), a wyżej Szekspir, Saga i romansidła, których nie przeczytałam.

Te półki powinny być znane, bo wcześniej już je dodawałam i raczej nic się na nich nie zmieniło. Na tym zdjęciu brakuje dwóch tomów Igrzysk Śmierci, które pożyczyłam koleżankom. Jedna zachwycona, druga przebrnąć nie może. :)

Tutaj również bez zmian. Pod żabą empikowe gazetki, które uwielbiam. :)

Tak zaczyna się mój drugi regał. Pierwsza półka to książki przywiezione od babci. Na drugiej brakuje 4 tomu Akademii wampirów.

Pierwsza półka to Wielkie Biografie sponsorowane przez moją mamę. Gdyby nie ona to nigdy bym ich nie miała, dlatego jestem jej bardzo wdzięczna za kupowanie mi tych książek. Druga półka to głównie fantastyka, brakuje na niej Lasu Zębów i Rąk - pożyczone koleżance.

I teraz wielka sprawa do Was. Jak widzicie, mam dwie książki Ukąszenie pająka, z tym, że jedna z nich to egzemplarz recenzencki, jednak w stanie nienaruszonym, bo go nie czytałam. Chcielibyście konkurs z tą książką? Chętnie bym go zorganizowała i komuś podarowała ją w prezencie. Jeżeli będą chętni to niedługo go zorganizuję. :)

Tak się kończy mój drugi regał. Brakuje na nim Ballady, którą właśnie czytam.

Kiedy regał się kończy trzeba znaleźć nowe miejsce na kolejne książki. Znalazłam: trzy małe półki na szafce stojącej obok regałów. Gdy one się skończą, wtedy będzie problem. :)

Mam nadzieję, że sympatycznie minęły Wam święta i że pod choinką znaleźliście wspaniałe książki. Ja niestety nie, co mnie nie zaskoczyło, aczkolwiek mam tyle książek do przeczytania, że nie jest mi smutno z tego powodu. :)

To tyle. Trzymajcie się ciepło!

Mrok, Marianne Curley

2011-12-22T14:06:00.000-08:00

Mrok, Marianne Curley

Wydawnictwo Jaguar

Tłum. Małgorzata Kaczarowska

„Mrok” to druga część trylogii Strażnicy Veridianu napisanej przez Marianne Curley. O ile pierwszy tom, „Straż” był bardzo ciekawy, to teraz muszę przyznać, iż podczas czytania tej części byłam odrobinę zawiedziona. W porównaniu ze swoją poprzedniczką „Mrok” wypada trochę słabiej, aczkolwiek wciąż są to jedne z lepszych książek, jakie udało mi się przeczytać. Jeżeli trzeci tom tego cyklu będzie równie dobry, a może nawet i lepszy od wcześniejszych części to z czystym sumieniem będę mogła uznać tę trylogię za jedną z najlepszych, jakie przeczytałam.

Od wydarzeń w „Straży” minął rok. Podczas misji, na którą wysłani zostali Arkarian i Isabel nie wszystko idzie tak, jak powinno. Jej towarzysz zostaje porwany i więziony w miejscu, z którego powrót jest prawie niemożliwy. Isabel za wszelką cenę pragnie ratować Arkariana i wbrew woli Loriana wraz z Ethanem i Mattem wyrusza na ratunek przyjacielowi. Czy uda im się uratować Arkariana na czas i bezpiecznie powrócić do swojego świata? I czy czekają ich jakieś konsekwencje za złamanie zasad?

Cała recenzja tutaj.

Za książkę dziękuję portalowi ParanormalBooks.

A Wam wszystkim życzę wesołych i spokojnych świąt. :)

Kuszące zło, Keri Arthur

2011-12-18T02:20:00.000-08:00

Kuszące zło, Keri Arthur

Tłum. Kinga Składanowska

Wydawnictwo Erica

„Kuszące zło” to trzeci tom serii stworzonej przez Keri Arthur. Mogę szczerze przyznać, że z niecierpliwością czekałam na tę książkę. Spodziewałam się porywającej i wciągającej historii, biorąc pod uwagę to, w jakim stylu zakończyła się część druga. I faktycznie, nie zawiodłam się, otrzymałam ciekawą historię, od której nie mogłam się oderwać i dzięki nie mój kryzys czytelniczy trwający dobre dwa miesiące odszedł w zapomnienie.

Trzecia część cyklu tak, jak pozostałe obfituje w masę ciekawych wydarzeń i niesamowitych sytuacji. Tym razem jednak Riley ma do wykonania misję, od której zależą przyszłe losy świata. Walka z Deshonem Starrem będzie ciężka, aczkolwiek Riley zrobi wszystko, aby doprowadzić tę misję do końca.

Cieszę się, że miałam możliwość przeczytania tej książki, bo jest to jedna z najciekawszych lektur, z jakimi się ostatnio zetknęłam. Nigdy nie sądziłam, że będę w stanie tak bardzo stęsknić się za bohaterami jakiejkolwiek książki, a czytając „Kuszące zło” największą radość sprawiło mi ponowne spotkanie z Riley, Rhoanem i pozostałymi postaciami z tej historii. Cudownie jest obserwować, jak z każdym kolejnym tomem serii charakter bohaterów ewoluuje, jak każda z postaci rozwija się i dorasta. W tej lekturze być może zjawisko to nie jest wybitnie wyraźne, aczkolwiek ja z łatwością zauważyłam zmianę w charakterach bohaterów. I jest to naprawdę przyjemne doświadczenie, które sprawia, że na kolejne części tej serii wyczekuję z coraz większą niecierpliwością.

Cała recenzja tutaj.

Za książkę dziękuję portalowi ParanormalBooks.

Dawno mnie tutaj nie było, ale z powodu wielu problemów osobistych (które wciąż się przy mnie plączą) musiałam zrobić sobie małą przerwę, wbrew swojej woli. Teraz mam nadzieję, że uda mi się w miarę regularnie dodawać recenzje na bloga. :)

Literacki Blog Roku - głosowanie

2011-10-04T09:07:00.000-07:00

Dzisiaj krótko i na temat, niestety nie jest to recenzja, a moja skromna prośba do Was. :) Rozpoczęło się głosowanie na Literacki Blog Roku, gdzie się zgłosiłam i byłabym bardzo wdzięczna za Wasze głosy. Klikając w poniższy bannerek przeniesiecie się do strony, gdzie możecie oddać swój głos.

Za każdy głos bardzo dziękuję.

Szkoła wróciła, czasu wolnego jak nie było tak nie ma, recenzje więc pojawiać się będą niestety naprawdę bardzo rzadko. Strasznie niekomfortowa sytuacja, bo książek do przeczytania jest tona, nie wspominając o lekturach. :)

Pokuta, Anne Rice

2011-09-25T01:48:00.000-07:00

Pokuta, Anne Rice

Tłum.Grażyna Smosna

Wydawnictwo Otwarte

„Pokuta” nie jest moim pierwszym spotkaniem ze znaną i cenioną pisarką Anne Rice. Zanim sięgnęłam po tę książkę, udało mi się przeczytać dwie części „Lashera” opowiadające o czarownicach oraz „Wywiad z wampirem”, który niesamowicie mnie zauroczył. Na tej podstawie spodziewałam się, iż kolejne książki tej autorki będą równie wciągające i pełne wrażeń. Nie wiem czy miałam zbyt wygórowane oczekiwania wobec tej książki, czy po prostu nie trafiła ona w mój gust. Z przykrością muszę stwierdzić, że trochę się na niej zawiodłam. Już od samego początku czytanie tej książki było dla mnie nie lada wyzwaniem. Nie potrafię jej jednak ocenić negatywnie, lektura ta zdecydowanie na to nie zasługuje.

Toby O’Dare jest płatnym zabójcą pracującym na zlecenie mężczyzny, którego nazywa Panem Sprawiedliwym. Pewnego dnia, podczas wykonywania jednego ze swoich zadań, a mianowicie likwidacji pewnego biznesmena, pojawia się anioł, który wbrew pozorom nie zamierza karcić go za popełnione grzechy. Istota ta wyjawia mu, iż ma dla niego zadanie, którego wykonania podejmie się przenosząc do trzynastowiecznej Anglii. Czy Toby skorzysta z szansy, którą ma właśnie na wyciągnięcie ręki? Czy zrezygnuje z życia, które dotychczas prowadzi i spróbuje czegoś nowego?

Cała recenzja tutaj.

Za książkę dziękuję portalowi ParanormalBooks.

Oto setna recenzja na tym blogu. :) Nie pamiętam, kiedy ostatnio miałam czas na to, żeby spokojnie poczytać jakąś książkę, która przy okazji nie byłaby lekturą.

Atrofia, Lauren DeStefano

2011-08-31T09:52:00.000-07:00

Atrofia, Lauren DeStefano

Tłum. Magdalena Rychlik

Wydawnictwo Prószyński i S-ka

Co byście zrobili, gdybyście znali datę swojej śmierci? Gdybyście zamiast sędziwego wieku dożyli do jedynie dwudziestu lat i na tym zakończyło się Wasze życie? Zbyt mało czasu by czegokolwiek dokonać, zbyt mało czasu na to, aby zasmakować prawdziwego życia. Zmuszeni dorosnąć zbyt szybko i równie szybko się usamodzielnić. Być jak bohaterka „Atrofii”, znaleźć się na chwilę w jej świecie i żyć w miejscu, w którym przyszłość to walka o każdy kolejny dzień, a najcenniejszym darem jest wolność. Powieści antyutopijne zawsze troszkę mnie przerażały, ale przede wszystkim niezwykle fascynowały przedstawionym w nich światem. Zmuszały do refleksji, porównań, a przede wszystkim do zastanawiania się nad swoim życiem i stawiania na miejscu bohaterów takich książek. Z jednej strony coś takiego wydaje mi się być niezwykle nierealne, z drugiej jednak strony świat ten ma w sobie odrobinę prawdziwości.

Rhine to szesnastoletnia dziewczyna, żyjąca w świecie, który przetrwał trzecią wojnę światową. W świecie, w którym dzieci poczęte naturalnie uważane są za niedoskonałe i pełne wad, wobec tego rusza produkcja embrionów bez jakichkolwiek wad genetycznych. Wbrew pozorom tylko pierwsze pokolenie okazuje się być perfekcyjne. Ich potomkowie umierają w wieku dwudziestu, dwudziestu paru lat pokonani przez wirusa, na którego nie ma lekarstwa. Trzy młode dziewczyny, Rhine, Cecily i Jenna trafiają do oszałamiającej bogactwem posiadłości, w której poślubić je musi syn właściciela. Rhine poznaje tam młodego służącego, Gabriela, do którego pała uczuciem i z którym planuje ucieczkę. Czy ich plan się powiedzie? A może Rhine ulegnie niesamowitości świata, w którym się teraz znajduje i jej marzenie o wolności i powrocie do dawnego życia spadnie na drugi plan lub całkowicie się rozwieje?

Długo szukałam słów, którymi mogłabym opisać tę książkę i uczucia, które we mnie wywołała i gdy myślałam, że już je znalazłam, okazało się, że to nie jest to. Prawdę mówiąc nadal nie wiem, jakich słów mogłabym użyć, ponieważ jest to lektura tak nietuzinkowa, że jakiekolwiek słowa wydają mi się być zbyt banalne, zbyt zwykłe, żeby ich użyć. Naprawdę dawno nie spotkałam książki, w której wolność odgrywałaby tak wielką, tak istotną rolę, gdzie byłaby ona najcenniejszym skarbem, który pozostał ludziom. Rhine, głównej bohaterce książki, ta wolność została odebrana. Dziewczyna dusi w sobie nienawiść do swoich oprawców, nie planuje bynajmniej się poddać. Zamierza walczyć o swoją przyszłość, o to, by samodzielnie dysponować latami, które jej jeszcze pozostały. Zamierza walczyć o to, co zostało jej odebrane, o powrót do dawnego życia, za którym bardzo tęskni.

Większość ludzi słynie z tego, że pragną oni idealizmu, perfekcjonizmu w każdym calu. Idealne ubrania, idealna fryzura, idealne życie. Idealny mąż, idealna żona, idealne dzieci. Często nie zdają sobie wówczas sprawy, jak bardzo krzywdzą taką postawą swoich bliskich, ponieważ ich wymagania często przerastają ludzi, od których oczekuje się perfekcji. Niektóre stawiane przez ludzi wymagania mogą nieść za sobą tragiczne skutki, co doskonale przedstawia „Atrofia” Lauren DeStefano. Ludzkość pragnąca perfekcji doprowadziła do zagłady świata, gdzie ludzie dożywają jedynie dwudziestu paru lat, nigdy więcej.

Autorka posługująca się niezwykle barwnym i plastycznym językiem stworzyła świat, który zaczarował mnie już od samego początku, odkąd tylko zaczęłam tę książkę czytać. Jest to lektura tak wciągająca, że podczas jej czytania żałowałam, iż doba ma tylko dwadzieścia cztery godziny, a nie więcej, gdyż oderwanie się od tej książki było nie lada wyczynem. Pokochałam w niej to, że pochłonęła ona moją uwagę już od pierwszej strony – czasami trzeba czasu, żeby w daną lekturę się wczytać, tutaj jednak nie miałam tego problemu. Już od początku wiedziałam, że czytanie tej powieści będzie niezapomnianą przygodą i nie zawiodłam się pod tym względem. Zaczarował mnie świat stworzony przez Lauren DeStefano, gdyż, mimo iż cechuje się on niezwykłą perfekcją i bogactwem, to w głębi jest pełen wad i niedoskonałości, wydaje się być miejscem nieszczęśliwym i w pewien sposób zagubionym. Można uznać, iż świat przedstawiony w książce Lauren DeStefano wcale tak bardzo nie różni się od tego, w którym żyjemy aktualnie.

Moją dużą sympatię zdobyła główna bohaterka książki, która jest postacią odważną i wiedzącą, czego chce. Nie ulega niesamowitościom i bogactwom znajdującym się w posiadłości, w której przyszło jej mieszkać i poślubić bogatego mężczyznę. Jest niczym ptak uwięziony w klatce, aczkolwiek wszystkimi siłami walczący o to, co zostało jej odebrane. Z resztą nie tylko Rhine zasługuje na uwagę, gdyż wszyscy bohaterowie tej książki są niezwykłymi postaciami. Tak plastyczni i wielokolorowi, że nietrudno zapałać do nich sympatią. Nie są pustymi skorupami, a prawdziwymi, niemal rzeczywistymi bohaterami, posiadającymi tę specjalną iskrę, która sprawia, że wydają się być niezwykle realni. Ledwo odłożyłam książkę na półkę, a już za nimi wszystkimi tęsknię i wiem, że czekanie na drugi tom trylogii „Chemiczne światy” będzie nie lada wyzwaniem.

Bez najmniejszego zawahania mogę polecić tę książkę, gdyż lektura ta jest pełną pasji historią, od której nie sposób się oderwać. Niesamowitą mieszankę tworzy świetna powieść wraz z pięknym wydaniem, od którego nie sposób oderwać oczu. Jestem pewna, że jeszcze nie raz zajrzę do tej książki, gdyż bardzo bym chciała kiedyś do niej powrócić i poczuć ponownie te same emocje, które poczułam podczas pierwszego czytania tej książki. Mam nadzieję, iż druga część wyjdzie jak najszybciej i jeżeli będzie ona równie dobra co „Atrofia”, to z pewnością będę mogła wrzucić tę trylogię na półkę z moimi ulubionymi książkami.

Za książkę dziękuję Wydawnictwu Prószyński i S-ka.

Przysięga krwi, Richelle Mead

2011-08-27T01:09:00.000-07:00

Akademia wampirów. Tom IV.

Przysięga krwi, Richelle Mead

Tłum. Monika Gajdzińska

Wydawnictwo Nasza Księgarnia

Tak wiele się mówi i słyszy o tym, iż od miłości ważniejsza jest przyjaźń, że miłość odejdzie, a przyjaźń pozostanie na wieki. Ja nigdy nie wybierałam żadnego stanowiska w tej kwestii, ponieważ nigdy nie kochałam, a na przyjaźni zawiodłam się tyle razy, że prawie straciłam wiarę w jej magiczną i trwałą moc. Nigdy także nie musiałam stawać pomiędzy tymi dwoma sprawami oraz nie zastanawiałam się, co bym wybrała, gdybym była zmuszona do podjęcia takiej decyzji. Ciekawa jestem jednak, co zrobilibyście Wy? Postawieni między młotem a kowadłem, zmuszeni do dokonania wyboru, czego być może wcale byście nie chcieli. Czy wybór Wasz byłby słuszny? Czy słuszną decyzję podjęła Rose, główna bohaterka książki „Przysięga krwi”? Mogła wybrać inną drogę, jednak tego nie zrobiła, czy prawidłowo? Podjęta decyzja skazała ją na cierpienie czy może pozwoliła dać upust zabijającym ją emocjom?

Atak strzyg na Akademię św. Władimira zakończył się tragicznie. Wielu morojów, dampirów, jak i Strażników poniosło śmierć z rąk tych morderczych istot, a wieść o tym obiegła cały świat. Z wielką stratą spotkała się Rose, której ukochany stał się nieumarłym – zamienił się w strzygę i zniknął wraz z istotami, które zaatakowały Akademię. Rose postanawia go odszukać i spełnić daną mu dawniej obietnicę. Czy uda jej się uwolnić go od życia, jakiego Dymitr nigdy nie pragnął? Rose, opuszczając Akademię, zmuszona jest rozstać się ze swoją przyjaciółką, Lisą. Czy dziewczyny są w stanie znieść tę rozłąkę? I jak wpłynie ona na ich przyjaźń?

„Przysięga krwi” to czwarty tom należący do serii „Akademia wampirów”, który wyszedł spod pióra Richelle Mead. Czekałam na tę książkę z wielką niecierpliwością, gdyż trzeci tom niezwykle mi się spodobał i wycisnął tonę łez, szczególnie jego końcówka. Bałam się, iż po rewelacyjnym niemal „Pocałunku cienia”, czwarta część nie będzie tak dobra jak jej poprzedniczka, że nie zachwyci mnie tak bardzo. Teraz jednak wiem, iż moje obawy były zupełnie bezpodstawne, ponieważ „Przysięga krwi” jest równie dobra jak wcześniejsze części i pod względem emocjonalnym oraz pod względem samej akcji. W pewnym momencie zaczęłam żałować, że nie czytam wystarczająco szybko, tak bardzo chciałam wiedzieć, co wydarzy się dalej, przeczytać w jak najszybszym tempie jedną stronę, pochłonąć drugą i przewrócić trzecią. Po raz pierwszy w życiu przeszkadzało mi moje tempo czytania, choć wcześniej byłam z niego zadowolona.

„Są dni, kiedy budzę się z nadzieją, że wszystko, co ostatnio zaszło, to tylko sen. Jestem Śpiącą Królewną, a koszmar, jaki przeżywam, lada moment się rozwieje i będę mogła poślubić ukochanego księcia, a potem żyć z nim długo i szczęśliwie”.

Dla niektórych kilka pierwszych rozdziałów tej książki może wydawać się nużące, monotonne lub nawet nieciekawe, ja gwarantuję jednak, że warto czytać dalej, gdyż jest to dopiero przedsmak tego, co dzieje się później. W pewnym momencie akcja nabiera niesamowitego tempa, a poszczególne wydarzenia niemalże biją się o uwagę czytelnika. Każda kartka gwarantuje nowe, ciekawe sytuacje, które spotykają główną bohaterkę. To nie jest książka z rodzaju tych, przy których można się nudzić, jest to niesamowita, pełna akcji i uczuć lektura, która pochłonęła mnie całkowicie i nie wypuściła ze swych objęć do momentu, aż nie odłożyłam jej na półkę. Jeżeli chodzi o serię „Akademia wampirów” to mogę być pewna, że każda z tych książek wciągnie mnie bez reszty, gdyż autorka tak buduje napięcie, iż nie sposób jest się od tej lektury oderwać.

Na osobną uwagę zasługują bohaterowie książki, gdyż są to tak różnorodne postacie, że praktycznie każda z nich wywoływała we mnie zupełnie inne emocje. W „Przysiędze krwi” czytelnik ponownie wita bohaterów występujących w poprzednich częściach, ale spotyka także nowych, tak różnych od tych, którzy dotychczas się pojawili. Moją największą sympatię zdobyła Rose, główna bohaterka, której przemiana na tle poprzednich części jest tak wyrazista, iż wydaje się być niemalże inną postacią, posiadającą mimo wszystko swój dawny, momentami ciężki do rozgryzienia charakterek. Teraz jest ona prawie niezależną kobietą, panią siebie, kimś, kto zaczął samodzielnie decydować o swoim życiu, dokonywać samodzielnych wyborów, choć wcześniej było to dla niej nieosiągalne. Wciąż jest niewolnicą wspomnień i dawnych przeżyć, które nie pozwalają o sobie zapomnieć i od których chyba nigdy się nie uwolni, mimo przysięgi, którą dawniej złożyła. Jest to bohaterka o wielkiej odwadze i sile, nie tylko fizycznej, jednak czy jest na tyle silna, by sprostać zadaniu, którego się podjęła? Może się to wydawać znacznie trudniejsze, niż Rose wcześniej przypuszczała, biorąc pod uwagę fakt, że strzygą, którą musi powstrzymać, jest mężczyzna, którego kocha całym sercem.

Książka ta jest lekturą nie tylko trzymającą w napięciu, ale także niezwykle wzruszającą i wywołującą często niechciane łzy. Autorka niezwykle umiejętnie przedstawiła emocje Rose, wydają się być one prawie namacalne i tak silnie oddziaływały na mnie podczas czytania tej książki. Jestem bardzo zadowolona z tej lektury. Podczas jej czytania uzmysłowiłam sobie, jak bardzo stęskniłam się za bohaterami i rozterkami Rose. Niezwykłe jest to, jak w pewnym momencie akcja może obrócić się o 180 stopni, choć wcześniej nic nie przewidywało takiej sytuacji. Nie bez powodu zaliczam więc „Akademię wampirów” do moich ulubionych książek, które czytam z wielką przyjemnością i do których bardzo bym chciała kiedyś powrócić. To nie są książki, o których zapomina się po przeczytaniu i odłożeniu ich na półkę. Nie wtedy, gdy ich zakończenia powodują duży niedosyt i jeszcze większą chęć poznania dalszych losów Rose i reszty bohaterów. Zachęcam do zapoznania się z „Przysięgą krwi” jak i z poprzednimi częściami tej serii. Od siebie gwarantuję, że książki te są niezapomnianą i bez reszty pochłaniającą lekturą.

Tom I. Akademia wampirów
Tom II. W szponach mrozu
Tom III. Pocałunek cienia

Za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Nasza Księgarnia.

Bezzmienna, Gail Carriger

2011-08-25T14:20:00.000-07:00

Bezzmienna, Gail Carriger

Tłum. Magdalena Moltzan-Małkowska

Wydawnictwo Prószyński i S-ka

„Bezzmienna” to druga część napisanej przez Gail Carriger serii opowiadającej o przygodach Alexii Tarabotti i jej niezawodnej parasolki. Pierwszym tomem, „Bezduszną”, byłam głęboko zachwycona, książka ta szczerze mnie urzekła i oczarowała, nie miałam więc wątpliwości, co do tego, iż „Bezzmienna” również okaże się fantastyczną i pochłaniającą bez reszty lekturą. Mimo iż nie miałam wobec niej zbyt większych oczekiwań, to i tak przeczuwałam, iż będę tą książką równie głęboko zachwycona, co pierwszą częścią. Nie zawiodłam się.

Mogłoby się wydawać, iż Alexia Tarabotti, teraz już lady Maccon, wiedzie spokojne, dostatnie i bezstresowe życie. Jest to jednak tylko złudzenie, szczególnie wtedy, gdy Alexię budzi wściekły wrzask jej męża, a jakiś czas później znika on w nie do końca wyjaśnionych okolicznościach, nie pozostawiając żadnej wiadomości, zostawiając jednocześnie na głowie Alexii watahę pełną wilkołaków. Co stoi za tajemniczym zniknięciem lorda Maccona? Aby się o tym przekonać, jego małżonka postanawia wybrać się do Szkocji, gdzie to nie odnalezienie jej męża będzie największym wyzwaniem, które na nią czeka.

Mimo iż jest to lektura bardzo cienka i niezbyt obszerna, czytanie jej zajęło mi dużo więcej czasu niż czytanie pierwszej części, bo o ile z „Bezduszną” rozprawiłam się w kilka godzin, „Bezzmienna” towarzyszyła mi przez kilka dni, choć spodziewałam się, że po kilku godzinach będę mogła odłożyć tę książkę na półkę. Nie oznacza to wcale, iż książka ta była gorsza od swojej poprzedniczki, ponieważ obie zauroczyły mnie równie mocno, obie czytałam z wielką przyjemnością. „Bezzmienna” to niezwykle wciągająca lektura, historia pochłaniająca bez reszty. Autorka książki w znakomity sposób posługuje się humorem, w niektórych momentach do łez rozbawiając czytelnika. Język charakteryzowany na ten z dawnej epoki już od pierwszej strony wciąga w niezapomniany wiktoriański klimat.

O ile bardzo polubiłam bohaterów w pierwszej części, w „Bezzmiennej” jeszcze bardziej ich pokochałam. W pamięć zapada każdy z bohaterów. Bezpośrednia Alexia, gburowaty lord Maccon, Ivy wraz ze swoim zamiłowaniem do nieatrakcyjnych, często wręcz odpychających kapeluszy, a – dla mnie – w szczególności mówiący kursywą lord Akledama, który jest jedną z najcieplejszych i najsympatyczniejszych postaci z tej książki. Pojawiają się także nowe postacie, jak na przykład Madame Lefoux. Nie wszystkie od razu wzbudziły moje zaufanie, przy niektórych musiało minąć sporo czasu, nim poczułam do nich nić sympatii.

Byłam zdziwiona, gdy odkryłam, iż udało mi się przewidzieć rozwiązanie kilku sytuacji, gdyż nigdy nie posądziłabym tej książki o najmniejszą nawet przewidywalność. Nie uważam tego za jakikolwiek minus, przyznać muszę, iż wcielenie się w Sherlocka Holmesa sprawiło mi dużą radość i satysfakcję. Ową przewidywalność wynagrodziło mi zakończenie książki, które było tak zaskakujące, iż wbiło mnie w fotel i jedynie zaostrzyło mój apetyt na trzecią część. „Bezzmienna” okazała się wciągającą, przyjemną i odprężającą lekturą, zachęcam więc do jej przeczytania.

Za książkę dziękuję Wydawnictwu Prószyński i S-ka.

Dziewczyny z Hex Hall. Diable szkło, Rachel Hawkins

2011-08-19T15:32:00.000-07:00

Dziewczyny z Hex Hall. Diable szkło, Rachel Hawkins

Tłum. Paweł Łopatka

Wydawnictwo Otwarte

Czytanie pierwszej części „Dziewczyn z Hex Hall” przyniosło mi wspaniałą rozrywkę, aczkolwiek nie spodobała mi się ta książka na tyle, by uznać ją za rewelacyjną. Wiedziałam, że zabiorę się za drugą część, bo bardzo chciałam poznać dalsze losy bohaterów tej książki, ale czy spodziewałam się tego, że drugi tom okaże się być dwa razy lepszy od poprzedniego? Że oczaruje i wciągnie mnie tak bardzo, że przez dłuższy czas nie będę w stanie myśleć o niczym innym? Że sprawi, iż trzecią część będę chciała przeczytać jeszcze w tej samej chwili, w której przewróciłam ostatnią kartkę „Diablego szkła”? Nie, na to nie byłam przygotowana.

„Diable szkło” to drugi tom trylogii napisanej przez Rachel Hawkins. W tej części główna bohaterka książki, Sophie Mercer, wyjeżdża na wakacje do Londynu z dwójką przyjaciół, aby odpocząć po pełnym wrażeń semestrze w Hekate Hall, który pomógł jej dowiedzieć się, że jest demonem, o czym nie miała pojęcia. Wbrew pozorom odpoczynek to ostatnia rzecz, na którą może liczyć Sophie. Czeka ją spotkanie z Archerem Crossem, który skradł jej serce oraz wiele innych niespodzianek, które kompletnie zmienią jej życie.

„Sądziłam, że jak zwykle odpowie coś w stylu: „Ależ Sophie, to wykluczone, bowiem… TRUDNE SŁOWO, jak również TRUDNE SŁOWO, a zatem ABSTRAKCYJNA PUENTA”.”

Książka ta była jedną z najprzyjemniejszych lektur w ostatnich dniach, posiada ona praktycznie wszystko, czego po tej powieści oczekiwałam. Jest zabawną lekturą, w wielu momentach ciężko było mi się powstrzymać od parsknięcia śmiechem. Dzięki świetnemu humorowi lektura ta jest bardzo sympatyczną powieścią, która szybko wzbudziła mój entuzjazm. Można w niej znaleźć również chwile pełne dramatyzmu, w których napięcie sięga granic i do końca nie wiadomo, co się tak naprawdę wydarzy. Autorka ukrywa przed czytelnikiem zakończenie książki do ostatniej strony i nie sposób nawet domyślić się, jak mogłaby się ta powieść zakończyć.

„Diable szkło” okrywa przed czytelnikiem nowe, ciekawe postacie, ale przybliża również charakter pozostałych. Dzięki temu można znacznie bardziej ich poznać i zżyć się z nimi, ponieważ dzięki bliższemu ich przedstawieniu bohaterowie sprawiają wrażenie jakby rzeczywistych postaci. Niemalże każdy z bohaterów wzbudził moją sympatię, prawie każdego w jakiś sposób udało mi się polubić. Doceniam to, iż nie ma w tej lekturze dwóch takich samych postaci, o takich samych charakterach – każdy z nich jest inny, ma własną, indywidualną osobowość, jest niepowtarzalny i oryginalny.

„- To, co nas łączy, stanowi jedyną prawdę w moim życiu. Tylko t y jesteś w nim prawdziwa. I mam już dosyć udawania, że cię nie pragnę.
- Ojejku, Cross, jak widzę, minąłeś się z powołaniem. Zostaw w spokoju demony i weź się za pisanie poezji miłosnej.
- Przymknij się – mruknął, schylając głowę do kolejnego pocałunku”.

Nie spodziewałam się, iż książka ta wzruszy mnie w jakikolwiek sposób, a już pewnością nie byłam przygotowana na to, że wyciśnie ze mnie łzy. Mimo iż jestem osobą, która bardzo łatwo się wzrusza, która przepłakała prawie każdą przeczytaną w swoim życiu książkę, byłam zaskoczona tym, jak łatwo pozwoliłam na to, by łzy spłynęły mi po policzkach. „Diable szkło” wciągnęło mnie tak bardzo, że nie oderwałam się od tej książki, dopóki nie przewróciłam ostatniej kartki.

Jestem zaskoczona tym, jak bardzo spodobała mi się ta książka, biorąc pod uwagę fakt, jakie wrażenie wywarła na mnie pierwsza część. Niemniej jestem zadowolona z lektury, cieszę się, że miałam możliwość ją przeczytać i z niecierpliwością czekam na trzeci tom. Polecam tę książkę każdemu, kto oczekuje na dawkę napięcia, na lekturę wciągającą i wyciskającą z oczu łzy. Na powieść, w której świat przedstawiony jest tak realistyczny, jakby znajdował się tuż za rogiem. Śmiało mogę uznać, że tą książką autorka skutecznie usunęła w niepamięć moje mieszane wrażenia po przeczytaniu „Dziewczyn z Hex Hall”.

Za książkę dziękuję Wydawnictwu Otwarte.

Ponownie zapraszam wszystkich fanów tych książek na bloga utworzonego z myślą o trylogii Rachel Hawkins.
Pojawiają się tam recenzje obu tomów, będą pojawiać się różne informacje na temat tej trylogii, a niedługo także wiadomości na temat serii Pretty Little Liars, na podstawie której powstał znany serial pod tym samym tytułem. ;)

Las Zębów i Rąk, Carrie Ryan

2011-08-12T14:04:00.000-07:00

Las Zębów i Rąk, Carrie Ryan

Tłum. Bartosz Czartoryski

Wydawnictwo Papierowy Księżyc

Czy potraficie wyobrazić sobie życie w miejscu otoczonym siatką, która jako jedyna chroni przed zagrażającym niebezpieczeństwem, czającym się na zewnątrz? Życie w świecie, który pogrążył się w chaosie; gdzie tajemniczy wirus zamienia większość ludzi w przerażające zombie, a część pozostałych przy życiu ludzi musi chronić się w odległych zakątkach świata. Życie w świecie, w którym przyszłość to nieustanna walka o każdy kolejny dzień, gdzie smutek miesza się ze szczęściem, a marzenia są cenniejsze, niż mogłoby się wydawać. Gdzie istnieje przekonanie, że poza siatką nie istnieje nic innego, jak tylko rozpościerający się wszędzie mroczny las, a w nim setki ludzi zamienionych w potwory, pragnących tylko jednego: śmierci tych, którzy pozostali przy życiu.

Mary, główna bohaterka książki, jest mieszkanką właśnie takiego miejsca. To mała wioska otoczona siatką, która ma za zadanie chronić przed Nieuświęconymi żyjącymi w Lesie Zębów i Rąk. W wiosce znajdują się także Strażnicy chroniący mieszkańców przed zagrożeniem z zewnątrz. Co się stanie jednak, gdy siatka okaże się być niewystarczającym zapewnieniem bezpieczeństwa? Gdy zostanie sforsowana, a Nieuświęceni przedostaną się do wioski i rozpoczną polowanie? Mary będzie musiała stanąć z nimi twarzą w twarz i dokonać w między czasie wyboru pomiędzy marzeniem a miłością. Które pragnienie zwycięży, a które okaże się być niewystarczająco silne?

Czasami spotyka się książkę, po której przeczytaniu w myśli wkrada się chaos, wrażenia mieszają się ze sobą, a uczucia buzują we wnętrzu czytelnika, niezdolne do opanowania. Takie książki spotykam rzadko, dlatego każde przeczytanie takiej lektury jest bardzo osobliwym przeżyciem. „Las Zębów i Rąk” jest jedną z takich książek, jednak w pewien sposób jeszcze bardziej wyjątkową, ponieważ od dawna nie spotkałam powieści, która spodobałaby mi się od a do z, której nie miałabym nic do zarzucenia, być może jedynie oprócz tego, że zakończyła się zdecydowanie zbyt szybko.

Choć czary w tej książce nie występują, autorka wprowadza czytelnika w świat magiczny i urzekający od pierwszych stron. Swoim niezwykle barwnym i plastycznym językiem sprawia, że bez problemów można wyobrazić sobie absolutnie każdy szczegół, każdy detal, który występuje w „Lesie Zębów i Rąk”. Opisów w tej książce jest dużo i, mimo iż nie przedstawiają one każdego miejsca z najmniejszą dokładnością, nie ma żadnego problemu w wyobrażeniu go sobie, ponieważ lektura ta bawi się wyobraźnią czytelnika jak ulubioną zabawką i jest to zasługa głównie pięknego języka Carrie Ryan.

„Moja matka zwykła opowiadać mi o oceanie. Mówiła, że istnieje miejsce, gdzie jak wzrokiem sięgnąć, nie było nic poza wodą, znajdującą się zawsze w ruchu, która pędziła ku tobie, by zaraz zawrócić. Raz pokazała mi fotografię małej dziewczynki stojącej w oceanie i powiedziała, że to moja prapraprababcia. To było lata temu, zdjęcie już dawno strawił ogień, lecz pamiętam je, wyblakłe i naddarte. Mała dziewczynka otoczona nicością”.

Bohaterowie tej książki z łatwością wzbudzili moją sympatię, nawet ci, za którymi z początku nie przepadałam. Żaden z nich nie jest łatwą postacią, każdy bohater ma inny charakter i niesamowitą osobowość, na którą składa się wiele różnych czynników, które sprawiają, że wszystkie postaci są bardzo żywe, realne i różnokolorowe. Moją dużą sympatię zdobyła główna bohaterka, z którą tak łatwo było mi się utożsamić. Nie jest to postać bez wad i dlatego tak bardzo ją polubiłam – nie jest ona nieustraszoną bohaterką, której niestraszne są nawet krwiożercze potwory. Jestem pewna, że zapamiętam tę postać na długo.

„Las Zębów i Rąk” to książka wciągająca z taką siłą, że co jakiś czas musiałam robić sobie przerwę, żeby nie przeczytać jej zbyt szybko, ponieważ chciałam delektować się tą lekturą jak najdłużej. Nie udało się, gdyż przeczytałam ją w zaledwie kilka godzin, jednak po odwróceniu ostatniej strony miałam wrażenie, jakby to były zaledwie minuty. Czytając ją udało mi się zapomnieć o całym świecie, jedyne, co istniało, to bohaterowie i ich niesamowita historia – piękna i pełna wzruszeń do tego stopnia, że nie jeden raz udało jej się wycisnąć ze mnie łzy. To książka trzymająca w napięciu do ostatniej strony, w której akcja toczy się wartko i nieustannie coś się dzieje – podczas jej czytania nie ma czasu na znużenie. Historia zaskakująca i obfitująca w niesamowite zwroty akcji, w momenty, w których wszystko obraca się o 180 stopni i czytelnik nie jest w stanie zrozumieć, dlaczego wszystko musiało potoczyć się w ten sposób, a nie w inny.

Zdecydowanie zachęcam do zapoznania się z tą niebanalną historią, jest to jedna z najlepszych książek, jakie przeczytałam w całym moim życiu i natychmiastowo odkładam ją na półkę ulubionych lektur, z niecierpliwością czekając na drugi tom trylogii. Jak Wy byście postąpili, będąc na miejscu głównej bohaterki? Musząc wybierać pomiędzy dwoma największymi pragnieniami, stojąc niemalże pomiędzy młotem a kowadłem. Udałoby się Wam dokonać wyboru, czy czekalibyście, aż życie zrobi to za Was, ponieważ podjęcie decyzji okazałoby się być zbyt trudne do zrealizowania?

Za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Papierowy Księżyc.

Całując grzech, Keri Arthur + ministosik

2011-08-07T00:59:00.000-07:00

Całując grzech, Keri Arthur

Tłum. Kinga Składanowska

Instytut Wydawniczy Erica

„Całując grzech” to drugi tom cyklu „Zew nocy” składającego się z dziewięciu części, których autorką jest Keri Arthur. Zainteresowałam się tym cyklem poprzez okładkę pierwszego tomu, „Wschodzącego księżyca”, aczkolwiek nie spodziewałam się rewelacji. Byłam więc bardzo zaskoczona pozytywnymi wrażeniami, jakie pozostawił po sobie „Wschodzący księżyc”. Po przeczytaniu pierwszej części od razu wiedziałam, że z pewnością sięgnę po drugą, nie spodziewałam się jednak, że zachwyci mnie ona znacznie bardziej niż „Wschodzący księżyc”.

Riley Jenson można uznać za ostatnią kobietę na świecie, od której kłopoty trzymają się z daleka. Tym razem bohaterka budzi się naga i cała we krwi w nieznanym miejscu, z wielką luką w pamięci, przez którą nie pamięta nic z ostatnich dni. Wie tylko jedno – musi uciekać. Podczas ucieczki zabiera ze sobą Kade’a, pociągającego zmiennokształtnego, który również był uwięziony w tym tajemniczym miejscu. Wydostanie się z niego to jednak nie koniec kłopotów Riley. Znów zostaje wplątana w śledztwo Departamentu Innych Ras, oprócz tego musi pogodzić się z głęboko tkwiącym w niej pragnieniem, marzeniem, które staje się coraz bliższe spełnieniu i powrotowi Quinna, o którym wciąż nie może zapomnieć.

Cała recenzja znajduje się TUTAJ.

Recenzja napisana dla portalu ParanormalBooks.

W czwartek byłam w bibliotece i po raz pierwszy od kilku dobrych miesięcy wypożyczyłam jakieś książki. Co prawda nie jest ich wiele, bo tylko 3 cienkie lektury, ale nie mogłam się powstrzymać, tym bardziej, że na każdą z tych książek mam wielką ochotę.

Nie jestem pewna, którą z nich najpierw zacznę czytać, ani w ogóle kiedy zabiorę się za ten ministosik, myślę jednak, że na pierwszy odstrzał pójdzie Anioł, bo tej książki chyba najbardziej jestem ciekawa.

1. Świetliste cienie, Melissa Marr

2. Pałac północy, Carlos Ruiz Zafón

3. Anioł, Cliff McNish

Oprócz powyższego ministosu, nie mogę się powstrzymać i muszę się pochwalić moim ostatnim nabytkiem. Jest to empikowa zakładka do książek, którą dostałam z okazji moich 17 urodzin, które były na początku lipca. Trochę mi strach jej używać, żeby się nie zniszczyła, ale to w końcu zakładka, nie mogę się sprzeciwić jej przeznaczeniu. :)

Te wszystkie zdjęcia możecie powiększyć klikając na nie, jednak i tak dodam zbliżenia zakładki. Jest ona naprawdę fajna, bardzo cienka, dzięki czemu nie rozpycha stron. Czasami trochę może przeszkadzać ta dyndająca literka O, jednak łatwo można się do tego przyzwyczaić.

Zakupiona w Łodzi, w Galerii Łódzkiej. Żeby nie była samotna, kupiona razem z dwiema książkami, czyli 2 i 3 częścią Zwiadowców. Od dawna chciałam skolekcjonować tę serię i wreszcie chyba mam taką możliwość. Zastanawiam się także nad kupieniem Hyperiona Dana Simmonsa, i resztą, jednak ceny tych książek powalają mnie na łopatki i muszę się wstrzymać. :)

A na zakończenie jedna z moich ulubionych piosenek. Miłego dnia!

Brama wezyra, Jesús Sánchez Adalid

2011-08-06T09:54:00.000-07:00

Brama wezyra, Jesús Sánchez Adalid

Tłum. Agnieszka Szefner

Wydawnictwo Bellona

Przyznam szczerze, że po przeczytaniu „Więźnia” po drugiej części nie oczekiwałam rewelacji. A wręcz przeciwnie, spodziewałam się, że „Brama wezyra” wywrze na mnie dokładnie takie samo wrażenie jak „Więzień”, czyli pozytywne, aczkolwiek bez rewelacji. Byłam więc bardzo zaskoczona, gdy okazało się, że druga część przygód Monroya jest znacznie ciekawsza i wciągająca niż jej poprzedniczka. Zakończenie „Więźnia” nie zapowiadało tak wspaniałej historii, jaką właśnie miałam możliwość przeczytać.

Walka na Dżerbie przyniosła wojskom hiszpańskim druzgoczącą klęskę. Luis María Monroy wraz z innymi swoimi towarzyszami broni dostał się w ręce Sarecenów. Od śmierci ratuje go tylko znakomity talent muzyczny i poetycki, przez który panem jego staje się Dromux Pasza. Luis udaje się z nim do Stambułu, gdzie prowadzi życie zwykłego niewolnika. Tam, dla dobra spisku, w który zostaje uwikłany, zmienia religię na islam, w głębi serca jednak wciąż pozostając chrześcijaninem. To spisek, od którego zależeć będą losy chrześcijańskiej floty podczas bitwy ze statkami Turków. Czy młody bohater podoła wielkiemu zadaniu, jakie zostało mu powierzone?

„Więzieni jesteśmy przez złudzenia, które zniewalają naszą wolę w daremnych marzeniach. Więzi także miłość, która czyni nas niewolnikami tych, których kochamy… Lecz najgorzej być niewolnikiem przyszłości, która jest niepewna, podstępna i nieokiełznana”.

W tej części główny bohater książki wpada w poważne tarapaty. Autor przedstawił jego życie, jako niewolnika w bardzo szczegółowy sposób, dzięki czemu czytelnik ma możliwość dowiedzieć się wielu ciekawych rzeczy chociażby na temat islamu. Głównie wiele ciekawych informacji na temat ich obyczajów i obrzędów, które bardzo mnie zainteresowały. Dlatego książka ta jest idealna dla ludzi interesujących się tą religią, a także dla pasjonatów obyczajowości krajów XVI wieku, co również zostało uwzględnione w „Bramie wezyra” z niezwykłą szczegółowością i przykładaniem wagi do detali.

„Brama wezyra” nie jest lekturą obfitującą w elementy zaskoczenia i niespodziewane zwroty akcji. Jest to raczej lekka i swobodna książka, która skupia się bardziej na świecie przedstawionym niż na wbiciu czytelnika w fotel. Język autora wprowadza czytelnika w świat tak interesujący, że żadne słowa nie oddadzą jego uroku, dlatego najlepszym sposobem na poznanie piękna tego świata jest przeczytanie „Bramy wezyra”, w której przedstawiony jest on znacznie lepiej niż w pierwszym tomie. Bo, mimo iż jest on niezwykły, ubogość opisów sprawia, że ciężko jest go sobie wyobrazić i wyimaginować.

„Nie to czyni nas więźniami, co nas spotyka, tylko to, co wyobrażamy sobie, że nas spotyka. Niepowodzenia, klęski, rozczarowania…, wydaje nam się, że oto nadszedł koniec świata”.

Książka ta przedstawia czytelnikowi również problem bycia jeńcem wojennym, gdyż główny bohater książki znaczną jej część spędza w niewoli. Wbrew pozorom okazuje się to nie być tak straszliwym doświadczeniem, jak mogłoby się wydawać. Podczas czytania „Bramy wezyra” zastanawiałam się przez chwilę nad życiem niewolnika i myślałam nad tym, od czego tak w zasadzie zależy to, jak był on traktowany. Na myśl przyszły mi tylko dwie propozycje. Z całą pewnością było to w pewien sposób zależne od jego samodzielnego dostosowania się do danej sytuacji, ponieważ można się pogodzić ze swoim losem i ulec tym, na których jest się zdanym, można jednak też okazać sprzeciw, co wiąże się równocześnie ze znacznie gorszym traktowaniem. Drugą sprawą jest to, w czyje ręce dany jeniec trafił. Nie należy wrzucać wszystkich ludzi do jednego worka, wiadomo, że są tacy, którzy obchodzili się wówczas z niewolnikami lepiej, inni gorzej, wszystko zależało od łutu szczęścia i umiejętności, jakimi mogła poszczycić się dana osoba. Problem niewolnictwa przedstawiony jest w tej książce bardzo dokładnie, dlatego czytelnicy interesujący się tym zagadnieniem na pewno znajdą tu coś dla siebie.

Podczas czytania pierwszej części narzekałam trochę na fakt, iż bohaterowie to raczej bezbarwne postacie, które nie wzbudziły mojej sympatii ani niechęci. Nie zżyłam się z nimi, mogę przyznać, że każdy z bohaterów był mi raczej obojętny. Liczyłam na to, że w „Bramie wezyra” ulegnie to zmianie, bohaterowie nabiorą iskry i charakteru, co sprawi, że uda mi się ich polubić. Pod tym względem niestety trochę się przeliczyłam, bo choć pojawiło się mnóstwo nowych postaci, żadna z nich nie wzbudziła mojej głębszej sympatii. Zdziwił mnie ten fakt i pozwolił zastanowić się nad tym, czy może nie chodziło autorowi o to, aby to nie na postaciach się skupić, a na historii, wydarzeniach i akcji, bo w gruncie rzeczy właśnie to są największe atuty „Bramy wezyra”.

„Najgorzej jest traktować każde niepowodzenia tak, jakby już przegrało się życie”.

W książce tej pojawia się również problem renegatów, czyli chrześcijan, którzy zmienili religię na islam – czasami dobrowolnie, nieraz jednak będąc pod presją wyższych statusem ludzi. Tak jak w pierwszej części, pod koniec „Bramy wezyra” autor rozwija kilka wybranych przez siebie zagadnień, które odgrywały ważną rolę w książce. Tym razem pisze między innymi o klęsce na Dżerbie, jeńcach, renegatach, o Imperium Osmańskim w XVI wieku, o Stambule w czasach Sulejmana, o szpiegach katolickiego króla, o tym, jak inkwizycja postępowała z renegatami, a także o wielu innych i ciekawych sprawach, z którymi z pewnością warto jest się zapoznać. Jeżeli ktoś czytał pierwszą część i ta przypadła mu do gustu – zapewniam, że „Bramą wezyra” będzie jeszcze bardziej zachwycony.

Tom I. Więzień

Książkę otrzymałam od Wydawnictwa Bellona, za co serdecznie dziękuję.

Więzień, Jesús Sánchez Adalid

2011-08-02T09:45:00.000-07:00

Więzień, Jesús Sánchez Adalid

Tłum. Magdalena Adamczyk

Wydawnictwo Bellona

Dopiero po przeczytaniu tej książki zaczęłam zastanawiać się, co tak właściwie mnie do niej przyciągnęło. Być może przyciągnął mnie do niej mój wielki sentyment do Hiszpanii – tym bardziej tej XVI wiecznej, może było to zamiłowanie do historii, albo po prostu chęć spróbowania czegoś nowego, bo przyznaję, iż książki historyczne lub w jakikolwiek sposób z historią związane nie są tymi, które czytam najchętniej i najczęściej, co nie znaczy również, że omijam je szerokim łukiem. Nie jestem zaznajomiona z tym gruntem na tyle, żebym mogła bez zawahania sięgać po kolejne książki o tej tematyce. „Więzień” jednak pokazał mi, że do książek historycznych wcale nie muszę podchodzić z dystansem, że mogą być one fantastyczną przygodą i mile spędzonym czasem.

„Więzień” to historia młodego szlachcica żyjącego w Hiszpanii w XVI wieku. Luis María Monroy de Villalobos to chłopiec, który snuje rycerskie fantazje i marzy o tym, aby dołączyć do wojsk królewskich. Gdy umiera jego ojciec, znany, szanowany i podziwiany rycerz marzenie Luisa ma wreszcie szansę się spełnić. Spełniając ostatnią wolę swojego ojca wyrusza do zamku w Belvís, gdzie będzie służył jako paź, aż w końcu stanie się rycerzem. Jego przeznaczeniem będzie tragiczna w skutkach walka na Dżerbie, lecz zanim to się wydarzy, Luis przeżyje niesamowitą i niezapomnianą przygodę.

Przyznam szczerze, że początkowo nie byłam tą książką zachwycona. Miałam problem z tym, żeby wciągnąć się w czytaną przeze mnie historię, z trudem brnęłam przez kolejne strony i bałam się, że będzie mi to towarzyszyć do końca książki. Po chwili wszystko się jednak odmieniło, lektura ta wciągnęła mnie tak bardzo, że ciężko mi było się od niej oderwać i żałowałam, że „Więzień” ma tylko 670 stron. Pomimo iż nie jest to książka bez wad, czytanie jej było prawdziwą przyjemnością i wspaniałą przygodą, głównie biorąc pod uwagę moje zainteresowanie historią, które sprawiło, że lekturę tę doceniłam dwa razy bardziej.

Tło historyczne ukazane jest za czasów panowania Karola V i później, po jego śmierci, za panowania Filipa II, który był jego synem. Doceniam to, iż autor nie tylko wspomniał o owych władcach, przybliżył czytelnikowi również postać Karola V, który w kilku rozdziałach tej książki staje się jedną z głównych postaci. Wiele innych bohaterów, a także wydarzeń to rzeczywiste wydarzenia, które zapisały się na kartach historii, jak chociażby wspomniana już wyżej przeze mnie walka na Dżerbie, która była jedną z najbardziej katastrofalnych i absurdalnych walk w historii. Interesująca i szokująca jest również informacja o Wieży Czaszek, znanej również jako borj er-Russ, która została zbudowana nad brzegiem morza, na Dżerbie, z ciał zamordowanych hiszpańskich rycerzy.

Borj er-Russ (Wieża Czaszek)

Autor w swej książce wziął pod uwagę to, co w XVI wieku cenione było najbardziej. W owych czasach ważną rolę odgrywała muzyka i poezja, dlatego we „Więźniu” znaleźć można niemało tekstów przeróżnych utworów. W lekturze tej istotna jest również religia, ponieważ to ona często była powodem wielu walk i bitew, myślę więc, że w przeciwieństwie do mnie ludzie wierzący nie powinni nad tym ubolewać, jednak dla mnie było to coś, co mi przeszkadzało. Istotną rolę odgrywają również powieści rycerskie, zakazane wówczas przez Święte Oficjum, które tak ukształtowały wyobrażenia Luisa o byciu rycerzem.

Nie doszukiwałam się specjalnie żadnych wartości w tej książce, nie musiałam tego robić, gdyż one same mnie znalazły. Ile znaczy przekonanie i wierność wybranym siebie ideałom? Czym jest walka za coś, co się kocha, szanuje i za co chce się oddać życie? Cieszę się, że te i więcej kwestii pojawiło się w tej książce, bo choć nie skłoniły mnie one do głębokiego umysłu, myślę, że znajdą się osoby, które poświęcą temu więcej uwagii. Żałuję tylko jednego. Tego, iż autor nie skupił się bardziej na psychologii bohaterów, ponieważ przez całą książkę miałam wrażenie, jakby postacie były bezbarwne i bez tej charakterystycznej iskry, która czyni ich żywymi i plastycznymi bohaterami. Niemniej zachęcam do przeczytania tej książki, ja nie żałuję poświęconego jej czasu i cieszę się, że miałam możliwość poznać tę historię.

„- Na Boga, mężu! Czy będziesz zważał na słowa mojego nieszczęsnego ojca? Czy nie widzisz, że nie jest już przy zdrowych zmysłach i majaczy?
- I to jest właśnie w tym wszystkim najgorsze, żono – odparł. – Wszak pijacy i szaleńcy zawsze mówią prawdę.”

Recenzja napisana dla Wydawnictwa Bellona.

Wczoraj zapomniałam to zrobić, dlatego robię teraz. Pod recenzją książki Wieczni zauważyłam, że wiele osób chciałoby przeczytać tę książkę. Jest teraz okazja, aby zdobyć ją w konkursie na blogu Tirindeth. W tej notce wszystko jest dokładnie opisane, zadanie nie jest trudne. :)

Przy okazji chciałabym was zapytać: Co sądzicie o nowym szablonie? Wiem, że często go zmieniam, ale nie mogę znaleźć takiego, który by mi odpowiadał. Myślę jednak, że ten zostanie na dłużej (wiem, wiem, już tak kiedyś pisałam).

Wieczni, Alma Katsu

2011-08-01T05:53:00.000-07:00

Wieczni, Alma Katsu

Tłum. Alina Siewior-Kuś

Wydawnictwo Prószyński i S-ka

Wieczność dla wielu śmiertelnych ludzi z pewnością jest bardzo kuszącą i ciekawą perspektywą. Perspektywą ku temu, aby spełnić swoje marzenia i wykonać rzeczy, których – mając śmiertelne ciało – nie byłoby się w stanie dokonać, być może ze strachu przed konsekwencjami. Niektórzy z tych ludzi w myślach mają same pozytywne aspekty wieczności, posiadania nieśmiertelnego ciała, nie myślą o trudnościach, które się z tym wiążą. Należy jednak skrupulatnie odróżniać rzeczywistość od fikcji i pamiętać o tym, że nieśmiertelność spotkać można tylko w książkach lub w filmach fantastycznych, to dzięki nim ludzie zastanawiający się nad nieśmiertelnością mogą poddać się marzeniom.

Doktor Luke Findley jest lekarzem pracującym w szpitalu w St. Andrews. Pewnej nocy, podczas nocnego dyżuru pod jego skrzydła trafia pacjentka, młoda dziewczyna, Lanny, która przyznaje się do zamordowania człowieka. Twierdzi ona, że mieszkała w tym miasteczku ponad dwieście lat temu. Luke, pomagając jej uciec przed policją poznaje w między czasie historię Lanny, która jest bardziej niezwykłą przygodą, niż Luke śmiałby przypuszczać.

„Jak przypuszczam, prawdą jest, że nawet diabły pogrążone we śnie wyglądają jak anioły.”

Niezwykłości tej książki nie da się opisać w kilku słowach. Z pozoru banalna lektura okazała się być nietuzinkową powieścią, z jaką dawno się nie spotkałam. Co jest tego powodem? Głównie miłość Lanny do Jonathana, która nie jest słodka i kolorowa jak mogłoby się wydawać, a wręcz przeciwnie. Uczucie to jest drogą pełną cierpienia, niepowodzeń, ukrytych nadziei i straconej szansy na to, że mogłoby być lepiej. To miłość smutna i właśnie ten smutek sprawia, że jest ona w pewien sposób piękna i rzeczywista. Można uznać, iż jest to miłość z góry skazana na porażkę. I, mimo iż zakończenie tej historii znane jest z opisu książki, to podróż przez wspomnienia Lanny jest bardzo ekscytującą przygodą, a sam jej koniec, mimo iż znajomy, jest i tak niespodzianką.

Autorka bawi się słowami, tworząc interesujący świat z barwnymi, plastycznymi postaciami. Pomimo ich niezwykłej historii nie poczułam zbyt dużej sympatii do bohaterów tej książki. Wręcz przeciwnie, ich zachowanie wywoływało we mnie coraz większą irytację, co skutecznie utrudniało polubienie większości bohaterów.

„Przyszło ci kiedyś do głowy, że może jedyną rzeczą utrzymującą diabła w ryzach jest świadomość, jak bardzo inni nim pogardzają? Także diabeł niekiedy pragnie współczucia, ale współczucie dla diabła podsyca tylko ogień.”

Akcja tej powieści ma miejsce w przeszłości i teraźniejszości. Czytelnik poznaje przeszłość Lanny poprzez jej wspomnienia, większość książki to właśnie retrospekcje z życia głównej bohaterki, teraźniejszość ma dla siebie niewiele miejsca. Te dwa czasy są tak jakby zupełnie innymi światami, diametralnie się od siebie różniącymi. Każdy z nich posiada inny, indywidualny klimat, a przeskok z jednego do drugiego jest jak skok do zimnej wody – to bardzo osobliwe doświadczenie.

Dużym plusem „Wiecznych” jest to, że nieustannie coś się dzieje, non stop ma miejsce jakieś wydarzenie, coś ciekawego i przykuwającego uwagę. Gdyby nie wartka akcja historia byłaby raczej monotonna i nużąca, nie przyciągałaby zainteresowania. Lektura ta nie posiada zbyt barwnych opisów, aczkolwiek dzięki lekkiemu językowi autorki świat przedstawiony można na szczęście bardzo łatwo sobie wyimaginować, dzięki czemu wydaje się być prawie rzeczywistym miejscem.

„Prawdziwą miarą człowieka, jest jego zachowanie w obliczu śmierci.”

Podczas czytania tej książki odczuwałam pewną melancholię, nastrój ten towarzyszył mi od początku do samego końca lektury. Coś takiego czułam tylko raz, podczas czytania „Ogrodu wiecznej wiosny” Cristiny López Barrio. Ten osobliwy klimat sprawia, że chętnie wrzucam tę książkę na półkę nietuzinkowych książek. Jednak mimo wielu plusów nie jestem tą lekturą zachwycona, nie na tyle, żeby kiedykolwiek do niej powrócić. „Wiecznych” uważam za powieść na jeden raz. Jestem zadowolona z lektury, z uśmiechem odkładam ją na półkę i nie planuję powrotu do Lanny i reszty bohaterów.

Recenzja napisana dla portalu Lubimy Czytać.

Dziękuję wszystkim, którzy nominowali mnie do OLBA, muszę niestety odmówić, ponieważ już brałam w tym udział. ;)

Córki księżyca, Lynne Ewing

2011-07-23T12:25:00.000-07:00

Córki księżyca. Bogini nocy. W zimnym ogniu, Lynne Ewing
Tłum. Błażej Grzegorz Kubacki
Wydawnictwo Jaguar

Gdy byłam małym dzieckiem często wyobrażałam sobie, że posiadam jakieś nadprzyrodzone moce lub jestem bohaterem pokroju Spidermana lub Batmana. Marzyłam o umiejętności czytania w myślach, o przewidywaniu przyszłości lub o nadzwyczajnej prędkości, która pozwalałabym na poruszanie się z prędkością światła. Te dziecinne mrzonki nie opuściły mnie do dnia dzisiejszego, mimo siedemnastu lat na karku wciąż uwielbiam wyobrażać sobie, że posiadam wyżej wymienione nadnaturalne zdolności, te wyobrażenia pomagają mi zapomnieć o świecie, w jakim żyję, pomagają przenieść się do miejsca, w którym chciałabym być.

„Córki księżyca. Bogini nocy. W zimnym ogniu” to dwie pierwsze części trzynastotomowej serii napisanej przez autorkę Lynne Ewing. Opowiadają one przygody czterech przyjaciółek, które obdarzone są niezwykłymi mocami. Vanessa ma zdolność stawania się niewidzialną, Catty potrafi przenosić się w czasie, Serena umie czytać w myślach, Jimena natomiast widzi przyszłość. Jako boginie muszą stawić czoło groźnemu Atroxowi, który pozbawia ludzi szczęścia i pragnie je zniszczyć. Mimo potężnych mocy, bycie boginią okazuje się nie być tak łatwe, jak mogłoby się wydawać.

Całą recenzję można przeczytać tutaj.

Pewnie słyszeliście już o śmierci Amy Winehouse. To bardzo smutna wiadomość. Osobiście nie spodziewałam się tego, mimo iż wiedziałam, jakie życie ta wokalistka prowadzi. Była bardzo utalentowaną osobą, miała zaledwie 27 lat. To naprawdę smutne.

Wyniki konkursu "Ukąszenie pająka"

2011-07-21T05:11:00.000-07:00

Obiecałam, że wyniki pojawią się jak najszybciej - oto i one. Nie będę przynudzać, wiem, że chcecie jak najszybciej poznać zwycięzców konkursu. Dodam tylko, że w do losowania nagród zakwalifikowało się 90 osób. Byłoby więcej, jednak niestety kilka osób przysłało mi niepoprawne odpowiedzi, dlatego musiałam je odrzucić. Bardzo się cieszę z tak wysokiej frekwencji i dziękuję za udział w konkursie. A teraz zdjęcia z przebiegu losowania trzech szczęśliwców.

Kliknij aby powiększyć

Uwierzcie mi, wypisywanie tych karteczek było istnym horrorem. Robiłam to niewiele przed 3 w nocy, dlatego za jakiekolwiek błędy w nickach bardzo przepraszam, mogłam się pomylić. O tej godzinie nie odróżniam swojej prawej ręki od lewej.

Kliknij aby powiększyć

Tutaj karteczki już zagięte i wrzucone to miski. Wymieszane bardzo dokładnie. A kim okazała się trójka szczęśliwców? Do kogo powędrują trzy książki Ukąszenie pająka?

Kliknij aby powiększyć

Nagrody wędrują więc do kasandry_85, Pauliny Móżdżeń oraz Lilien! Serdecznie gratuluję i proszę o przesłanie adresów na mojego maila: paula53@amorki.pl. W przyszłym tygodniu wyślę do was książki. Jeżeli któraś z was nie podeśle mi swojego adresu wylosuję inną osobę, która otrzyma książkę. :) Jeszcze raz gratuluję, a ja tymczasem zabieram się za pisanie recenzji. Miłego dnia!

One Lovely Blog Award + drobne ogłoszenia

2011-07-18T08:42:00.000-07:00

Dzięki uprzejmości Sypy z bloga chemical-health zostałam nominowana do nagrody One Lovely Blog Award, co jest bardzo miłe. Dziękuję za wyróżnienie i sama chcę wytypować kilkanaście osób, które uważam, że również zasługują na taką nagrodę. Ale najpierw zasady.

Zasady:

- napisz u siebie podziękowania i wklej link blogera, który cię nominował,

- napisz o sobie siedem rzeczy,

- nominuj szesnaście innych, cudownych blogerów (nie można nominować osoby, która cię nominowała),

- napisz im komentarz, by dowiedzieli się o nagrodzie i nominacji.

Wiem, że wiele napisałam o sobie w notce Czego o mnie nie wiecie?, ale zasady to zasady, muszę się do nich zastosować. Pomyślałam jednak, że te siedem rzeczy to będą ciekawostki, o których może nie wszyscy wiedzą. :)

1. Dawno temu marzyłam o tym, żeby być siatkarką, a później przerzuciłam się na policjantkę. Przechodziłam zafascynowanie psychologią, pedagogiką, logistyką, teraz myślę o prawie.

2. Mam dwa koty, które są najcudowniejszymi zwierzętami na całym świecie. Są kochane, urocze, przesłodkie, niesamowite. To największe pieszczochy, z jakimi się spotkałam. Jednym z moich marzeń jest posiadanie persa. Koty to moje ulubione zwierzęta, moim kociakom staram się poświęcać jak najwięcej uwagi. Poniżej jest zdjęcie moich kotów. Dwóch małych już nie mam, w sumie już od bardzo dawna, bo urodziły się one jakiś rok temu. Niestety musiałam je oddać, bo posiadanie 4 kotów to zbyt wiele dla moich rodziców. Na szczęście ten dumny tygrys (a raczej tygrysica) po prawej stronie ze mną został, ale oprócz niego (niej) mam drugą kocicę, zdjęcia niestety brak.

Moje kociaki

3. Nie jestem maniaczką seriali, to mogę przyznać. Jednak, gdy już jakiś serial mi się spodoba, to zakochuję się w nim na całego. Do tej pory niezmiennym numerem jeden był serial Supernatural. Wspaniały, momentami zabawny, a momentami znów mrożący wręcz krew w żyłach, jednak mimo wszystko najukochańszy spośród wszystkich seriali, jakie oglądałam. Spadł on niestety na miejsce drugie po poznaniu Glee, który jest dla mnie mistrzem spośród serialowych mistrzów. Pierwszy sezon oglądałam trzy razy, drugi pięć. W oczekiwaniu na trzeci sezon powtarzam sobie swoje ulubione odcinki, wobec czego piętnaście razy oglądałam odcinek 02x16, który jest moim ulubionym odcinkiem. To wspaniały serial, poruszający niemalże każdy problem, z jakim spotkać się może młodzież. Ja pokochałam go od pierwszego odcinka, dlatego zachęcam każdą osobę do jego obejrzenia. :)

4. Jestem maniaczką anime, już od kilku dobrych lat. Jeżeli chodzi o mangę, to czytam tylko Naruto, z tym jestem na bieżąco. Kiedyś czytałam Kuroshitsuji i D.Gray-man, ale odkąd obie mangi utknęły, przestałam je śledzić. Od czasu do czasu wpadnę na jakieś yaoi, bardzo chętnie je czytam i to samo tyczy się doujinshi. Od dawna nie oglądałam żadnego anime, brak czasu mi na to nie pozwala, zaczęłam jednak nadrabiać odcinki Naruto Shippuuden i uważam to za pierwszy krok do powrotu do jednej z moich największych pasji. Ulubione anime: Kuroshitsuji. Bezapelacyjny numer jeden. Lubię również Naruto i Naruto Shippuuden, o którym wspomniałam wyżej, D.Gray-man, Death Note (oglądałam również filmy), Claymore, Clannad, Junjou Romantica (ulubione yaoi, przyjemne i sympatyczne) i wiele innych. Kusi mnie Bleach, ale z drugiej strony odstrasza ilość odcinków. Planuję jednak rzucić okiem na FullMetal Alchemist, bo słyszałam wiele ciekawych i pozytywnych zdań na temat tego anime.

5. Gdy byłam młodsza uwielbiałam wspinać się po drzewach i chodzić po dachach. Pewnego razu trochę przeholowałam, spadłam z gałęzi, której trzymałam się dwiema dłońmi, upadłam na plecy i nie mogłam mówić przez kilka minut. Najadłam się wtedy mnóstwo strachu, ale i tak chwilę później znów skakałam po drzewach, to było silniejsze ode mnie. ;)

6. Nienawidzę imprez, jakichkolwiek przyjęć czy wesel. Rodzice się śmieją, że gdybym miała iść na jakąś imprezę, musieliby zaciągnąć mnie na nią czołgiem i skuć łańcuchami, żebym nie uciekła. Ale i tak pewnie wzięłabym ze sobą książkę i krzyczała, żeby ściszyli muzykę, bo nie mogę się skupić na czytaniu. ;) Lubię spokój, porządek i umiar. Nie chodzę na imprezy i dyskoteki dlatego, że uważam to za niepotrzebne marnowanie czasu, który mogłabym poświęcić na czytanie książki.

7. Mam 17 lat, 167 cm wzrostu, 52 kg wagi i brak jakiegokolwiek pojęcia, po co to napisałam. Uwielbiam pisać listy, koresponduję w ten sposób od wielu lat z moją przyjaciółką, która mieszka w Zabrzu, wiele kilometrów ode mnie. Powtórzę się: lubię rock i metal, fascynuje mnie homoseksualizm i fotografia, nie mam planów na przyszłość, nie lubię ludzi i kontaktu fizycznego (nie wiem, dlaczego). Jestem strasznie marudna, leniwa i niezdecydowana. Nie mam wrogów, ale są osoby, których z całego serca nie lubię. Wszystko zostawiam na ostatnią chwilę, przez co wiele rzeczy robię w pośpiechu.

Miałam się nie rozpisywać, ale jak zwykle mi nie wyszło (dlaczego nie mam takiego słowotoku podczas pisania recenzji?), dlatego teraz od razu przejdę do wytypowania szesnastu blogów, które otrzymają nagrodę One Lovely Blog Award. Mam nadzieję, że nikt nie poczuje się urażony, ale mam niestety tylko szesnaście miejsc do wytypowania, nie więcej. ;)

1. kasandra-85

2. moje-czytadla

3. panna-swawolna

4. maestermaks

5. kessieandbooks

6. swaan-song

7. kreatywa

8. od-deski-do-deski

9. podsluch

10. wykredowana

11. fantastyczne-zaczytanie

12. pokojdusz

13. kraina-literatury

14. sujeczka

15. nuta-oczarowania

16. ksiazkowka

Ambasada Hex Hall

Nie bierzcie sobie do serca kolejności, jest całkowicie przypadkowa. ;) Naprawdę żałuję, że nie mogłam wytypować więcej blogów, jest wiele innych, równie cudownych, które zasługują na wyróżnienie. Teraz chciałabym jednak poinformować Was o pewnym blogu, którego tworzę razem z kilkoma dziewczynami z forum o książkach młodzieżowych. Zapraszam na niego wszystkich fanów książki Dziewczyny z Hex Hall, jakiś czas temu ruszył na nim konkurs, gdzie wygrać można wspaniałe nagrody. Już niedługo pojawią się tam recenzje pierwszej jak i drugiej części książki oraz ciekawe informacje dotyczące tej serii. Zapraszam więc do Ambasady Hex Hall.

Przypominam również o konkursie, który trwa do 20 lipca (włącznie). Do wygrania są trzy książki Ukąszenie pająka. Odnośnik do konkursu znajduje się w bocznej kolumnie bloga.

Miasto Upadłych Aniołów, Cassandra Clare

2011-07-07T12:20:00.000-07:00

Miasto Upadłych Aniołów, Cassandra Clare

Wydawnictwo MAG

Tłum. Anna Reszka

„Miasto Upadłych Aniołów” to zdecydowanie najbardziej wyczekiwana przeze mnie książka 2011 roku. Jej autorka ma na swoim koncie nie tylko serię Dary Anioła, gdzie „Miasto Upadłych Aniołów” jest czwartą częścią, ale także opowiadanie Draco Trilogy dotyczące fandomu Harry’ego Pottera. Jest ona także w trakcie tworzenia kolejnych tomów serii Dary Anioła oraz serii Diabelskie Maszyny.

Gdy wojna w Idrisie dobiegła końca, Clary wraz z przyjaciółmi powróciła do Nowego Jorku, aby szkolić się na Nocnego Łowcę pod okiem Jace’a, którego może wreszcie nazywać swoim chłopakiem. Wbrew pozorom kłopoty się nie kończą, a wręcz przeciwnie – przybywają nowe. Ktoś brutalnie morduje Nocnych Łowców i pragnie wywołać konflikt między nimi a Podziemnymi. Przyjaciel Clary, Simon, spotyka się z dwiema dziewczynami jednocześnie, które nie wiedzą o swoim istnieniu – czy prawda wreszcie wyjdzie na jaw? I czy Clary i Jace mają szansę na szczęśliwe życie, biorąc pod uwagę fakt, że Jace zamyka się w sobie i zaczyna od niej odsuwać? Czy szykuje się kolejna wojna? Tym razem Clary musi ponownie stawić czoło wszelkim przeciwnościom i walczyć o to, co jest dla niej najcenniejsze.

Wiem, że oczekiwanie na tę część było ogromnie, wiem również, że wielu czytelników zawiodło się na „Mieście Upadłych Aniołów”. Obawiałam się, że i ja nie będę zadowolona z tej książki, teraz jednak wiem, iż moje obawy były niepotrzebne. Lektura ta wywarła na mnie naprawdę duże wrażenie i jest to z pewnością jedna z najlepszych książek, jakie ostatnio czytałam, przyznaję jednak, że mój system wartości odnośnie tej książki diametralnie się zmienił, biorąc pod uwagę poprzednie tomy. Tym razem to nie wątek Clary i Jace’a przyciągnął całą moją uwagę, a para bohaterów drugoplanowych, których pokochałam z całego serca i którzy znajdują się w czołówce moich ulubionych postaci literackich. To historia Magnusa i Aleca najbardziej mnie ekscytowała, wywołała we mnie najwięcej emocji, śmiech, łzy i lęk o to, jak wyglądać będzie ich przyszłość. To ich pojawienia się wyczekiwałam najbardziej, a każde wydarzenie z ich udziałem skupiało na sobie całą moją uwagę.

Spod pióra Cassandry Clare wyszła bardzo ciekawa i wciągająca historia. Autorka stworzyła barwnych i plastycznych bohaterów, do których z tomu na tom moja sympatia wzrastała. „Miasto Upadłych Aniołów” bardzo mi pomogło w polubieniu postaci, do których wcześniej nie byłam szczególnie przekonana. Jest to książka nie tylko dla czytelników lubiących fantastykę, ale również dla osób, które poszukują przygody, która pochłonie ich bez reszty. W „Mieście Upadłych Aniołów” nie brakuje zaskakujących zwrotów akcji, jest ich naprawdę dużo, głównie w zakończeniu książki, które sprawiło, że napięcie wzrosło do granic możliwości i oczekiwanie na piątą część stało się wręcz nie do zniesienia. Cassandra Clare nie boi się skrzywdzić danego bohatera, przez co czytelnik może spodziewać się absolutnie wszystkiego ze strony autorki. Na szczęście w jej książkach znajduje się miejsce dla niemalże każdej postaci, dzięki czemu w „Mieście Upadłych Aniołów” nikt nie został pominięty i każdy z bohaterów otrzymał swoje pięć minut, a wprowadzenie nowych postaci spowodowało, że w książce tej zapachniało świeżością.

Serię Dary Anioła mogę polecić każdemu czytelnikowi, niezależnie od jego wymagań, ponieważ jestem pewna, że każdy znajdzie w niej coś, co go zainteresuje i przyciągnie jego uwagę. Świat Nocnych Łowców wciąga i hipnotyzuje czytelnika. Jest to świat, w którym niebezpieczeństwo czai się na każdym kroku, gdzie znajdzie się miejsce na miłość, zdradę i nienawiść. To świat, w którym niczego nie można być pewnym. Gorąco zachęcam do zapoznania się z serią Dary Anioła i zapewniam, że „Miasto Upadłych Aniołów” to książka równie ekscytująca, co poprzednie części.

Recenzja napisana dla portalu Lubimy Czytać.

Kobieta w klatce, Jussi Adler-Olsen

2011-07-05T04:33:00.000-07:00

Kobieta w klatce

Kobieta w klatce, Jussi Adler-Olsen

Wydawnictwo Słowo/Obraz terytoria

Tłum. Joanna Cymbrykiewicz

Powrót do thrillera po kilkumiesięcznej przerwie jest dla mnie bardzo ciekawym doświadczeniem, ponieważ niemalże za każdym razem potrzebuję sporo czasu, aby wczuć się w historię, której klimat jest znacznie różny od klimatu książek fantastycznych, które w większości czytam. Podczas czytania powieści „Kobieta w klatce” było kilka momentów, w których zapominałam o otaczającym mnie świecie, jednak były też takie, przez które mimo moich najszczerszych chęci nie byłam w stanie przebrnąć i ciężko było mi się na nich skupić. Na szczęście ogóle wrażenie o książce Jussi Adler-Olsen mam pozytywne i cieszę się, że dane mi było ją przeczytać.

Merete Lynggaard to przebojowa parlamentarzystka, która w 2002 roku znika z pokładu promu w tajemniczych okolicznościach. Śledztwo nie przynosi żadnego rezultatu. Pięć lat później powołany zostaje Departament Q i kierujący nim Carl Mørck wznawia śledztwo dotyczące zaginięcia Merete. Wraz ze swoim arabskim asystentem Assadem podejmuje się odnalezienia kobiety, trafiając po drodze na wskazówki, które jasno mówią o tym, że zaginięcie parlamentarzystki zdecydowanie nie było nieszczęśliwym wypadkiem.

„Odcięła się od innych i zamknęła w sobie jak w klatce”. *

Historię tę poznać można z punktu widzenia dwóch bohaterów. Pierwszym z nich jest policjant z kopenhaskiego wydziału zabójstw, Carl Mørck, który zajmuje się śledztwem i wraz z Assadem próbuje rozwikłać zagadkę tajemniczego zaginięcia Merete Lynggaard. Drugą postacią jest sama zaginiona, kobieta uwięziona w klatce. Gdzie? Przez kogo? I dlaczego spotkał ją taki los? Rozdziały z punktu widzenia Merete są krótkie, aczkolwiek bardzo bogate w jej przeżycia podczas pięcioletniego uwięzienia w budzącym strach miejscu. Czy Carlowi uda się uratować Merete? Wydaje się, że nie istnieją żadne szanse, ale dlatego właśnie utworzony został Departament Q – aby zająć się sprawami szczególnej wagi.

„Kobieta w klatce” jest bardzo ciekawą książką i choć nie jestem nią szczególnie zachwycona, to nie żałuję przeczytania i zapoznania się z tą historią. Były momenty, w których wręcz nie mogłam się od tej książki oderwać, jednak były też takie, przy których nie mogłam się skupić, jednak mimo wszystko odczucia wobec tej książki mam pozytywne. Autorka zaskakuje rozwiązaniem zaginięcia Merete i tożsamością osoby, która za nim stoi. Powieść ta wzbudza wiele emocji, jednak przede wszystkim szokuje okrucieństwem, do jakiego zdolny jest człowiek. Pragnienie zemsty może zamienić drugą osobę w maszynę do zabijania, która zniszczy wszystko, co tylko stanie jej na drodze. Polecam tę książkę każdemu, ponieważ jest to bardzo ciekawa lektura. Sympatyczni bohaterowie plus interesująca historia umili czas każdemu czytelnikowi.

„Spokojnie, Merete, nie chcemy cię zamęczyć. Damy ci za to szansę uniknięcia czegoś gorszego. Musisz tylko sama odpowiedzieć na bardzo istotne pytanie: dlaczego musisz przez to wszystko przechodzić? Dlaczego trzymamy cię w klatce, jak zwierzę? Sama sobie na to odpowiedz, Merete”.**

*Kobieta w klatce, Jussi Adler-Olsen, tłum. Joanna Cymbrykiewicz, Wydawnictwo Słowo/Obraz terytoria, Gdańsk 2011, str. 85
**Tamże, str. 108

Książkę recenzowałam dla portalu Lubimy Czytać.

Konkurs - "Ukąszenie pająka"!

2011-07-02T04:36:00.000-07:00

Witajcie. Kilka dni temu obiecałam Wam konkurs i oto on. Do wygrania są trzy egzemplarze Ukąszenia pająka, które otrzymałam dzięki uprzejmości Wydawnictwa Dwójka bez sternika i chciałabym przekazać je Wam. Tym razem zasady są zupełnie inne niż te, które obowiązywały przy moim pierwszym konkursie. Należy odpowiedzieć na dwa krótkie, bardzo proste pytania i przesłać je na mój adres mailowy: paula53@amorki.pl. Odpowiedzi mogłyby być podawane w komentarzach, ale doskonale wiem, że opcja kopiuj-wklej jest bardzo fajna i ułatwiająca zadanie. :) Dlatego proszę o przesyłanie odpowiedzi na mój adres, w tytule niech znajdzie się hasło: Konkurs. Ukąszenie pająka, żebym się nie pogubiła i łatwo mogła odnaleźć Wasze odpowiedzi. Proszę także, aby w Waszych wiadomościach pojawił się nick, podczas losowania trzech osób chciałabym wypisać wszystkie nicki (z poprawnymi odpowiedziami) na kartkach.

A oto pytania, na które trzeba udzielić odpowiedzi:

1. Podaj tytuły 4 wybranych książek (wraz z autorami), które wydało Wydawnictwo Dwójka bez sternika. Pomijając oczywiście Ukąszenie pająka.

2. Kim jest bohaterka książki Ukąszenie pająka? Krótko, nie trzeba się rozpisywać.

Odpowiedzi przysyłajcie na mojego maila do 20 lipca włącznie. W przeciągu kilku kolejnych dni zbiorę poprawne odpowiedzi i wśród nich dokonam losowania. Wyniki jak najszybciej podam na swoim blogu. Podkreślam jednak, że odpowiedzi nadsyłane w komentarzach nie będą brane pod uwagę. Czekam więc na Wasze maile, mam nadzieję, że znajdzie się mnóstwo osób, które wezmą udział w konkursie. :) Pozdrawiam i życzę powodzenia.

Czerwona piramida, Rick Riordan

2011-06-28T06:45:00.000-07:00

Czerwona piramida, Rick Riordan

Wydawnictwo Galeria Książki

Tłum. Agnieszka Fulińska

Starożytnym Egiptem zaczęłam fascynować się już w dzieciństwie, a wszystko to zaczęło się od bajki, którą oglądałam we wczesnych latach podstawówki – Papirus. Przygody młodego rybaka na tle starożytnego Egiptu i postacie egipskich bóstw zafascynowały mnie tak bardzo, że śledziłam później każdy film dotyczący starożytnego Egiptu czy samej jego mitologii. Teraz staram się czytać każdą książkę i oglądać każdy program mówiący o starożytnym Egipcie, dlatego gdy tylko usłyszałam o nowej książce Ricka Riordana, „Czerwona piramida”, wiedziałam, że będzie ona tą lekturą, której nie mogę przepuścić.

Carter i Sadie są rodzeństwem, jednak odkąd zmarła ich mama, stosunki między nimi zdecydowanie nie są takie, jak na początku. Carter podróżuje wraz z ojcem, Juliusem Kane, który jest wybitnym egiptologiem, dziewczyna natomiast mieszka w Londynie wraz ze swoimi dziadkami. Gdy nadchodzi czas spotkania rodzinnego, Julius Kane zabiera rodzeństwo do Muzeum Brytyjskiego. Tam dochodzi do tragicznego wydatku, podczas którego ojciec rodzeństwa zostaje uwięziony i wygnany, a na wolność wydostają się egipskie bóstwa, na czele z Setem, bogiem ciemności, który pragnie zniszczyć ich rodzinę. Carter i Sadie ratują się ucieczką, jednak wiedzą, że nieubłaganie zbliża się ten moment, w którym będą musieli razem stawić czoło potężnemu bóstwu.

Zawsze dużo łatwiej jest mi przyswoić fakty na temat danej epoki, danego kraju lub wydarzeń z takich książek, niż z typowych podręczników szkolnych, dlatego „Czerwoną piramidę” uważam za wspaniałą lekcję lub po prostu utrwalenie faktów, o których wiedziałam już wcześniej. Cała historia ukazana jest w sposób niezwykle przystępny, jest to przede wszystkim zasługa lekkiego i momentami zabawnego języka autora, dzięki któremu wykreowany przez niego świat wydaje się być tak bardzo realistyczny, że sama miałam wrażenie, jakbym znajdowała się razem z głównymi bohaterami w danym miejscu i czasie. Ta książka wciąga niesamowicie i wcale nie musiałam długo czekać na to, żeby przenieść się do świata Cartera i Sadie. I choć cała akcja dzieje się we współczesności, to w wielu momentach miałam wrażenie, jakby starożytny Egipt witał mnie z otwartymi ramionami.

Historię poznajemy w postaci nagrania, w którym narratorami są raz Sadie, a raz Carter. Narracja co jakiś czas się zmienia, dzięki czemu czytelnik ma możliwość poznać przygody bohaterów z punktu widzenia i Sadie i jej brata, Cartera. Uważam to za wspaniałe rozwiązanie, ponieważ bohaterowie ci różnią się od siebie diametralnie i wymienianie narracji pomiędzy tą dwójką jest bardzo ciekawym doświadczeniem. Sadie to dziewczyna niewahająca się, niebojąca się wyzwań i podejmująca szybkie decyzje. Jej brat jest całkowitym przeciwieństwem i choć zdarzają się między nimi spięcia i sprzeczki, rodzeństwo potrafi się ze sobą porozumieć. Utrata ojca znacznie ich do siebie zbliża, Carter i Sadie uczą się ufać sobie na nowo, spędzają ze sobą znacznie więcej czasu i odnawiają więź, która uległa zniszczeniu jakiś czas temu.

Jako iż istotną rolę odgrywają w tej książce bóstwa, Rick Riordan znaczną jej część poświęcił egipskiej mitologii, która dla mnie osobiście jest niezwykle fascynująca i z wielką przyjemnością czytam jakąkolwiek wzmiankę na jej temat, która wpadnie mi w ręce. Charaktery bóstw, które stały się wolne po wypadku w Muzeum Brytyjskim wcale nie różnią się od charakterów zwykłych ludzi. Potrafią być one złe, zdenerwowane, a także szczęśliwe i dowcipne. Wspaniałym doświadczeniem było czytanie ich przekomarzanek, nie sposób było się wtedy nie uśmiechnąć.

Książkę tę polecam nie tylko osobom, które fascynują się, bądź są choć trochę zainteresowane Egiptem i jego mitologią. Jest to także wspaniała lektura dla ludzi, którzy oczekują ciekawej przygody i pragną być bez reszty pochłonięci przez jakąś powieść. Ja uważam „Czerwoną piramidę” za wspaniale spędzony czas, z czystym sumieniem wpisuję tę książkę na listę ulubionych lektur i z niecierpliwością czekam na kolejne części przygód rodzeństwa Kane.

Za książkę dziękuję Wydawnictwu Galeria Książki.

Uwaga, bądźcie czujni. Jeszcze w tym tygodniu pojawi się na moim blogu konkurs, w którym do wygrania będą 3 wspaniałe książki ufundowane przez Wydawnictwo Dwójka bez sternika. Tym razem już nie losowanie, aczkolwiek mam nadzieję, że znajdzie się wielu chętnych do wzięcia udziału w konkursie. :)

Czego o mnie nie wiecie?

2011-06-23T02:21:00.000-07:00

Zostałam zaproszona przez Suu i Leanne do zabawy polegającej na wypisaniu o sobie 10 ciekawostek, zaproszenia więc chętnie przyjmuję. Ostrzegam jednak, że część osób, która dowiedziała się o pewnych moich tajemnicach przestała się ze mną przyjaźnić, tak więc uważajcie. :D

1. Zacznę od suchych faktów, bo od tego jest najłatwiej. Nazywam się Paulina i mam 16 lat (9 lipca 17). Mieszkam na małej wsi, której z pewnością nie znacie. Jestem w I liceum, na profilu filologiczno-artystycznym. Kocham polski i jakakolwiek wzmianka o matematyce powoduje we mnie chęć popełnienia krwawego seppuku na wycieraczce. Mam młodszego brata, dwa koty i psa. TAK wyglądam.

2. Jestem obsesyjnie wręcz zakochana w homoseksualizmie. To zdecydowanie moja największa (i najwspanialsza) fascynacja, która rozpoczęła się... kiedy właściwie? Uważam, że od zawsze strasznie mnie to pociągało i z każdą chwilą to zafascynowanie robiło się coraz większe, coraz bardziej intensywne. Kocham wszystko co ma związek z tematyką LGBTQ: filmy (mam listę 76 gejowskich filmów, które MUSZĘ obejrzeć), seriale (Queer as Folk, Glee), fanfiction (czytam nałogowo), zdjęcia i obrazki (mam cały folder zapchany gejowskimi zdjęciami, drugi poświęcony parze z Glee - Klaine). Mogłabym rozmawiać o tym przez cały czas, na szczęście znam osoby, które podzielają moją pasję i z nimi mogę wygadać się na ten temat do woli. Homoseksualizm kochałam, kocham i zawsze będę kochać. Tyle.


Kurt&Blaine, Glee

3. Czego się boję? Kiedyś mówiłam, że tylko klaunów, ale tak naprawdę za tą fobią ukrywałam swój największy strach. Przyszłość. Boję się tego, co będzie i tego, co może być. Boję się, że nie dam sobie rady, ponieważ jestem osobą naprawdę słabą psychicznie i osobniki silniejsze mogą z łatwością mnie wygryźć. Staram się żyć chwilą, nie myśleć za bardzo o przyszłości, ale nie potrafię, ponieważ niemalże każda sytuacja prowadzi do wybiegania myślami w przyszłość, co wiąże się z obezwładniającym strachem. A klauny? Nigdy nie byłam w cyrku i nie mam najmniejszego zamiaru tam iść. Nie pójdę do żadnego miejsca, w którym się znajdują. Bardzo się ich boję, wydają mi się być najbardziej podstępnymi i nieufnymi osobami na tym świecie. Omijam wszystko, co w jakikolwiek sposób wiąże się z klaunami. Nie boję się pająków, owadów, ciemności, za to klaunów jak najbardziej. Mam jednak mały lęk wysokości, kiedyś weszłam na łóżko piętrowe i czułam się tak, jakby całe życie przeleciało mi przed oczami. Myślałam, że padnę martwa - ze strachu.

4. Nie wiem, czy ktokolwiek z Was poznał mnie na tyle, żeby wskazać w moim charakterze najbardziej dominującą cechę. Wątpię. Jestem egoistką. Kiedyś wzbraniałam się przed tym, nie chciałam o tym myśleć, teraz jednak nie wiem, dlaczego. Może po prostu nie chciałam być taka, teraz jednak szczerze przyznaję - jestem egoistką. Rzadko robię cokolwiek bezinteresownie, niemalże zawsze myślę o tym, jakie korzyści ja będę miała z danego wydarzenia. Załatwiłam swoje sprawy? Zrobiłam to, co chciałam? Okej, wszystko inne mam gdzieś, ludzie kompletnie mnie nie obchodzą. I taka jest prawda. Praktycznie wszystko robię tylko z myślą o sobie.

5. Nienawidzę kościołów i wszelkich możliwych bazylik, czy czegokolwiek podobnego. Idąc na mszę czuję się tak, jakbym szła na ścięcie, jakbym odbywała najgorszą możliwą karę. Nie chodzę do spowiedzi, nie modlę się. Po mojej komunii nie byłam w kościele...5 lat? Chyba tak, o ile się nie pomyliłam. Skłaniam się ku ateizmowi, jednak wciąż poszukuję odpowiedzi, szukam swoich... resztek wiary. Chcę mieć po prostu pewność.

6. Kocham rock i metal. Rzadko słucham jakichkolwiek innych zespołów niezajmujących się tymi gatunkami muzyki (jednak zdarza się), ostatnio przechodzę fascynację Glee Cast. Słucham głównie: 30 Seconds To Mars (jestem fanką od 4 lat), Nickelback, Breaking Benjamin, Epica, Kamelot, Bullet For My Valentine, Muse, Guns N' Roses, SOAD, Metallica, Within Temptation, AC/DC. Nie widzę świata poza tymi zespołami i czasami jest to trochę przerażające. :P

7. Marzenia. O, tak, mam kilka marzeń, jednak istnieją trzy dominujące, dla których byłabym w stanie zabić. Pierwsze z nich: bardzo chciałabym wybrać się na paradę równości. Czekam na moment, w którym skończę osiemnaście lat, a wtedy moje marzenie stanie się realne. Zrobię wszystko, żeby je spełnić. Drugie marzenie: chciałabym wybrać się do gejowskiego klubu i zahaczyć przy okazji (jasne... specjalnie!) o dark room. To byłoby wspaniałe. Marzenie nr 3: bardzo chcę zapisać się do jakiejś kampanii przeciw homofobii, jednak mieszkam w takiej dziurze, że nie jest to aktualnie możliwe. Ale oczywiście nie poddam się, będę walczyć o to, żeby te trzy marzenia uległy spełnieniu.

8. Jestem osobą, która bardzo łatwo ulega uczuciom i często działam pod ich wpływem. Jestem niezwykle impulsywna, zawsze najpierw robię, później myślę i często mam przez to przez długi czas wyrzuty sumienia. W tym samym punkcie wspomnę także, że bardzo często nie panuję nad swoim językiem i gdy ktoś mnie zdenerwuje - używam takich słów, które najbardziej tę osobę zranią. Potrafię powiedzieć/napisać największe świństwo - wszystko pod wpływem złości. Tylko później te cholerne wyrzuty sumienia, eh...

9. Kocham pluszaki. W domu mam mnóstwo misiów z dzieciństwa, część kupioną wcale nie tak dawno temu, bo gdy widzę jakiegoś słodkiego pluszaka nie mogę się powstrzymać i muszę go kupić. Ja nawet śpię z misiem (tak, mam prawie 17 lat) i nie wyobrażam sobie, że miałabym to zmienić. Aktualnie poluję na tak wielkiego misia, który jest niewiele mniejszy ode mnie (mam jakieś 167 cm wzrostu) i zrobię wszystko, żeby go kupić. :D

10. Fascynuje mnie fotografia już od jakichś 4 lat. Aktualnie robię zdjęcia zwykłą cyfrówką, jednak na osiemnastkę sprawię sobie lustrzankę, bo bardzo chciałabym rozwijać swoje zainteresowanie. A z resztą lustrzanka jest moim marzeniem od jakichś 3 lat. :)

Tyle o mnie, dziękuję dziewczynom za zaproszenie i sama chciałabym wkręcić do zabawy dwie kolejne osoby. Będą to: Yossa oraz Liliowa. Mam nadzieję, że przyjmiecie moje zaproszenie. :)

Neva, Sara Grant

2011-06-16T13:39:00.000-07:00

Neva, Sara Grant

Wydawnictwo MAK Verlag

Tłum. Ewa Spirydowicz

Czasami myślę nad innym życiem, marzę o tym, żeby znaleźć się w zupełnie innym świecie, innej epoce, w innym towarzystwie. Wyobrażam sobie różne miejsca, różnych ludzi, różne sytuacje i wydarzenia, które mnie spotykają. Ostatnimi czasy często myślę o życiu w totalitarnym państwie, gdzie wolność jest pojęciem względnym, a ludność gubi się wśród zakazów i surowych kar, które grożą za nieprzestrzeganie przepisów. „Neva” dała mi szansę, aby jeszcze bardziej przybliżyć sobie obraz takiego świata, wcielenie się w rolę głównej bohaterki było niesamowitym przeżyciem, które pozwoliło na, choć krótkie, przeżycie kilku dni w takim państwie.

Główną bohaterką tej książki jest Neva, nastoletnia dziewczyna, której babcia zaginęła w tajemniczych okolicznościach. Ona jak i wielu innych ludzi. Dziewczyna zaczyna wysnuwać podejrzenia, nie ufa ludziom, którzy sprawują władzę w państwie i wciąż zadaje sobie pytanie: „Czy poza kopułą także jest życie?”. Neva wraz ze swoją przyjaciółką, Sanną, planuje bunt, chce znać odpowiedzi na swoje pytania i nie ma najmniejszego zamiaru przestrzegać jakichkolwiek zasad. Poznaje ona także chłopaka, w którym zakochuje się bez pamięci, jednak nie zdaje sobie sprawy, że wiąże się z nim duże niebezpieczeństwo.

Ile razy bym nie myślała o tej książce, nigdy tak naprawdę nie potrafię określić, jakie dokładnie wywołała ona we mnie emocje. Mogę stwierdzić jednak, że czytałam ją w wielkim oczekiwaniu na to, co wydarzy się dalej. „Neva” wywołała we mnie wiele emocji, dlatego jestem pewna, że na długo pozostanie ona w mojej pamięci. Te wszystkie uczucia spowodowane były przede wszystkim tym, iż autorka wspaniale stosowała elementy zaskoczenia. Wydarzenia, które myślałam, że niczym mnie nie zaskoczą, byłam przekonana, że znam ich zakończenie – w pewnym momencie okazywało się, że byłam w dużym błędzie i dana sytuacja przybierała obrót o sto osiemdziesiąt stopni. Po czymś takim czułam się tak, jakbym odbyła przejażdżkę bo największej karuzeli świata.

Świat przedstawiony w tej książce wydaje się być tak bardzo realny, jakby w niewytłumaczalny sposób znajdował się tuż obok. Co najlepsze – miałam wrażenie, że autorce zupełnie naturalnie przychodziło opisywanie go, w całkowicie niewymuszony sposób. Przyjemny język autorki jakby coraz bardziej wzywał do przeczytania tej książki i wprost nie pozwalał ani na chwilę się od niej oderwać. Ja, mimo brutalności tego państwa i ciężkiego w nim życia, pełnego zakazów i surowych kar, chętnie znalazłabym się w tym świecie. Nie miałabym absolutnie nic przeciwko, bo, mimo iż przedstawiony został jako miejsce, w którym życie jest zdecydowanie niełatwe, język autorki całkowicie mnie zauroczył i w pewien sposób przedstawił ten świat znacznie milej dla oka, niż mogłoby się wydawać.

Jeżeli mogłabym wybrać sobie osobę, która zostałaby moją przyjaciółką, bez wahania powiedziałabym – Neva. To postać niewahająca się, wiedząca, czego chce i całkowicie świadoma podejmowanych przez siebie decyzji. Dziewczyna, która szanuje przyjaciół i rodzinę, jednakże pragnąca znać prawdę, często kosztem cierpienia najbliższych osób. Neva jest zdecydowana, pragnie doprowadzić rozpoczętą przez siebie i przez przyjaciółkę rewolucję do końca, choć nie wie, jakie będą tego konsekwencje. I czy jej się to uda? Czy dopnie swego? Czy dowie się, co tak naprawdę stało się z jej babcią? Aby dowiedzieć się prawdy, będzie musiała stanąć twarzą w twarz ze zdradą, która może wywrócić jej świat do góry nogami.

Szczerze polecam przeczytanie tej książki, jest to wciągająca i przyjemna powieść, która przeniesie czytelnika do świata, w którym być może wcale a wcale nie chciałby się znaleźć, albo wręcz przeciwnie – który zafascynuje i oczaruje daną osobę. I być może zmusi także do refleksji. Czym jest wolność? Człowiek wolny to człowiek szczęśliwy, czy może niekoniecznie?

Recenzja napisana dla portalu Nakanapie.pl

Straż, Marianne Curley

2011-06-08T06:18:00.000-07:00

Straż, Marianne Curley

Wydawnictwo Jaguar

Tłum. Małgorzata Kaczarowska

Czy kiedykolwiek zastanawialiście się nad tym, jak wyglądałby świat, gdyby pewne wydarzenie nie potoczyło się tak, jak powinno? Wiadomym jest, że zmiana jednego wydarzenia pociągnęłaby za sobą lawinę innych, mniejszych bądź większych zmian i nic nie byłoby takie, jak powinno być. Czasami marzę o tym, żeby przenieść się w przeszłość i naprawić błędy, które popełniłam, niezależnie od konsekwencji. Potem nachodzi mnie jednak chwila refleksji, bo skoro zmiana historii niosłaby ze sobą lawinę nieprzewidzianych zdarzeń, czy istniałoby jakiekolwiek dzisiaj? Gdyby nie było dzisiaj, nie istniałoby jutro i w którymś momencie musiałoby skończyć się wczoraj. Historii jednak nie da się zmienić ani w żaden sposób naprawić, można jednak o takich możliwościach poczytać.

Ethan to szesnastoletni chłopak zamieszkujący australijskie miasteczko Angel Falls. Gdy miał cztery latka był świadkiem brutalnej śmierci swojej starszej siostry, Sary. Teraz, po dwunastu latach od tego tragicznego wydarzenia, które odbiło się na życiu jego rodziny, Ethan jest jednocześnie zwykłym nastolatkiem i agentem Straży – tajemniczej organizacji, mającej na celu obronę historii przed Chaosem, który pragnie zmienić bieg wydarzeń po to, aby w przyszłości rządzić światem. Ethan nie raz musi cofać się w przeszłość, aby pokrzyżować plany mrocznej potęgi. Pewnego dnia pod jego skrzydła trafia Isabel, siostra jego byłego najlepszego przyjaciela, którą Ethan musi wyszkolić na nową Strażniczkę.

Cała recenzja znajduje się TUTAJ.

Książkę recenzowałam dla portalu ParanormalBooks.

Krótka informacja. 15 czerwca premierę ma książka Diable szkło, druga część serii Dziewczyny z Hex Hall. Już teraz chciałabym zaprezentować wam jej fragment.

"– To, co nas łączy, stanowi jedyną prawdę w moim życiu.
Tylko t y jesteś w nim prawdziwa – ucałował kostki moich palców. – I mam już dosyć udawania, że cię nie pragnę.
Do tej chwili stan omdlenia był mi znany wyłącznie z romansów, które bezskutecznie chowała przede mną mama, na wszelki wypadek więc posłużyłam się ironią.
- Ojejku, Cross, jak widzę, minąłeś się z powołaniem. Zostaw w spokoju demony i weź się za pisanie poezji miłosnej.
Wyszczerzył zęby w krzywym uśmiechu, który ubóstwiałam jak chyba nic na Ziemi.
- Przymknij się – mrucząc, schylił głowę do kolejnego pocałunku".

Zapraszam także do polubienia serii na Facebooku. Już niedługo wiele ciekawych rzeczy związanych z tą książką. :) A tutaj moja recenzja pierwszej części.

Claude i Camille, Stephanie Cowell

2011-05-30T08:44:00.000-07:00

Claude i Camille, Stephanie Cowell

Wydawnictwo Bukowy las

Tłum. Anna Rojkowska

Odkąd tylko pamiętam, malarstwo wzbudzało we mnie w pewien sposób respekt i duży szacunek do artystów tego rodzaju sztuki. W szkole z przyjemnością uczyłam się o malarzach, podziwiałam ich dzieła i w pewien sposób zazdrościłam umiejętności tworzenia tak pięknych, a niekiedy kontrowersyjnych rzeczy dla danej epoki. Szczerze mogę rzec, że to właśnie Claude Monet, impresjonistyczny twórca, jest tym artystą, który najbardziej zapadł mi w pamięć i gdy tylko dowiedziałam się o tym, że Stephanie Cowell napisała książkę poświęconą miłości Moneta i Camille – zapragnęłam jak najszybciej ją przeczytać. Wiedziałam, że nie zawiodę się na tej historii i, cóż, tak też się stało.

„Kiedy namaluję pupę dziewczyny tak, że chcę jej dotknąć, to wiem, że obraz jest skończony”. *

Claude Monet był francuskim malarzem, ówcześnie uważany jest za jednego z czołowych przedstawicieli impresjonizmu, często również za jego głównego twórcę, gdyż nazwa impresjonizm pochodzi od tytułu jego obrazu „Impresja. Wschód słońca”. Książka Stephanie Cowell pt. „Claude i Camille” opowiada o miłości Moneta do Camille Doncieux, którą artysta darzył szczególną sympatią. Monet miał wiele modelek, jednak to Camille malował najczęściej. Ich miłość była jednak zakazana; on – syn ubogiego sprzedawcy, który posiadał mały sklepik kolonialny, malarz, bez większych perspektyw na przyszłość, poza marzeniami o sławie; ona – wywodząca się z wyższych sfer, pochodząca z dobrego domu i zaręczona już z pewnym mężczyzną. Połączyła ich miłość tak silna, że żadne przeciwieństwa i różnice nie były w stanie ich rozdzielić. Poza śmiercią.

„Widzi wszystko tylko z jednego punktu widzenia, ale czy jakikolwiek inny geniusz widział inaczej?” **

Jeżeli komuś wydaje się, iż bycie malarzem to życie usłane różami, owinięte wokół sukcesów – jest on w wielkim błędzie. „Claude i Camille” doskonale pokazuje, jak wielką drogę trzeba pokonać do tego, aby stać się cenionym i podziwianym, bo żadna czarodziejska różdżka nie sprawi, że sława stanie danej osobie na drodze. Książka ta otwarcie mówi, jak wiele trzeba również poświęcić, aby stać się sławnym, że często konieczne jest zrezygnowanie z jednej rzeczy na rzecz drugiej, ponieważ niemożliwym jest, aby zjeść coś i jednocześnie daną rzec posiadać. Claude Monet to idealny przykład człowieka, który na rzecz realizowania swoich marzeń i największych, najwspanialszych pragnień często musiał rezygnować z wielu innych spraw, zawsze wspierany przez ukochaną Camille, przyjaciół i rodzinę. Ważne jest, aby zauważyć, że do sukcesu nie doszedł on sam, na swej drodze wciąż popychany był przez najbliższe osoby, które wierzyły w niego i mobilizowały do pójścia dalej. Nie należy się poddawać, bo jeżeli jest rzecz, na której bardzo człowiekowi zależy, każda przeszkoda możliwa jest do pokonania. Nawet, jeżeli wydaje się, że wszystko spowija mgła i nie ma już szans na to, aby było lepiej – jeżeli tylko ma się osoby, które są w stanie wprowadzić światło w życie danego człowieka, żadne demony nie są mu straszne.

„Tropię najmniejsze drobinki koloru. To moja wina, chciałem schwytać nieuchwytne. To straszne, jak gaśnie światło, zabierając ze sobą kolor”. ***

Autorka włożyła wiele sił w to, aby napisać tę książkę. Korzystała z wielu źródeł, szukała inspiracji w wielu obrazach po to, aby przedstawić czytelnikowi niezwykłą historię miłości Moneta i Camille oraz jego pogoń za marzeniami. Książka ta, mimo iż nie jest skarbnicą wiedzy na temat jednego z największych – a może największego? – impresjonistycznych twórców, to przedstawia historię Claude’a Moneta w sposób niezwykły, prosty i w pewien sposób czarujący. „Claude i Camille” to czarująca lektura, mimo iż wiele w niej smutku i nieustannej pogoni za tym, co z początku wydawać by się mogło nieuchwytne, to z jej głębi wyłania się obraz, mówiący czytelnikowi, iż warto walczyć o marzenia i nie należy się poddawać, bo nie ma cudowniejszego uczucia niż to, które ogarnia człowieka w momencie, gdy jest on świadom tego, że teraz, właśnie tutaj, w tej chwili, spełnił swoje najwspanialsze marzenie, że osiągnął to, czego tak bardzo pragnął. Czasami naprawdę warto poświęcić kilka rzeczy na koszt innej po to, aby zdobyć coś, co powoduje, iż dana osoba staje się szczęśliwa i wie, że to jest właśnie to, na co tak długo się czekało.

*Claude i Camille, Stephanie Cowell, Wydawnictwo Bukowy las, Wrocław 2011, s. 27
**Tamże, s. 170
***Tamże, s. 197

Claude Monet, Impresja. Wschód słońca

Książkę otrzymałam od Wydawnictwa Bukowy Las, za co bardzo dziękuję.

Dodatkowo chciałabym poinformować wszystkich o tym, że niedługo czas temu ruszyła nowa księgarnia internetowa Prolibri.pl. Księgarnia ta posiada także swój własny profil na Facebooku, zachęcam do zaglądania.

Dziewczynki ze Świata Maskotek, Anja Snellman

2011-05-15T09:32:00.000-07:00

Dziewczynki ze Świata Maskotek, Anja Snellman

Wydawnictwo Świat Książki

Tłum. Sebastian Musielak

Przyznam szczerze, że lubię kontrowersyjne tematy. W tym wypadku jednak, o ile homoseksualizm jest dla mnie tematem szalenie fascynującym, to w kwestii prostytucji nigdy nie odczuwałam tak wielkiego zainteresowania, nigdy nie zaczytywałam się w artykułach, nie oglądałam filmów, nie czytałam książek. Do tej pory przechodzę obok tego tematu obojętnie, jednak, gdy w ręce przypadkiem wpadnie mi jakaś książka, zwykle chętnie do niej zaglądam. „Dziewczynki ze Świata Maskotek” to książka w pełni poświęcona prostytucji, zagłębiająca się w ten temat poprzez historię Jasmin, czternastoletniej dziewczyny, która miała niemalże wszystko, jednak wybrała drogę sprzedawania swojego ciała w zamian za pieniądze. Anja Snellman odważnie podeszła do poruszonego przez siebie tematu i nikogo nie oceniając, przedstawiła historię Jasmin i jej bliskich w jak najprostszy sposób.

W pewnym momencie Jasmin wraz ze swoją przyjaciółką całkowicie zniknęły z życia swoich rodzin. Nie wiadomo gdzie i dlaczego, pewnego dnia po prostu zaginął o nich słuch. Uciekły? Zostały porwane? Co wspólnego z ich zaginięciem ma Świat Maskotek? Autorka w swej książce przedstawia nam historię nie tylko z punktu widzenia Jasmin, ale także poprzez bohaterów drugoplanowych, jak na przykład matkę Jasmin, która ukazuje nam swoje przeżycia od momentu zniknięcia córki. Anja Snellman nie tłumaczy czytelnikowi tak naprawdę dlaczego dziewczynki zdecydowały się na prostytucję, to czytelnik musi zrozumieć samodzielnie.

„Mój świat ma trzy mianowniki. Przedtem. Teraz. Jeśli”.*

„Dziewczynki ze Świata Maskotek” nie jest książką umoralniającą ani pouczającą w żaden sposób. Podczas jej czytania nie odczuwałam żadnych specjalnych emocji, mimo iż bardzo mi się ta książka spodobała. Nie byłam wzruszona ani zszokowana, jednak nie było też tak, że czytałam ją całkowicie obojętnie, choć może w minimalnym stopniu obojętność ta gdzieś się wkradła. Czułam głównie nostalgię nad tym, jak łatwo przez jedną decyzję stracić wszystko, co się do tej pory uzyskało. Nie zawsze wybór ten jest zły, zwykle jednak niesie ze sobą negatywne konsekwencje, które diametralnie zmieniają czyjeś życie. Książka napisana przez Anję Snellman jeszcze raz pozwoliła mi zastanowić się nad kwestią, którą poruszałam w swoim życiu niejeden raz. Ludzie mający wszystko – przyjaciół, dom, rodzinę. Dlaczego rezygnują z tego na rzecz spraw, które z reguły sprowadzają ich na dno – może nie od razu, ale po pewnym czasie? Tak łatwo jest rzucić wszystko w kąt, zapomnieć o tym, co było i rozpocząć nowe życie? Niełatwo jest odgrodzić się od wspomnień, szczególnie, jeżeli zrezygnowało się ze szczęścia. Prędzej czy później zaczyna się tęsknić za tym, co było i chcieć, by dawne życie powróciło, przynajmniej w jakimś stopniu.

Powieść tę czyta się bardzo szybko, ponieważ historia opisana przez autorkę jest niezwykle wciągająca i łatwo przegapić moment, w którym strona 8 zamieniła się na 261. Dużym atutem tej książki jest epilog, w którym Anja Snellman przedstawia czytelnikowi historię prostytucji, rozpoczynając od najwcześniejszych o niej wzmianek. Autorka nikomu nie narzuca opinii na ten temat, czytelnik ma możliwość na samodzielnie wyrobienie swojego zdania. Poprzez poznanie bohaterów, których psychologia przedstawiona jest bardzo wyraźnie, poprzez ich uczucia i środowisko, w jakim się znajdują. „Dziewczynki ze Świata Maskotek” to książka jak najbardziej godna polecenia, jedna z tych pozycji, obok której nie da się przejść obojętnie.

„Mamo, posłuchaj, czasem oswojone ptaki zaczynają wariować. Obijają się o szyby, strącają pranie ze sznura, wlatują w cierniste krzewy, aż fruwa pierze. Po tych wybuchach nastaje zupełna cisza. W końcu ostatnie piórko spływa spokojnie na ziemię. Słychać, jak trawa rośnie. A potem życie toczy się dalej, jak gdyby nigdy nic”.**

* Dziewczynki ze Świata Maskotek, Anja Snellman, Wydawnictwo Świat Książki, Warszawa 2011, s. 231

** Dziewczynki ze Świata Maskotek, Anja Snellman, Wydawnictwo Świat Książki, Warszawa 2011, s. 241

Książkę zrecenzowałam dla portalu Granice.pl

Nie odzywałam się przez cały tydzień, ponieważ wyjechałam w góry i niestety nie miałam dostępu do internetu. Przez ten czas pojawiłyby się dwie recenzje, jedną już jednak zamieściłam, teraz zostało mi tylko zrecenzowanie 3 tomu Gone i będę na bieżąco. Wycieczka była tragedią, cieszę się, że jestem już w domu. :)

Anioł, L.A. Weatherly

2011-05-04T12:59:00.000-07:00

Anioł, L.A. Weatherly

Tłum. Barbara Górecka

Wydawnictwo Świat Książki

Przypuszczam, że większość ludzi wyobraża sobie anioły, jako postacie niosące dobro i ukojenie. Dla ludzi wierzących w nie kojarzą się one zapewne z ostoją i bezpieczeństwem. Co jednak, jeśli jest zupełnie inaczej? A może anioły to wcale nie są dobre istoty, tylko wręcz przeciwnie? Pasożyty żerujące na ludziach, żywiące się ich energią i doprowadzające do powolnego wyniszczania ciała i umysłu? Może to istoty niebezpieczne, które mają swój ukryty cel i do niego pragną wykorzystać całą ludzkość? L.A. Weatherly starała się ukazać zupełnie inne oblicze aniołów, tak różne od tego, jakie posiada większość ludzi. Przyznać muszę, że wyszło jej to naprawdę bardzo dobrze.

Siedemnastoletnia Willow to, mogłoby się wydawać, zwyczajna nastolatka, niczym niewyróżniająca się spośród swoich rówieśniczek. Pomijając oczywiście fakt, iż posiada ona paranormalne zdolności, dzięki którym może przewidzieć przyszłość danej osoby i w porę ostrzec ją przed wybraniem złej drogi. Gdy na jej drodze pojawia się tajemniczy Alex, życie Willow wywraca się do góry nogami i nie ma szans na to, by było tak jak wcześniej. Dziewczyna, aby ratować swoje życie, ucieka wraz z Alexem z daleka od ludzi, którzy pragną ją zniszczyć i dowiaduje się prawdy o samej sobie. Prawdy, o której nie śmiałaby nawet pomyśleć.

Przez połowę tej książki byłam wręcz zachłyśnięta pozytywnym o niej wrażeniem. Trochę zaskoczyło mnie to, iż nie znalazłam żadnych wad, jednak nie przejmowałam się tym i czytałam dalej. Złożyło się jednak tak, że wraz z kolejną przewracaną kartką zaczęły pojawiać się kolejne minusy, których wcześniej nigdzie nie zauważyłam. Największym z nich jest zdecydowanie związek dwóch bohaterów, momentami ociekający tak wielkim patosem, że siłą woli zmuszałam się, aby nie opuszczać danych fragmentów, tylko przeczytać całość do końca. Rozumiem, że autorka starała się jak najbardziej naświetlić czytelnikowi uczucie między bohaterami, ale, po co skupiać na nim całą uwagę? Owy mdły wręcz romantyzm powodował tylko i wyłącznie moje nieustanne przewracanie oczyma i zwykły niesmak. „Anioł” zapowiadał się fantastycznie do samego końca do momentu, w którym autorka straciła umiar i nie zapanowała nad słodyczą, którą rozsiewała między bohaterami. Szkoda, gdyż gdyby nie to przesadzone uczucie, książka byłaby kawałkiem świetnej lektury, a w ten sposób L.A. Weatherly w pewnym sensie uczyniła z niej zwykłą opowiastkę dla nastolatek.

Podczas czytania „Anioła” miałam wrażenie, że książka ta posiada dwóch głównych bohaterów – Willow i Alexa jednocześnie. Narracja prowadzona jest w pierwszej osobie z punktu widzenia Willow oraz w trzeciej z punktu widzenia Alexa i Jonaha – postaci, która odgrywa w tej książce naprawdę istotną rolę. Kreacja postaci udała się autorce - i to bardzo dobrze, jednak tylko do pewnego momentu. Do momentu powstania między nimi uczucia, które zepsuło ich wizerunek. Stali się oni mdli, czasami sztuczni. Szczególny żal do autorki mam za postać Alexa, który na początku był fantastycznym bohaterem, tajemniczym, niedostępnym, oziębłym i raczej zamkniętym w sobie, choć z drugiej strony zdecydowanym i pewnym siebie. W tym wypadku miłość uczyniła z niego postać, do której nie pałałam już tak wielką sympatią. Szkoda, bo mógłby być jednym z moich ulubionych literackich bohaterów.

Książka sama w sobie jest ciekawą lekturą, nie rewelacyjną, aczkolwiek ciekawą. Czyta się ją naprawdę szybko, głównie dzięki wartkiej akcji. Spodziewałam się jednak jakichś większych elementów zaskoczenia, których niestety nie było, jednak nawet, jeżeli występowały wątki, które sugerowały jakieś niesamowite rozwiązanie, łatwo można było je przewidzieć, co mnie rozczarowywało. Autorka miała naprawdę świetny pomysł na bardzo ciekawą historię, jednak nie wykorzystała go należycie, gdyż za bardzo skupiła się na uczuciu między dwoma bohaterami, które według mnie zepsuło wszystko, tym bardziej moje bardzo pozytywne wrażenie o tej lekturze. Dlaczego więc nie spisuję jej na straty i wciąż uważam tę powieść za książkę ciekawą i przyjemną? Nie wiem, być może po prostu łudzę się, iż druga część będzie lepsza i mdły romantyzm nie będzie w stanie jej zepsuć. A może po prostu zafascynowały mnie postacie aniołów, które przestały być w końcu istotami niosącymi dobro, tylko wreszcie zaczęły rozrabiać.

Recenzja napisana dla portalu Lubimy Czytać.

Z ciemnością jej do twarzy, Kelly Keaton

2011-05-02T08:38:00.000-07:00

Z ciemnością jej do twarzy, Kelly Keaton

Tłum. Anna Gralak

Wydawnictwo Znak Emotikon

Premiera 5 maja

„Z ciemnością jej do twarzy” to historia Ari, nastolatki, która nie wie do końca kim jest i wciąż poszukuje prawdy o samej sobie. Przenieśmy się więc kilka lat w przyszłość, do osamotnionego i magicznego miejsca zwanego Nowym Orleanem, które wyniszczone groźnym huraganem zostało wykupione przez dziewięć bogatych rodzin. Przenieśmy się do miejsca, w które wybiera się Ari, aby odkryć prawdę o samej sobie, przy czym pomaga jej przystojny pół-wampir, Sebastian. Co wspólnego ma z nią mitologiczna Meduza i do jakich celów pragnie wykorzystać Ari grecka bogini Atena? Nowy 2 to miasto pełne niespotykanych istot, hybryd i tajemniczych potworów. W tym miejscu Ari odkryje prawdę o wiele bardziej niesamowitą, niż byłaby w stanie sądzić.

Może być mnóstwo książek, w których powielane są wielokrotnie powtarzane schematy, jednakże każdą z nich różni jedno: klimat. „Z ciemnością jej do twarzy” to książka znacznie różniąca się od innych paranormalni. Być może ma się wrażenie, że „to już było”, aczkolwiek prawdę mówiąc jest to zupełnie inna i wyjątkowa historia. Autorka w bardzo ciekawy sposób zmieszała ze sobą przyszłość świata rzeczywistego wraz z grecką mitologią i zjawiskami paranormalnymi. Złączyła te światy w całość, czyniąc je niezwykłymi i zdawać by się mogło – kompletnie nierealnymi miejscami, choć z drugiej strony sprawiającymi wrażenie tak bardzo czytelnikowi bliskimi. Kelly Keaton pozbyła się przepychu, dzięki czemu czytając tę książkę odczuwałam niezwykłą bliskość z przedstawioną w niej historią i bardzo szybko zdobyła ona moje uznanie.

Największym atutem tej książką są zdecydowanie przestawiane przez pisarkę emocje, które odczuwali bohaterowie. Pod tym względem pani Keaton miała wielkie pole do popisu, które wykorzystała niemalże doskonale. W powieści tej mają miejsce sytuacje, w których główna bohaterka może odczuwać przeróżne emocje – od złości, poprzez strach, szok i przerażenie, aż do szczęścia i zadowolenia. Cieszę się, że pod tym względem nic nie zostało pominięte, bo dzięki temu „Z ciemnością jej do twarzy” czytało mi się naprawdę przyjemnie, a więź między mną a bohaterami, która powstała już przy pierwszych stronach, stawała się coraz silniejsza.

Jedyna rzecz, która mi się w tej lekturze w jakiś sposób nie podobała, to fakt, że nie zdążyłam wystarczająco się w nią wciągnąć. Faktem jest, że powieść ta pochłonęła mnie bez reszty, czytałam ją z prawdziwą przyjemnością, a cała akcja, choć toczyła wartko i zgrabnie, zbyt szybko się zakończyła. Brakowało mi w niej pewnego punktu zaczepienia, czegoś, co mogłoby nieco ją przedłużyć, w tej sytuacji jednak nie zdążyłam się nawet obejrzeć, a powieść ta już dobiegała końca. „Z ciemnością jej do twarzy” pozostawia po sobie niedosyt, przyznać muszę, że całkiem duży, jednak winowajcą w tej kwestii jest tylko i wyłącznie bardzo dobrze przemyślane zakończenie, dzięki któremu druga część historii tworzonej przez Kelly Keaton zapowiada się wyśmienicie.

Bohaterowie w tej powieści są naprawdę przeróżni, w pewien sposób są indywidualistami, posiadają tak różniące się między sobą charaktery, że wydaje się, jakby każdy z nich przedstawiał zupełnie inną cywilizację. Główna bohaterka to największa indywidualistka, jaką spotkałam, z pewnością większą nawet ode mnie, przez co sprawia wrażenie postaci trochę oddalonej i osamotnionej. Nie ma się jednak co dziwić, w końcu los wydaje się być niesamowicie zadowolony z każdej kłody rzuconej jej pod nogi, aczkolwiek Ari jest na tyle silną postacią, że po każdym upadku wstaje i z uniesioną głową idzie dalej, z determinacją brnie do celu. Mimo wszystko to nie główna bohaterka najbardziej mnie w tej książce zaintrygowała – zrobiła to Atena. Mściwa i przerażająca grecka bogini wojny, która nie zna litości i zrobi wszystko, aby zrealizować swoje cele. To właśnie ona wzbudziła moją największą fascynację, myślę, że głównie dlatego, iż od zawsze niezwykle pasjonowałam się mitologią – nie tylko grecką. Cieszę się, że autorka postanowiła wpleść ten motyw w swoją historię.

Pianie z zachwytu nad daną książką wzbudza we mnie trochę krępujące emocje, ponieważ zawsze mam wrażenie, że zbytnio próbuję podkolorować daną powieść, choć absolutnie zawsze staram się, aby pisana przeze mnie recenzja była jak najbardziej sprawiedliwa. W tym wypadku jednak nie pozostało mi nic innego, jak tylko z przyjemnością zachęcić was do przeczytania tej książki. Ja śmiało mogę uznać ją za jedną z najlepszych powieści, jaką dane mi było ostatnio przeczytać. „Z ciemnością jej do twarzy” zdecydowanie nie jest zmarnowanym czasem, wręcz przeciwnie, bardzo się cieszę, że książka ta wpadła w moje ręce. Mam nadzieję, że druga część równie mocno mnie zachwyci, bo zapowiada się niezwykle obiecująco.

Za książkę bardzo dziękuję Wydawnictwu Znak.

Mam przyjemność oznajmić, iż jutro mój blog będzie obchodził swoje pierwsze urodziny, równy roczek. Dziękuję wszystkim, którzy są ze mną i z moim blogiem. Dziękuję za wszystkie odwiedziny i komentarze. Chciałam zorganizować z tej okazji jakiś konkurs, ale niedawno jeden się odbył, a poza tym nie posiadam aktualnie żadnej książki, którą mogłabym komuś odstąpić. W każdym razie jeszcze raz naprawdę Wam dziękuję, bo bez Was ten blog z pewnością by nie istniał.

Nieumarła i niezamężna, Mary Janice Davidson

2011-05-01T06:09:00.000-07:00

Nieumarła i niezamężna, Mary Janice Davidson

Tłum. Ewa Spirydowicz

Wydawnictwo Amber

Czytanie „Nieumarłej i niezamężnej” uświadomiło mi, jak dawno nie czytałam naprawdę złej książki. Takiej, którą jak najszybciej miałam ochotę odłożyć na półkę, którą przeklinałam z każdą kolejną kartką i której czytanie przedłużałam jak najbardziej, a jednocześnie chciałam jak najszybciej ją skończyć i mieć ten mały horror już za sobą. Po przeczytanych recenzjach spodziewałam się czegoś znacznie lepszego, z dużą dawką humoru, jednak bardzo mocno się zawiodłam. Cieszę się jednak, że udało mi się przeczytać tę książkę do końca, bo teraz przynajmniej wiem, jakich lektur zdecydowanie powinnam unikać i nie robić pod tym względem żadnych wyjątków.

Fabuła książki Mary Janice Davidson nie pachnie niestety zbytnią oryginalnością. Poznajemy tu kobietę o imieniu Beth, byłą sekretarkę, którą w dniu zwolnienia z pracy potrąca pędząca ciężarówka. Beth budzi w trumnie w kostnicy i odkrywa, że stała się wampirem. Życie Beth zmienia się nieodwracalnie, tym bardziej, gdy spotyka tajemniczego, nieśmiertelnego wampira, który informuje ją, iż jej przeznaczeniem jest pozostanie królową wampirów. I jak tu pozostać przy zdrowych zmysłach, gdy jest się nieumarłym, a na bycie królową wampirów wcale nie ma się ochoty?

Cała recenzja znajduje się TUTAJ.

Książkę recenzowałam dla portalu ParanormalBooks.

Jakiś czas temu pisałam na blogu o ebooku, w którym zebrane będą książkowe cytaty z okazji Światowego Dnia Książki oraz Praw Autorskich (więcej w tej notce). Mam przyjemność poinformować, że ebook ten został już utworzony i można go pobrać na TEJ stronie. Jest on bezpłatny, zachęcam wszystkich do pobierania, warto zapoznać się ze znajdującymi się w nim cytatami. ;)

Wyniki konkursu z "Przysięgą krwi"!

2011-04-27T09:37:00.000-07:00

Witajcie. Jako, że czas zgłaszania się do konkursu już minął, chciałabym ogłosić wyniki. Zanim to jednak zrobię, chcę Wam wszystkim strasznie podziękować za tak niesamowity odzew w moim pierwszym konkursie! Jestem po prostu pod wrażeniem Waszej aktywności, bardzo mi miło, że było tak wiele chętnych na zdobycie książki Richelle Mead i z jednej strony smutno, że mogę podarować tylko jedną książkę, a nie np. 10. :) Teraz jednak wiem, że warto organizować konkursy, chociaż może frekwencja była tak duża tylko dlatego, że do wygrania była akurat TA książka? W każdym razie na pewno nie jest to ostatni konkurs na moim blogu, postaram się, aby było ich więcej.

Okej, przystępuję do ogłoszenia wyników. W konkursie wzięło udział 111 osób, jednak tylko 99 zastosowało się do regulaminu i spośród tych 99 osób wylosowałam jedną, do której powędruje Przysięga krwi. Jest to osoba, która wpisała się w komentarzu jako 51. Żeby się nie pomylić przy liczeniu, w zeszycie zrobiłam ręcznie listę osób, które były brane pod uwagę w losowaniu, a zwycięzcą jest...

Violy

Serdecznie gratuluję i proszę o kontakt na mojego maila: paula53@amorki.pl i o podesłanie swoich danych, które zostaną wykorzystane tylko i wyłącznie w celu nadania przesyłki.

Ognista, Sophie Jordan

2011-04-23T09:40:00.000-07:00

Ognista, Sophie Jordan

Tłum. Małgorzata Słabicka
Wydawnictwo Bukowy Las

Jacinda nigdy nie była normalną dziewczyną. Ba, ona przecież nie jest nawet człowiekiem. To potomkini smoków, dragonka, której najwspanialszą i tajemną bronią jest możliwość przybrania postaci człowieka i wtopienia się w jego środowisko, tak, by nikt nie zauważył, iż jest ona tą nadnaturalną istotą. Pewnego dnia sprawy bardzo się komplikują. Jacinda jest osobą, która nie ma nic przeciwko łamaniu zasad i wpada przez to w naprawdę poważne tarapaty. Życie ratuje jej Will, chłopak – wróg, który postanowił oszczędzić jej życie, mimo iż powinien ją zabić. Tuż po tym wydarzeniu Jacinda ucieka wraz z matką i siostrą w zupełnie inne miejsce, szukając schronienia przed wrogami takimi jak Will, ale również przed członkami swojego stada, którzy pragną wykorzystać fakt, iż jest ona jedyną ognioziejką w stadzie, która pojawiła się od wielu setek lat. Czy Jacinda będzie potrafiła przystosować się do nowych warunków jej życia? I co zrobi, gdy na jej drodze ponownie stanie Will?

Prawda jest taka, że zawsze interesowały mnie książki, w których występowały smoki lub istoty z nimi spokrewnione. Nigdy nie odmawiałam sobie czytania takich lektur, więc i teraz nie próbowałam się opierać, czekałam tylko na premierę „Ognistej”. Nie byłam świadoma tego, co mnie czeka podczas czytania tej książki, tego, że tak bardzo mnie ona wciągnie, zainteresuje i zachwyci. Dużym zaskoczeniem dla mnie było pojawienie się postaci, w których nie dominuje ludzka strona, a wręcz przeciwnie. Biorąc pod uwagę ten fakt czytanie „Ognistej” było bardzo ciekawym doświadczeniem.

Cała recenzja znajduje się TUTAJ.

Książkę recenzowałam dla portalu ParanormalBooks.

Dodatkowo chciałabym przypomnieć o konkursie, w którym do wygrania jest książka Przysięga krwi Richelle Mead. Zostało jeszcze kilka dni, w których przyjmowane będą zgłoszenia i niedługo ogłoszę wyniki. Umieram z niecierpliwości, ponieważ bardzo jestem ciekawa, do kogo powędruje ta książka. Dziękuję Wam za tak wiele zgłoszeń, jestem zszokowana ich liczbą. :)

Oprócz tego życzę Wam wszystkich wesołych Świąt Wielkanocnych. Życzę Wam przede wszystkim ciekawej lektury, przy której miło spędzicie czas (np. takiej jak Ognista :) ). Samej sobie życzę szybkiego uporania się z Nieumarłą i niezamężną, bo mam wielką ochotę rzucić tą książką o ścianę, tymczasem jednak zatapiam się w Glee i jeszcze raz życzę Wam wszystkiego dobrego. ;)

Dziwna i piękna opowieść o Percy Parker, Leanna Renee Hieber

2011-04-17T08:50:00.000-07:00

Tytuł: Dziwna i piękna opowieść o Percy Parker

Autor: Leanna Renee Hieber

Przekład: Agnieszka Zajda

Wydawnictwo: Amber

Liczba stron: 368

Moja ocena: 5/6

Każda czytana przeze mnie książka wywołuje we mnie przeróżne emocje, bo tak jak nie ma dwóch takich samych książek, nie ma również dwóch identycznych uczuć, które fundują mi poznawane przeze mnie lektury. Podchodząc do tej powieści nie nastawiałam się na nią w żaden sposób i prawdę mówiąc nie miałam wobec niej żadnych oczekiwań, pomijając moje duże zaintrygowanie tą książką. Nie spodziewałam się, że wywoła ona we mnie tak niezwykłe uczucia oraz że po jej przeczytaniu będę miała w głowie tak wielki mętlik, który teraz nie pozwala mi napisać chociaż kilku konstruktywnych zdań na temat książki pani Hieber.

Persefona nie jest zwykłą dziewczyną, jak inne uczennice Akademii Ateńskiej, do której przeniosła się z klasztoru. Jej cera jest śnieżnobiała, a Percy miewa przerażające i nie do końca zrozumiałe wizje. Czy poznanie profesora Alexiego Rychmana pomoże jej w zrozumieniu nawiedzających ją wizji? Kim jest tajemnicza szóstka Strażników i nad czym sprawują oni pieczę? Niebo zasnuwają czarne chmury, wizje Persefony stają się coraz bardziej groźne i tajemnicze, a życie Percy staje w niebezpieczeństwie. Co łączy Percy z grecką boginią, Persefoną? Czy tylko imię? A może wspólne przeznaczenie?

Prawda jest taka, że książkę „Dziwna i piękna opowieść o Percy Parker” czytałam w jednym z najtrudniejszych dotychczas okresów w moim życiu. Mój świat był wówczas szary i w tych właśnie barwach odbierałam powieść napisaną przez panią Hieber. Lektura ta emanowała silnie rozpaczą i nieszczęściem, jednak może sytuacja, w jakiej obecnie się znajdowałam zmusiła mnie do odbierania tej książki w taki właśnie sposób? Poprzez pryzmat zagubienia i samotności, przez paletę barw, w której znajdowały się tylko i wyłącznie kolory brudnej bieli i surowej szarości. Opowieść tę czytało się wspaniale, głównie dzięki niezwykłemu klimatowi. Nawet, jeżeli zdarzały się w tej książce chwile radosne i szczęśliwe, w pewien sposób były one całkowicie przyćmiewane emanującą z tej lektury rozpaczą. Rzadko spotykam się z książką, w której smutek tak dziwnie przeplata się z radością.

„Piekło nie jest na dole. Jest obok”.

Brak nieoczekiwanych zwrotów akcji niczego nie ujmuje tej książce, można napisać, że wręcz przeciwnie. Powieść ta jest lekturą raczej spokojną, jednak mimo to po jej przeczytaniu czułam się tak, jakbym odbyła przejażdżkę na największej i najszybszej karuzeli świata. Historia Percy jest niezwykła, choć sama bohaterka nie wzbudziła mojej wielkiej sympatii. Jedyne moje zastrzeżenie wiąże się z motywami, które autorka wprowadziła do tej książki. Mitologia grecka i Bóg to zdecydowanie najgorsze połączenie, z jakim się spotkałam i byłabym dużo szczęśliwa, gdyby pani Hieber całkowicie skupiła się na mitologii greckiej, ponieważ wątek ten wspaniale wpasował się w ogół historii i bardzo mnie zaciekawił – a stanowczo usunęła religię chrześcijańską z tego obrazka, ponieważ te dwie rzeczy w owej książce bardzo się ze sobą kłócą.

Mimo tego uznaję tę książkę za lekturę wspaniałą – a co najważniejsze – niezwykle wciągającą. Ciężko się od niej oderwać, a podczas czytania nie sposób myśleć o niczym innym, jak tylko o przewijających się przed oczyma czytelnika wydarzeniach. „Dziwna i piękna opowieść o Percy Parker” posiada w sobie magię, która urzeka już od samego początku. Brakowało mi tylko jakiejkolwiek więzi między mną a Percy, ponieważ nie poczułam do niej zbyt dużej sympatii, a wręcz przeciwnie. W pewnych momentach miałam jej szczerze dosyć i dziękowałam autorce za to, że postanowiła zmienić punkt widzenia Persefony na innego bohatera, co jest dużym dodatkowym atutem tej lektury.

Komu polecam tę książkę? Wszystkim fanom rzeczy magicznych i nadprzyrodzonych oraz tym, którzy umiłowali sobie epokę wiktoriańską. Książka ta jest pewnikiem, jeżeli chodzi o niezapomniane wrażenia po jej przeczytaniu oraz fantastycznie spędzony czas. Wniosek po przeczytaniu przeze mnie tej powieści jest jeden: jak najbardziej warto sięgnąć po „Dziwną i piękną opowieść o Percy Parker”.

Za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Amber.

Przypominam także o konkursie i upominam o uważne czytanie zasad, ponieważ już teraz wiem, że kilka zgłoszeń nie będzie branych pod uwagę przez niezastosowanie się do regulaminu. Dodam jeszcze, że jako, iż mam aktualnie praktycznie miesiąc wolnego, recenzje powinny pojawiać się częściej, ponieważ chcę spędzić ten czas na nadrabianiu zaległości książkowych. :)

Światowy Dzień Książki i Praw Autorskich z Bezkartek Self-Publishing

2011-04-14T12:42:00.000-07:00

Mała informacja:

Zbliża się Światowy Dzień Książki i Praw Autorskich – doroczne święto organizowane przez UNESCO w celu promocji czytelnictwa, edytorstwa i ochrony własności intelektualnej za pomocą praw autorskich.

Światowy Dzień Książki i Praw Autorskich obchodzony jest 23 kwietnia.

Z tej okazji Bezkartek Self-Publishing wraz ze społecznością Książki Moja Miłość zrzeszającą na Facebooku ludzi kochających książki, przygotowali wspólną akcję, której celem jest zebranie cytatów traktujących o książkach, e-bookach i czytaniu. Koordynatorem akcji ze strony Bezkartek jest Katarzyna Cymbalista – Hajib, natomiast grupę Książki Moja Miłość reprezentuje Agata Wiśniewska i z tymi osobami należy kontaktować się w sprawie akcji i jej promocji.

Zgłaszanie cytatów trwa do 17 kwietnia włącznie. Następnie z przesłanych tekstów zostanie złożony e-book, który bezpłatnie będzie rozpowszechniać wydawnictwo Bezkartek Self–Publishing.

Cytaty zbieramy w dwóch miejscach:

- Forum Bezkartek.pl

- Wydarzenie na Facebooku

Zapraszamy do wzięcia udziału w akcji i przesyłanie ulubionych cytatów.

Dodatkowo chciałabym przypomnieć o trwającym od niedawna konkursie, gdzie do wygrania jest książka Przysięga krwi! Proszę o dokładne zapoznanie się z zasadami, ponieważ zostały one dzisiaj zmienione. Konkurs trwa do 26 kwietnia włącznie, nie do 5 maja, jak wcześniej było napisane. :)

Konkurs z książką "Przysięga krwi"!

2011-04-13T10:07:00.000-07:00

Jakiś czas temu miałam takie szczęście, że dzięki uprzejmości Wydawnictwa Nasza Księgarnia otrzymałam do recenzji książkę "Przysięga krwi" Richelle Mead, ale kilka dni wcześniej udało mi się także wygrać ją w internetowym konkursie, o czym dowiedziałam się dopiero kilka dni temu, dlatego chciałabym kogoś tą książką obdarować. Nie widzę potrzeby, aby dwie takie same książki stały na mojej półce, a taka niespodzianka może komuś sprawić dużą radość, wobec czego postanowiłam zorganizować konkurs. Jako, że jest to pierwszy konkurs na moim blogu (zapewne nie ostatni), zadanie będzie banalne. A do wygrania jest ta oto poniższa książka. :)

Zasady:

1. Proszę wyrazić w komentarzu chęć otrzymania tej książki, wystarczy zwykłe "zgłaszam się", nie ma potrzeby pisania poematów, ale jeżeli ktoś chce - proszę bardzo. :)

2. Osoby anonimowe także mogą wziąć udział w konkursie, jednak pod jednym warunkiem. W komentarzu musi znaleźć się nick/imię oraz adres mailowy. Zgłoszenia, które nie zastosują się do tych zasad, nie będą brane pod uwagę w losowaniu.

3. Zgłaszać się proszę od dzisiaj, w komentarzach tylko pod tą notką. Zgłoszenia w innych miejscach na blogu nie będą brane pod uwagę.

4. Konkurs trwa do 26 kwietnia włącznie, w tym dniu także możecie się zgłaszać. Losowanie odbędzie się następnego dnia, czyli 27 kwietnia.

Macie dużo czasu, aby się zgłaszać. Zrobiłam tak z tego powodu, iż jest to mój pierwszy konkurs i byłoby mi bardzo miło, gdyby jak najwięcej osób wzięło udział w losowaniu. Byłabym przeogromnie wdzięczna, gdyby ktoś zechciał dodać informację o tym konkursie na swoim blogu, aczkolwiek nie jest to konieczne - to tylko moja mała prośba. Naprawdę bardzo bym chciała, aby pojawiło się tutaj jak najwięcej zgłoszeń. :) W każdym razie życzę wszystkim powodzenia! Recenzja tej książki ukaże się niedługo, muszę tylko uporać się z książką, którą aktualnie czytam, potem zabieram się za Przysięgę krwi.

Korzystając z okazji, jak to zrobiłam ostatnio, chciałabym poinformować Was także o zapowiedzi książki: Adamantowy Pałac: Pamięć Płomieni. Księga I Stephen Deas. Książka wychodzi spod skrzydeł Wydawnictwa Dwójka bez sternika, premiera przewidziana jest na 13 maja 2011 roku.

Tam będą płomienie.

W dawnych czasach to smoki rządziły światem - ludzie byli dla nich jedynie zdobyczą, póki nie nauczyli się, jak ujarzmić te bestie. Obecnie hodowane są, by służyć jako wierzchowce dla rycerzy i cenne podarunki składane w ramach niekończących się dyplomatycznych gierek toczonych przez arystokratyczne rody. Imperium obrosło tłuszczem.

A teraz jeden człowiek chce je zagarnąć dla siebie. Gotów jest nie tylko otruć króla - tak jak wcześniej własnego ojca - ale także zamordować swoją kochankę i uwieść jej córkę. Jednak nawet on nie podejrzewa, że wkrótce cały kraj stanie w płomieniach. Podczas lotu zaginął jeden smok. A nawet jeden smok grasujący na wolności, dysponujący swą naturalną inteligencją i pełną mocą, może oznaczać katastrofę. Za sprawą pewnego wyzutego ze skrupułów najemnika pretendenci do tronu już wkrótce mogą stawić czoła setkom smoków...

Bezduszna, Gail Carriger

2011-04-11T02:38:00.000-07:00

Tytuł: Bezduszna

Autor: Gail Carriger
Przekład: Magdalena Moltzan-Małkowska

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka

Liczba stron: 320

Moja ocena: 6/6

Pisarstwo dla Gail Carriger jest metodą na odreagowanie smutnego dzieciństwa. Autorka wyrywając się z prowincji, podróżuje po Europie, a obecnie rezyduje w Koloniach waz z haremem armeńskich kochanków. Przyznam, że po przeczytaniu tej krótkiej informacji o Gail Carriger byłam „Bezduszną” zainteresowana dwa razy bardziej niż wcześniej, gdy o autorce nie słyszałam ani jednego słowa. Jaką książkę może napisać osoba o tak niezwykłej osobowości? Z pewnością równie, albo nawet dwa razy bardziej niezwykłą.

Myślę, iż nie jestem w błędzie, sądząc, że z pewnością znalazły się osoby, które po zapoznaniu się z opisem tej książki pokręciły z niechęcią nosem. Wampiry, wilkołaki. To wszystko już mamy, wystarczy się odwrócić, a można znaleźć książkę, gdzie głównymi bohaterami będą owe istoty nadprzyrodzone. Z czystym sumieniem mogę jednak uznać, iż jest to perełka wśród takiej literatury, powiew świeżości, którym ja osobiście jestem zachwycona. W „Bezdusznej” spotykamy się z XIX-wiecznym Londynem, miejscem pełnym intryg, nowoczesnych wynalazków, wszechobecnej mody na gorsety i turniurę oraz angielskiej herbaty. Wampiry i wilkołaki – istoty nadprzyrodzone – żyją jawnie wśród ludzi, nie mają potrzeby ukrywania się, ponieważ ich obecność od dawna została w londyńskim świecie zaakceptowana. Wampiry mają swój ul oraz hierarchię, na czele której stoi Królowa, a wilkołaki sforę, którą przewodzi wilkołak alfa. Wszystkie te istoty spisane są w rejestrze specjalnego biura od istot nadprzyrodzonych, które w skrócie zwie się: BUR. Co się stanie, gdy zasady dobrego wychowania zostaną złamane, a Alexia Tarabotti zostanie zaatakowana przez wampira? Można wręcz powiedzieć, że zmieni się wszystko. Królowa Wiktoria wyda rozkaz, aby lord Maccon wszczął śledztwo i rozwiązał zagadkę tych oburzających wydarzeń.

Uwielbiam książki, w których wyraźnie zarysowany jest klimat dawnych lat, dawnej epoki, podczas której mają miejsce wydarzenia danej książki. Atmosferę XIX-wiecznego Londynu można wyczuć w każdym elemencie, z których składa się ta książka, w każdym detalu – nawet tym najmniej ważnym. Myślę, że jest to głównie zasługa czarującego języka autorki, charakteryzowanego wprost na XIX wiek. To dzięki niemu ten niezwykły klimat widać niemalże wszędzie – w bohaterach, w poszczególnych miejscach akcji, w dialogach oraz w każdej jednej sytuacji, która miała w tej książce miejsce. Jestem wdzięczna pisarce, że tak wiernie oddała klimat XIX-wiecznego Londynu, ponieważ wpłynął on w dużej mierze na to, iż z wielką przyjemnością zatracałam się w tej powieści.

Na osobną uwagę zdecydowanie zasługują postacie, ponieważ bohaterowie „Bezdusznej” są niezwykle wyraziści, a poza tym niemalże od razu zyskali moją sympatię. Główną bohaterką książki jest panna Alexia Tarabotti. Należałoby wręcz dodać – stara panna, bowiem ma ona dwadzieścia sześć lat i wciąż nie wyszła za mąż. Jej temperament, zdolność do ciągłego pakowania się w kłopoty, ciemna karnacja, włoskie korzenie, inteligencja i niezwykła ciekawość świata odstraszają niemalże każdego kandydata na stanowisko jej męża. Dla mnie jest to postać niezwykła, kobieta odważna i pewna siebie, która nie traci zimnej krwi, niezależnie od tego, w jak niebezpiecznej sytuacji by się znalazła. Wspomnieć należy także o dosyć osobliwej przypadłości Alexii, a mianowicie o jej braku duszy. Nie jest to widoczne, jednak w niektórych sytuacjach bardzo pomocne, gdyż neutralizuje nadprzyrodzoną siłę wilkołaków oraz wampirów. Przypadłość ta ma jednak swoje minusy, może, bowiem skazać bohaterkę na wielkie niebezpieczeństwo. Oprócz panny Tarabotti poznajemy także lorda Maccona, hałaśliwego, gburowatego i zabójczo przystojnego wilkołaka alfa, profesora Lyalla, który jest wilkołakiem beta oraz lorda Akledamę, nieco samotnego, aczkolwiek niezwykle sympatycznego wampira. Każdy ten i pozostali bohaterowie posiadają ikrę, która czyni ich bardzo realistycznymi postaciami.

„Bezduszna” dała mi wszystko, czego tylko mogłam oczekiwać. Dużą dawkę humoru, osadzoną w dowcipnych dialogach pomiędzy bohaterami oraz w zabawnych sytuacjach, których byłam świadkiem. Wspaniały klimat XIX-wiecznego Londynu, niezwykle realnych i sympatycznych bohaterów, do których bardzo szybko się przywiązałam. Nie ma w tej książce zaskakujących zwrotów akcji, jednak mimo to książka jest lekturą ciekawą, wciągającą i skupiającą na sobie całkowitą uwagę czytelnika. Ubolewam tylko nad jednym aspektem „Bezdusznej”, a mianowicie – emocje, które wywoływała we mnie ta powieść. Cały czas miałam wrażenie, iż emocje te są w pewien sposób tłumione przez coś, czego nie potrafię nazwać. Nie przeczę, iż z przyjemnością delektowałam się tą książką, jednak byłabym dwa razy bardziej zadowolona z „Bezdusznej”, gdybym mogła emocje z niej płynące odbierać całą sobą, bez jakichkolwiek ograniczeń.

Szczerze polecam tę lekturę i gorąco zachęcam do jej przeczytania. Ja tę książkę wprost pochłonęłam, a i wciąż pozostał we mnie pewien niedosyt i ogromna chęć, aby jak najszybciej poznać dalsze losy bohaterów w kolejnych częściach serii: Protektorat parasola. Jestem pewna, iż kiedyś uda mi się do tej książki powrócić, a i kolejny raz będę czytać ją z równie wielką przyjemnością.

Książkę otrzymałam od serwisu Nakanapie.pl, za co serdecznie dziękuję.

Korzystając z okazji dodania nowej notki, chciałabym Was poinformować o zbliżającej się premierze bardzo ciekawej książki: Amfisbena Kobieta szuka kobiety. Premiera ma miejsce 10 maja, ukaże się nakładem Wydawnictwa Monomedia.

"Kobieta szuka kobiety" to oparta na faktach relacja z kilku lat życia – nie tylko erotycznego – autorki, kryjącej się po pseudonimem Amfisbena. Choć zaledwie dwudziestokilkuletnia, jest kobietą sukcesu, żyje w stałym, i jak twierdzi, udanym związku z meżczyzną, poszukuje jednak spełnienia także w innych formach seksu – nawiązując relacje z kobietami. Poznaje je przez internet, zamieszczając ogłoszenia na portalach towarzyskich…

Książka, ujęta w formę reportażu z poszukiwań idealnej kochanki, pozwala czytelnikowi dostrzec, jak ogromną rolę zaczyna odgrywać w naszych życiu społecznym i seksualnym Internet. Wnioski, które można wyciągnąć z lektury książki Amfisbeny, są jednak zupełnie inne niż stereotypy, którymi żyjemy na co dzień.

W całości oparta na faktach, podparta wieloma godzinami rozmów i kilkunastoma tysiącami odpowiedzi na anonse towarzyskie, książka jest w istocie wstrząsającym dokumentem stanu współczesnego społeczeństwa – żyjącego bez wartości, bez zasad, bez prawdziwych uczuć i emocji.

Epatowanie erotyką i szokowanie odbiorcy nie jest celem książki - wręcz przeciwnie, autorka wydaje się czasem wręcz tłumaczyć i usprawiedliwiać postępowanie swoich bohaterów. Nie tłumaczy tylko siebie...

Wyjątkowo sprawnie napisana książka wciąga od pierwszych stron, zapewniając odbiorcy wiele godzin wspaniałej rozrywki, jak i możliwość poznania do tej pory hermetycznego świata.

Dziewczyna i chłopak - wszystko na opak, Wendelin Van Draanen

2011-04-09T16:04:00.000-07:00

Tytuł: Dziewczyna i chłopak - wszystko na opak

Autor: Wendelin Van Draanen

Przekład: Dorota Dziewońska

Wydawnictwo: Galeria Książki

Liczba stron: 224

Moja ocena: 4,5/6

Już zanim zabrałam się za czytanie tej książki, miałam co do niej bardzo pozytywne przeczucia. Lektura ta emanowała takim nieuzasadnionym ciepłem, które wręcz kusiło mnie do jak najszybszego sięgnięcia po tę książkę. Pierwszy raz odczuwałam coś tak silnego w stosunku do jakiejkolwiek książki. Było to bardzo miłe uczucie i już, przed sięgnięciem po nią, ukierunkowało moją opinię na temat tej lektury.

„Dziewczyna i chłopak – wszystko na opak” przedstawia historię Bryce’a i Julianny, którzy poznali się w momencie, gdy Bryce wraz z rodziną zamieszkał w nowym domu, znajdującym się niedaleko posiadłości Juli. Chłopiec już w pierwszym momencie, gdy tylko Juli go zobaczyła, wpadł jej w oko i stał się obiektem długoletnich westchnień. Należy zapytać – jakie jest jego zdanie na ten temat? Cóż, Bryce bynajmniej nie jest z tego faktu zadowolony, ponieważ on sam nie odwzajemnia jej uczuć. A co stanie się, gdy cała sytuacja przybierze obrót o 180 stopni? Gdy to Juli straci zainteresowanie, a on – Bryce – będzie musiał przejąć inicjatywę?

Książka Wendelin Van Draanen jest niezwykle sympatyczną lekturą, z którą można przyjemnie spędzić czas. Opowieść tę można w pewien sposób porównać do dobrego filmu familijnego, przy którym można się pośmiać, zrelaksować, a przy okazji powrócić wspomnieniami do swojego dzieciństwa – czasów pełnych beztroskich zabaw. Któż nie chciałby z powrotem stać się dzieckiem? Tak na jedną chwilę, aby przypomnieć sobie najwspanialsze momenty tamtych lat? Jeżeli jest ktoś taki, to serdecznie zachęcam go do sięgnięcia po tę książkę, jednakże polecam ją także innym, którzy choć na chwilę chcą zapomnieć o szarej rzeczywistości. Słowa znajdujące się na okładce owej książki mówią czytelnikowi, iż jest to książka z jajem – z tym się jak najbardziej zgadzam. Wydarzenia tej historii nie raz prawdziwie mnie rozbawiły.

Pamiętacie może Waszą pierwszą miłość? Wasze pierwsze zauroczenie, gdy zachowywaliście się zupełnie inaczej, niż w rzeczywistości? Czasami może lekkomyślnie, jednak wszystko po to, aby zyskać uznanie Waszego obiektu westchnień? Książka „Dziewczyna i chłopak – wszystko na opak” przypomniała mi właśnie moje pierwsze zauroczenie i choć śmiałam się z – momentami niepoważnego – zachowania Julie, to w głębi duszy doskonale wiedziałam, w jakiej sytuacji się ona znajduje, bo przecież dawniej sama przez to przechodziłam. Teraz czuję się trochę zażenowana wspominając tamte chwile i moje ówczesne zachowanie wobec chłopaka, który mi się spodobał, jednak jestem szczęśliwa, że mogłam przeczytać książkę Wendelin Van Draanen, ponieważ obudziła ona we mnie wspomnienia, które już dawno zostały w głębi mnie zapomniane.

Czy polecam tę książkę? Ależ tak – jak najbardziej! Mimo iż nie jest to ambitna lektura, to można z nią spędzić bardzo miły czas. Książka ta jest naprawdę cieniutka, posiada zaledwie 224 strony, można ją pochłonąć w tempie ekspresowym, a przy tym doskonale się bawić. Nie spodziewałam się, że tak niepozorna książka obudzi we mnie tyle wspomnień, jednak jestem z tego faktu naprawdę zadowolona.

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości Wydawnictwa Galeria Książki.

Uwaga! Bądźcie czujni. Już za kilka dni na tym blogu pojawi się konkurs, gdzie do wygrania będzie bardzo atrakcyjna książka. :)

Ciemna strona małżeństwa, Adam Ross

2011-04-05T12:02:00.000-07:00

Tytuł: Ciemna strona małżeństwa

Autor: Adam Ross
Przekład: Paweł Cichawa
Wydawnictwo: Sonia Draga
Liczba stron: 424
Moja ocena: 4/6

„Ciemna strona małżeństwa” porusza tematykę małżeńską, czyli taką, do której nie podchodzę zbyt chętnie. Nie jest to mój gust, a i zdystansowałam się do owej tematyki po przeczytaniu kilku niezbyt ciekawych książek, choć doskonale wiem, że nie należy oceniać danej lektury na podstawie innych, poruszających tę samą tematykę. Dlaczego więc sięgnęłam po „Ciemną stronę małżeństwa”, skoro tematy w niej zawarte nie są tymi, które mi odpowiadają? Odpowiedź na to pytanie jest prosta: po raz kolejny uległam pochlebnym i zachęcającym recenzjom, które miałam okazję jakiś czas temu przeczytać. Co prawda książka ta nie oczarowała mnie, aczkolwiek nie żałuję jej przeczytania, a wręcz przeciwnie – cieszę się, że mogłam poznać tę historię, ponieważ „Ciemna strona małżeństwa” pomaga mi z ciekawej perspektywy spojrzeć na sprawy i problemy, z którymi nie miałam do tej pory do czynienia.

Alice i David Pepin to – mogłoby się wydawać – idealne małżeństwo. Od zewnątrz wszystko wygląda kolorowo, lecz kto tak naprawdę wie, co dzieje się w środku? Alice od lat walczy z depresją i zmaga się z otyłością, która ani trochę nie przeszkadza jej mężowi, jednak dla samej Alice jest dużym problemem. Kobieta pewnego dnia zostaje znaleziona martwa w kuchni, z orzechem utkniętym w gardle. Czy jej mąż, David, który w myślach wyobrażał sobie każdą sytuację doprowadzającą do śmierci swojej żony, ma z tym cokolwiek wspólnego? Detektywi prowadzący śledztwo twierdzą, że tak. Podczas prowadzonego śledztwa na jaw wychodzi wiele istotnych szczegółów z małżeństwa Davida i Alice, ale mamy także wgląd w życie dwójki detektywów zajmujących się rozwiązaniem zagadkowej śmierci Alice Pepin. Kim jest winny? I czy śmierć Alice naprawdę była samobójstwem, jak wytrwale utrzymuje jej mąż?

Jak już wcześniej wspomniałam, tematy małżeńskie w książkach nie wpadają w moje gusta i czytanie takich lektur najczęściej najzwyczajniej w świecie naprawdę mnie nudzi. Bo jak można czytać o czymś, do czego nie pała się sympatią? „Ciemna strona małżeństwa” jest o tyle wyjątkową książką, że wcale się przy niej nie nudziłam, a wręcz przeciwnie – większą część tej lektury przeczytałam z prawdziwą przyjemnością. Mogłoby się wydawać, że powieść ta to kryminał – nic bardziej mylnego, mogę wręcz napisać, że wątek kryminalny spadł tutaj na ostatni plan, a centralne miejsce zajmuje zgłębianie psychologii małżeństwa Alice i Davida oraz dwójki detektywów, którzy odgrywają w tej książce równie istotną rolę, co małżeństwo Pepin.

Myślę, że byłabym w stanie bardziej polubić tę książkę, gdyby nie język, którym w niektórych momentach posługuje się autor. Często występujące przekleństwa i niektóre w podobny sposób sformułowane wyrażenia wywoływały we mnie niemały niesmak i niechęć do czytanego aktualnie fragmentu – czasami miałam aż ochotę odłożyć książkę, albo, chociaż minąć ten przykry fragment. Toleruję wulgarne zwroty w książkach, aczkolwiek pod warunkiem, iż występują one z umiarem i nie są zbyt często używanymi wyrazami. Jednak, co można powiedzieć na monolog bohatera, który składa się w zasadzie tylko i wyłącznie z wyrazów, które wypadałoby oznaczyć trzema gwiazdkami? Nie wpływa to zbyt pozytywnie na moją opinię o danej książce, zdecydowanie mnie do niej w pewien sposób zniechęca, ponieważ to, jakim językiem posługuje się autor, jest dla mnie bardzo istotne. Z radością jednak mogę rzec, że, mimo iż Adam Ross nie używa wyrafinowanego słownictwa, to potrafi czytelnika zaczarować tak, iż często wprost nie można się od jego książki oderwać. W ciekawy sposób manipuluje słowami, a tym samym osobą, która w danej chwili czyta jego książkę.

Ciekawym zabiegiem autora jest to, iż nie skupia się on tylko na małżeństwie Davida i Alice – ważną rolę w tej powieści odgrywają również małżeństwa dwóch detektywów, Warda Hastrolla oraz Sama Shepparda, którego żona zmarła przed laty, a on sam został oskarżony od dokonanie zbrodni, jednak później został uniewinniony. Ward Hastroll natomiast żył w szczęśliwym i niemalże idealnym małżeństwie, dopóki jego żona nie postanowiła przykuć się do łóżka jakąś wyimaginowaną chorobą. Adam Ross w swej powieści zgłębia dramaty owych małżeństw, ukazuje psychologię związków i problemy, z jakimi muszą się one borykać. To byłoby zbyt dużo powiedziane, gdybym uznała, że „Ciemna strona małżeństwa” wiele mnie nauczyła, faktem jest jednak, iż uświadomiła mi kilka ważnych spraw. Należy pamiętać, że związek to dwie osoby, a nie jedna, więc jeżeli pojawia się problem, prawidłowym krokiem jest rozwiązywanie konfliktu wspólnie, gdyż jedna osoba rzadko jest w stanie coś wskórać. Lecz jak utrzymać związek, gdy jedna osoba nie daje drugiej wsparcia i nie jest dla niej oparciem? Te i wiele innych spraw można wynieść z powieści Adama Rossa, lecz kto spróbuje w jakikolwiek sposób odnieść je do swojego życia bądź chociażby na chwilę się nad nimi zastanowić? Zachęcam do sięgnięcia po tę książkę – być może ktoś znajdzie w niej odzwierciedlenie swoich problemów i idąc po sznurku do kłębka – ich rozwiązanie.

Mimo drobnych ubytków uważam tę książkę za ciekawą i godną polecenia lekturę. Jest to niezwykła książka psychologiczna, która już od pierwszych stron nawiązuje z czytelnikiem – czy to w większym, czy w mniejszym stopniu – więź. Ja czytając ją odczuwałam jej niesamowity klimat i jedynym określeniem tej książki jest słowo – toksyczna. Nie jest to powieść łatwa, szybka i przyjemna, a już z całkowitą pewnością nie można jej nazwać banalną. To lektura dojrzała, wymagająca czasu i skupienia, którą należy czytać bez pośpiechu, wyciągać z czytanej historii wnioski, zastanawiać się nad nimi, kontemplować je. Zastosowanie się do tych zasad przyniesie prawdziwą przyjemność z czytania „Ciemnej strony małżeństwa”, do której ja szczerze zachęcam.

Książkę zrecenzowałam dla portalu Lubimy Czytać.

Kroniki Czarnoksiężnika. Przywoływacz Dusz, Gail Z. Martin

2011-04-03T00:07:00.000-07:00

Tytuł: Przywoływacz Dusz (Kroniki Czarnoksiężnika, tom I)

Autor: Gail Z. Martin
Przekład: Marta Koniarek

Wydawnictwo: Dwójka bez sternika

Liczba stron: 576
Moja ocena: 5,5/6

Premiera 6 kwietnia

Książka „Przywoływacz Dusz” przedstawia historię Matrisa Drayke’a, który jest drugim synem króla Bricena z Margolanu, prowadzącego wygodne i dostanie życie w bogatym królestwie. Wspaniałe i beztroskie życie kończy się w momencie, gdy jego zły i przebiegły brat wraz z mrocznym magiem – Arontalą, zabija króla i przejmuje tron, powodując tym samym zamęt w Margolanie. Tris, straciwszy rodziców i młodszą siostrę, ucieka z królestwa wraz z przyjaciółmi: bardem Carroway’em, kapitanem gwardii Soteriusem oraz królewskim gwardzistą, Harrtuckiem. Tris musi zmagać się nie tylko z niebezpieczeństwami, które czyhają na niego w podróży, ale także z potężną mocą, którą otrzymał po babce, potężnej czarodziejce. Czy z mocą, która uczyniła z niego Przywoływacza Dusz, Trisowi uda się obalić Jareda i przywrócić porządek i pokój w królestwie?

Podchodząc do czytania tej książki nie zdawałam sobie sprawy, że po zakończonej lekturze będę do niej pełna tak pozytywnych uczuć, a tym bardziej, iż z przyjemnością zaliczę „Przywoływacza Dusz” do ulubionych książek. Przez długi czas nie trafiłam na książkę, którą mogłabym dodać do swoich ulubionych lektur, co było uczuciem dziwnym i pełnym oczekiwania na powieść, która w końcu zasłuży sobie na to zaszczytne miejsce. „Przywoływacz Dusz” nie jest książką bez wad i nie będę wypowiadać się na jej temat w samych superlatywach i chyba to właśnie jest najpiękniejsze; mimo iż książka ta posiada ubytki – co prawda niewielkie, jednak je posiada – to i tak z dużą przyjemnością wstawiam ją na półkę podpisaną: „ulubione”, z niecierpliwością wyczekuję na drugi tom i jestem pewna, że kiedyś do niej powrócę.

Powieść ta jest pozycją jak najbardziej odpowiednią dla każdego miłośnika literatury fantastycznej, a także dla osoby, która swoją przygodę z tym gatunkiem dopiero rozpoczyna. Fabuła tej książki jest ciekawa, pozbawiona dłużyzn, a stopniowo rozwijająca się akcja subtelnie wciąga czytelnika w wykreowany przez autorkę świat i zachwyca nim. Nie jest to lektura pełna zaskakujących zwrotów akcji i zawirowań, aczkolwiek wyczuwa się w niej niepewność, gdyż wszystko jest w tej książce możliwe. Być może w drugiej części autorka pokusi się o więcej zaskakujących wydarzeń i nieoczekiwanych zwrotów akcji, chociaż będę równie zadowolona, jeżeli drugi tom będzie utrzymany w aktualnym sposobie rozwoju akcji.

„Znałem wielu bohaterów. Sam ich grzebałem”.

Lubię, gdy w książce – nie tylko fantastycznej – pewne wydarzenia zmieniają się o sto osiemdziesiąt stopni, przybierają zupełnie inny obrót i wbijają mnie w fotel. Czy to, że w „Przywoływaczu Dusz” ich brakowało oznacza, że jestem z tego niezadowolona? Co dziwne – absolutnie nie. Wyjątkowo całkowicie odpowiada mi brak pewnego „suprise” w niektórych momentach, gdyż nie czułam się tak, jakbym odbyła przejażdżkę na karuzeli skrajnych ze sobą uczuć, ponieważ akurat nie tego teraz oczekiwałam. Owszem, książka ta wywołała we mnie wiele emocji, aczkolwiek przede wszystkim czytałam ją z pewnego rodzaju spokojem, który w dziwny sposób sprawił, że to 570 stron „Przywoływacza Dusz” pochłonęłam w tempie ekspresowym i nawet nie zauważyłam jak szybko doszłam do ostatniej strony. Książka ta jest o tyle ciekawa, że mimo niebezpieczeństwa i strachu, który czai się praktycznie na każdym kroku, autorka w odpowiednim momencie potrafiła wpleść radość, śmiech, odrobinę nadziei na lepsze jutro. Fani wątków miłosnych w książkach także się nie zawiodą, ponieważ miłość również tutaj występuje, co prawda w niewielkiej ilości, ale nadaje tej książce szczyptę piękna.

Nie mogłabym zaliczyć tej książki do ulubionych, gdybym nie zapałała sympatią do jej bohaterów. W tym wypadku polubiłam nie tylko Trisa, głównego bohatera, a także tych drugoplanowych - jednego z nich nawet bardziej, niż bym chciała – również postacie negatywne wzbudziły moje zainteresowanie. Przyznać jednak muszę, iż bohaterowie ci posiadają zbyt mało ikry – są rzeczywiści, owszem, aczkolwiek przydałoby im się trochę werwy, iskry, która sprawiłaby, że byliby bardziej plastyczni, trójwymiarowi. I to właśnie doskwierało mi najbardziej, mam jednak nadzieję, że w kolejnych częściach autorka nadrobi straty i swoje postaci ukaże w całkiem nowym – mam nadzieję, że lepszym – świetle. Oprócz bohaterów ludzkich, bardzo istotną rolę odgrywają tutaj postacie nie z tego świata, a konkretnie – duchy. W „Przywoływaczu Dusz” przedstawione są niezwykle, niekiedy okazują się być przyjaciółmi, aczkolwiek potrafiącymi doprowadzić do największego obłędu i postradania wszelkich zmysłów. Postacie te fascynują i wprowadzają w tę powieść nutkę tajemnicy, niepewności oraz dystansu do przedstawionej historii.

Z czystym sumieniem mogę polecić tę książkę każdej osobie, ponieważ myślę, iż każdy znajdzie w niej coś dla siebie; jakąś rzecz, która go zachwyci. „Przywoływacz Dusz” jest bardzo sympatyczną książką, która nie raz wywołała na mojej twarzy uśmiech, innym znów razem wycisnęła z oczu łzy, a akcja często zmuszała do całkowitego skupienia. Myślę, że czas do premiery drugiego tomu będzie czasem niezwykłego wyczekiwania, ponieważ już teraz zastanawiam się, jak potoczą się dalsze losy bohaterów. Zachęcam do zapoznania się z tą książką, jest to lektura zdecydowanie zasługująca na uwagę.

Książkę otrzymałam od Wydawnictwa Dwójka bez sternika, za co serdecznie dziękuję.

Myślałam, że uda mi się powstrzymać, ale moja chęć pochwalenia się Wam jest zbyt wielka, żebym mogła usiedzieć spokojnie i z zamkniętymi ustami. Poniższe zdjęcie prezentuje okładkę książki Przywoływacz Dusz, którą właśnie zrecenzowałam.

Kosmos. :D

Wschodzący księżyc, Keri Arthur

2011-03-26T09:07:00.000-07:00

Tytuł: Wschodzący księżyc

Autor: Keri Arthur

Przekład: Kinga Składanowska

Wydawnictwo: Instytut Wydawniczy ERICA

Liczba stron: 500

Moja ocena: 5/6

Riley Janson to kobieta niezwykła, jest bowiem niespotykanym połączeniem wampira i wilkołaka. Pracuje w biurze Departamentu Innych Ras w Melbourne i za wszelką cenę nie chce zostać Strażnikiem, którym jest Rhoan, jej brat bliźniak, zmuszony do zabijania po to, aby ochraniać ludzi. Riley stara się ukrywać swoje pochodzenie, jednakże wydarzenia, które wkrótce nastąpią, skutecznie skomplikują jej dotychczas ułożone życie. Jej brat zaginął w trakcie misji. Na progu mieszkania pojawił się tajemniczy, nagi i przystojny wampir, a wschodzący księżyc rozpalił w Riley gorączkę, która z każdą chwilą coraz bardziej narasta. Jej życie jest w coraz większym niebezpieczeństwie, tym bardziej, że są osoby, które mają wobec niej swoje własne plany. Jak Riley poradzi sobie z tą sytuacją? Czy uratuje brata i – co również ważne – czy będzie w stanie uratować samą siebie?

Bohaterka tej książki, która jest połączeniem wampira i wilkołaka, na tyle przyciągnęła moją uwagę ku tej lekturze, że od razu wiedziałam, iż będę chciała tę książkę przeczytać. Nie oczekiwałam po tej powieści zbyt wiele, bo wciąż pozostaję sceptycznie nastawiona do literatury, w której występują wampiry, aczkolwiek muszę przyznać, że zostałam mile zaskoczona. Dostałam kawałek naprawdę ciekawej historii, pełnej pasji, namiętności i niebezpieczeństwa. To lektura, w której seks jest wyzwoleniem, każdy nowy bohater cudownym wyzwaniem, a następujące po sobie wydarzenia momentami pełnymi ekscytacji i oczekiwania na to, co ma dalej nastąpić. Autorce należą się duże brawa, ponieważ stworzyła świat i bohaterów niezwykle plastycznych, wobec których nie pozostałam obojętna – każdy z nich wywołał we mnie wiele emocji.

Całość recenzji można przeczytać TUTAJ.

Recenzja napisana dla portalu ParanormalBooks. Bardzo dziękuję za przesłanie książki.

Dodatkowo pozytywna nuta na poprawę humoru. Ja osobiście zakochałam się w tej piosence. :)

Skaza, Zofia Borowska-Wyrwa

2011-03-20T14:36:00.000-07:00

Tytuł: Skaza

Autor: Zofia Borowska-Wyrwa

Wydawnictwo: Novae Res

Liczba stron: 444

Moja ocena: 5/6

Powieść Zofii Borowskiej-Wyrwy jest pierwszą książką poruszającą tematykę II wojny światowej, którą od dłuższego przeczytałam. Niezbyt często sięgam po takie lektury, ponieważ owa tematyka jest dla mnie niezwykle wrażliwym tematem i nie mogę czytać o nim zbyt często, muszę w przerwach sięgnąć po coś lżejszego. „Skaza” jest o tyle niezwykłą lekturą, że wzrusza i wywołuje wiele emocji, ale z drugiej strony naprawdę łagodnie obchodzi się z czytelnikiem, dzięki czemu czytanie tej książki jest prawdziwą przyjemnością, zapewniającą fantastycznie spędzony czas.

Można powiedzieć, że akcja tej książki rozgrywa się na dwóch płaszczyznach. Pierwsza z nich przedstawia życie bohatera I Wojny Światowej, odznaczonego Krzyżem Żelaznym, Arnolda Neugebauera. Mężczyzna ten to inwalida wojenny, mający żonę, dwie córki i syna. Dzieci, ślepo oddane Hitlerowi i przekonane o słuszności jego działań, z całego serca nieznoszące Żydów, nie wiedzą o tajemnicy, którą skrywa. O tym, że płynie w nich domieszka żydowskiej krwi. Mężczyzna nie wyjawia tej tajemnicy nikomu i choć nie jest nazistą, gdy zostaje wciągnięty do hitlerowskiej partii NSDAP, wie, że nie ma już odwrotu. Na kolejnym planie poznajemy także życie Magdy Sobańskiej, żony majora Stefana Sobańskiego, niedługo po rozpoczęciu II Wojny Światowej wziętego do niewoli. Kobieta z Warszawy przeprowadza się do krewnych mieszkających w Złotnikach i tam oczekuje na powrót męża. Jak potoczy się życie bohaterów, gdy dojdzie do ich spotkania? Jakie piętno odciśnie na nich wojna? W jaki sposób splotą się ich losy?

„Ani jednej złej kropli krwi, która dostanie się do żyły człowieka, nie da się wyplenić przez pokolenia”.

Powieść tę można uznać za niezwykle wielowątkową, bo ja wiele problemów ona porusza! Głównym jest jednak wojna i to, jak wielki wpływ ma ona na człowieka, a przede wszystkim na jego psychikę. Myślę, że tylko same ofiary wojny wiedzą, jak strasznym jest to przeżyciem, gdyż odczuły to na własnej skórze. Czy ktoś inny jest w stanie to sobie wyobrazić? Ja z całą pewnością nie. Oprócz tego warto zwrócić w tej książce uwagę na przekonanie o słuszności własnego zdania i decyzji, zakładanie rodziny oraz poświęcenie, mogące niekiedy nawet uratować życie innym ludziom. Jak bardzo wojna zmienia ludzi? Do czego są oni zdolni; zdesperowani i zdruzgotani sytuacją, w której się znaleźli? „Skaza” w niesamowity, prosty sposób pokazuje czytelnikowi to, co powinien na ten temat wiedzieć, a jednocześnie nie robi tego otwarcie – książka ta zmusza do przemyśleń i pewnym sposobem nakierowuje czytelnika na drogę, którą powinien się pokierować, aby odkryć prawdę.

Ciężko byłoby mi zliczyć momenty, podczas których w bolesnym skurczu ściskało mi się serce, poruszone nadmiarem wrażeń i emocji obecnych w czytanych przeze mnie fragmentach. Autorka w bardzo ciekawy i przystępny sposób ukazuje społeczeństwo ogarnięte strachem spowodowanym trwającą II Wojną Światową; a o tyle ciekawie jest to przedstawione, iż czytelnik ma okazję poznać środowisko to nie tylko od zewnątrz, ale także od środka. Powieść ta jest wspaniałą i wzruszającą lekturą, którą szczerze polecam, gdyż obok niej nie da się przejść obojętnie.

Książkę otrzymałam od Wydawnictwa Novae Res, za co serdecznie dziękuję.

Krąg Magii. Księga Sandry, Tamora Pierce

2011-03-19T07:13:00.000-07:00

Tytuł: Krąg Magii. Księga Sandry - tom I

Autor: Tamora Pierce

Wydawnictwo: Initium

Przekład: Jarosław Zachwieja

Liczba stron: 288

Moja ocena: 4/6

Książka „Krąg Magii. Księga Sandry” opowiada historię czwórki nastolatków, którzy pod wpływem pewnych wydarzeń spotykają się w Świątyni Wietrznego Kręgu, w miejscu, w którym mogą poczuć spokój i bezpieczeństwo. Każdy z bohaterów ma swoją własną, indywidualną magiczną moc, nad którą musi nauczyć się panować. Zdolnością Sandry jest wplatanie światła w jedwabne nici, Briar – były złodziej – ma moc powiązaną ze światem roślin, zdolnością Daji jest obróbka metali, natomiast potężna i niebezpieczna moc Tris wiąże się z pogodą. W Wietrznym Kręgu uczą się oni panowania nad swoimi zdolnościami, ale również ufności wobec siebie nawzajem. Czy sprostają temu zadaniu? Czy będą w stanie obdarzyć się zaufaniem i pogodzić się z przeszłością, gdzie los wcale ich nie oszczędzał?

Odnośnie tej lektury nasuwa mi się tylko jedno określenie: łagodność. Dawno nie czytałam książki, podczas której odczuwałabym tak niezwykły spokój, jak w czasie czytania „Księgi Sandry”. Tej strony jest także pewien minus, ponieważ owa „łagodność” wiązała się także z całkowitym brakiem jakichkolwiek emocji podczas czytania tej lektury. Nie wiem dokładnie, co jest tego główną przyczyną, jednak uważam, że odrobina wrażeń byłaby w tej powieści jak najbardziej pożądana. Mimo tego książka jest miłą lekturą, z którą ciekawie spędziłam czas i mimo iż nie zachwyciła mnie i nie oczarowała, to zdecydowanie nie żałuję czasu z nią spędzonego.

Autorka wykreowała w swej powieści niezwykły, fascynujący świat. Świat pełen magów i magicznej mocy. Jest to miejsce, które w pewien sposób naprawdę mnie oczarowało, a z drugiej strony odczuwam jednak pewien niedosyt. Tamora Pierce zdecydowanie zbyt ubogo przedstawiła miejsce akcji. Bardzo brakowało mi opisów, które bliżej przedstawiłyby mi Wietrzny Krąg, a także inne miejsca, w których znajdowali się bohaterowie. Opisów przyrody, a także budynków. Ważnym elementem w książkach fantastycznych są dla mnie bogate opisy, pozwalające na bliższe poznanie przedstawionego przez autora/autorkę świata i właśnie tego głównie w tej książce mi brakowało.

Bohaterowie tej książki nie zostali przedstawieni na tyle plastycznie, aby wzbudzić we mnie niezwykłą do nich sympatię, aczkolwiek mimo to trafili do mojego serca. Dialogi między postaciami wydawały się być naprawdę naturalne, nie było w nich żadnej sztuczności, dzięki czemu postacie te wydały mi się bliższe. Nie poczułam się z nimi jednak zbyt szczególnie związana, przez co ich losy nie wywarły na mnie większego wrażenia, a wspomnieć muszę, że przeszłość tych postaci zdecydowanie nie była usłana różami. Nie rozumiem tylko tego, dlaczego książka ta nosi tytuł „Księga Sandry”, ponieważ postać ta nie wydała mi się główną bohaterką. Każda z czterech osób na krótki moment „przejmuje władzę” w tej powieści i mamy okazję poznać tę historię z punktu widzenia danej postaci. Każda z nich jest równie ważna, każda ma swoją indywidualną rolę w tej lekturze i ja nie odczułam tego, aby Sandry była szczególnie istotną bohaterką. Jest to jednak książka interesująca pod tym względem, iż nie ma ona jawnie negatywnego, przepełnionego złem bohatera, który pragnie przejąć władzę nad światem, zniszczyć go lub doprowadzić do czyjegoś upadku. W niemalże każdej książce fantastycznej, którą czytałam, występował taki bohater i dzięki niemu dana książka miała charakterek i trzymała w napięciu, poprzez kroki podejmowane przez ową postać. Tutaj tego brakowało – mrocznej postaci, a także napięcia i emocji, które prowadziłyby do zafascynowania tą książką.

Nie uważam tej książki za lekturę niegodną polecenia, raczej wręcz przeciwnie. Nie zachwyciła mnie ona, aczkolwiek ma w sobie coś, co w pewien sposób mnie zafascynowało. Był to być może spokój panujący w tej powieści, jej łagodność, o której wyżej pisałam. Nie jest to książka ambitna, jednak taka, przy której można się po prostu odprężyć. Nie daje ona nic w zamian za jej przeczytanie, ale także niczego nie odbiera. Sugeruję jednak przeczytanie tej książki osobom młodszym i mniej wymagającym, ponieważ nie wszyscy mogą być z niej zadowoleni, a tych bardziej wymagających czytelników spotka po prostu zawód.

Książkę otrzymałam od Wydawnictwa Initium, za co serdecznie dziękuję.

Deklaracja, Gemma Malley

2011-03-13T14:25:00.000-07:00

Tytuł: Deklaracja

Autor: Gemma Malley
Przekład: Tomasz Konatkowski

Wydawnictwo: Wilga

Liczba stron: 312

Moja ocena: 5,5/6

Książka napisana przez Gemmę Malley jest niesamowita, a wizja przedstawionej w niej przyszłości naszego świata – przerażająca i wstrząsająca, bo jaka inaczej mogłaby być? Akcja dzieje się w roku 2140, w Wielkiej Brytanii, w ośrodku Grange Hall. Świat przez te dziesiątki lat niezwykle się zmienił – a zmieniło się w zasadzie wszystko. Ludzie wynaleźli lek na Długowieczność, wprowadzono Deklarację – ustawę każącą wybierać między Długowiecznością, a posiadaniem dzieci – oraz podzielono świat na nadmiary i legalnych. Tym pierwszym jest właśnie główna bohaterka tej książki, Anna – nadmiarem. Żyje ona w ośrodku dla nadmiarów Grange Hall, choć nie powinna i pokutuje za Grzech, jakim było jej przyjście na świat. Całkowicie pogodzona z tym, że jest przekleństwem dla Matki Natury, w Grange Hall poznaje Petera, nowo przybyłego chłopca, który opowiada jej o życiu na Zewnątrz. Czy to możliwe, aby miała ona prawo do tego, aby legalnie żyć? Czy naprawdę jest kochana przez swoich rodziców, choć przez tak wiele lat wpajano jej to, iż nie zasługuje na miłość? Jak wygląda świat za zamkniętymi drzwiami, którego nie dane jej było oglądać?

Ciężko jest nie odczuwać żadnych emocji podczas czytania tej książki, ponieważ wizja przedstawionego w niej świata jest tak brutalna, że ciężko w nią uwierzyć, choć doskonale wiadomo, że jest to tylko fikcja literacka. Autorka w doskonały niemalże sposób zabrała się do tworzenia tej historii, a przyszłość przedstawiła naprawdę oryginalnie. Świat przedstawiony w „Deklaracji” jest przerażającą wizją, tak, że naprawdę ciężko jest go sobie wyobrazić. Świat, w którym wynaleziono lek na Długowieczność, czyniący z ludzi nieśmiertelnych. Świat, w którym dzieci uznawane za nadmiary traktowane są z największą pogardą, na jaką tylko człowiek może się pokusić. Świat ten wydaje się być miejscem w pewien sposób magicznym, całkowicie nierealnym, choć w pewien sposób jednocześnie bardzo bliskim. I jest to właśnie jeden z powodów, dla których zdecydowanie warto sięgnąć po tę książkę.

„Nadmiary nie przebywały tu po to, żeby czytać i pisać – miały się uczyć i pracować, o czym nieustannie przypominała im przełożona zakładu. Mówiła, że byłoby znacznie lepiej, gdyby nie uczono ich czytania i pisania, bo są to rzeczy niebezpieczne: zmuszają do myślenia”.

Oczekiwałam, że po przeczytaniu tej lektury moje wrażenia będą naprawdę pozytywne – i nie zawiodłam się. „Deklaracja” jest niezwykłą i wzruszającą książką, w której można znaleźć prawdę mówiąc wszystko po trochu. To, jak cenne jest ludzkie życie, miłość rodziców do dziecka oraz także przedstawienie ludzkiej natury – co czyni z człowiekiem władza i chęć jej zdobycia. Powieść ta nie obfituje w zaskakujące momenty, jednakże, jeżeli jakieś się pojawiają, zdecydowanie zbijają z nóg. „Deklaracja” jest o tyle dziwną książką, że ja osobiście nie potrafię zbyt wiele na jej temat napisać. Aby dostrzec jej piękno, trzeba tę historię po prostu przeczytać, ponieważ słowa w żadnym stopniu nie odzwierciedlą tego, co czułam podczas jej czytania, dlatego po prostu odsyłam do książki. Któż dał ludziom prawo do tego, by decydować o tym, który człowiek powinien żyć? Któż dał prawo by to życie odbierać? Na takie właśnie przemyślenia zebrało mi się po przeczytaniu tej lektury.

Do czego tak naprawdę zdolni są ludzie? Jak wielkie okrucieństwo są w stanie wyrządzić innym? Od tych pytań nie sposób uciec, „Deklaracja” sama je nasuwa. Książka wyglądająca na niepozorną, posiada ona w sobie jednak siłę, która zmusza do przemyśleń. Wartka akcja sprawia, że książkę tę można pochłonąć zdecydowanie za jednym zamachem i – co dziwne – nie ma w niej niczego, co czyniłoby świata przedstawionego sympatycznym, być może poza silną więzią rodziców do dziecka i ich wielką miłością. Nawet bohaterowie nie potrafią tego dokonać, a nie wszyscy są przecież źli. W jakimś maleńkim stopniu miłość jest w stanie to ubarwić, jednakże nawet ona zostaje przysłonięta przez brutalność świata w 2140 roku. Serdecznie zachęcam do przeczytania tej książki, gdyż zdecydowanie warto.

Książkę otrzymałam od Wydawnictwa Wilga, za co serdecznie dziękuję.

Piękna ZŁAlicja, Rebecca James

2011-03-07T09:51:00.000-08:00

Tytuł: Piękna ZŁAlicja

Autor: Rebecca James

Przekład: Anna Krochmal, Robert Kędzierski

Wydawnictwo: Amber

Liczba stron: 344

Moja ocena: 4,5/6

„Piękna ZŁAlicja” to historia, którą poznajemy z punktu widzenia Katherine. Gdy miała siedemnaście lat, zamordowano jej młodszą siostrę, a ona sama cudem uszła z życiem, jednakże teraz wciąż musi zmagać się z bólem po stracie bliskiej osoby. Wyrzuty sumienia nie dają Katherine spokoju, dlatego dziewczyna przenosi się do innego miasta, chcąc zmienić swoje życie i w jakiś sposób zapomnieć o tych przykrych i bolesnych wydarzeniach. Tam poznaje Alicję, piękną dziewczynę, która szybko staje się jej przyjaciółką. Katherine nie przeczuwa, jakie plany wobec niej ma Alicja i że tak naprawdę jest bardzo niebezpieczną osobą, która myśli głównie tylko o sobie.

Zabierając się za tę książkę nie spodziewałam się rewelacji, jednakże otrzymałam kawał dobrej historii. Widać było wyraźnie, że autorka doskonale wiedziała, o czym pisze. Przeczytana przeze mnie powieść napisana jest językiem bardzo prostym, praktycznie bez rewelacji, aczkolwiek Rebecca James operuje nim na tyle dobrze, że czytanie tej książki było prawdziwą przyjemnością. „Piękna ZŁAlicja” porusza bardzo wiele problemów dręczących środowisko nie tylko bezpośrednio młodych ludzi, ale także ich rodzin i znajomych. Autorka nawiązała w swej powieści do bardzo poważnego „problemu”, do takich sytuacji, które zwykle na zawsze niszczą życie wielu ludzi, powodując tym samym duże cierpienie. I aby nie zdradzać tego, co miało miejsce w owej powieści, a także w życiu głównej bohaterki, gdyż jest to prawdę mówiąc bardzo istotnym wydarzeniem tej książki, zachęcam po prostu do jej przeczytania.

Dawno nie czytałam powieści, która tak doskonale trzymałaby mnie w napięciu, jak „Piękna ZŁAlicja”. Nie można odmówić autorce tego, że niezwykle buduje ona nastrój, gdyż książka ta trzymała mnie w napięciu aż do ostatniej strony. Niemalże non stop podczas jej czytania siedziałam jak na szpilkach, z wielkim zainteresowaniem czytając tę powieść. To jeden z czynników, dzięki któremu książka wywarła na mnie tak duże wrażenie, ponieważ, mimo iż nie jest to historia zachwycająca, rewelacyjna, to jednak bardzo mi się spodobała i niezwykle wzruszyła – szczególnie jej zakończenie, które dosłownie wycisnęło z moich oczu łzy.

Moją uwagę szczególnie przykuła konstrukcja jednej bohaterki – Alicji. Dawno nie spotkałam się w żadnej książce z tak przewrotną postacią, jaką właśnie byłaby ta bohaterka. Z jednej strony przyjaciółka niemalże doskonała, z którą można porozmawiać na każdy temat, która wysłucha, doradzi i pomoże oraz znajdzie wyjście z praktycznie każdej sytuacji. Przyjaciółka, która posiada jednak swoją drugą twarz, zdecydowanie bardziej negatywną. W jednej chwili jest miła i kochana, a w następnej znów zimna i oschła, potrafiąca jednym słowem zranić człowieka tak głęboko, że długo nie może się on po tym pozbierać. Alicja wiele razy raniła Katherine, wypominała jej przeszłość i błędy, które popełniła, stawała się osobą złą i budzącą strach. Osobą, której zachowanie niekiedy budziło grozę i wstręt. Czy uda jej się zrealizować cel, który sobie postawiła? Cel, aby zniszczyć Katherine życie i sprowadzić ją na samo dno rozpaczy? Jeżeli tak, to jakie będą tego konsekwencje?

„Piękna ZŁAlicja” jest jak najbardziej lekturą zasługującą na uwagę. Myślę, że każdy znajdzie w niej coś dla siebie i każdemu w jakiś sposób przypadnie ona do gustu. Autorka w swojej książce przedstawia nam wiele istotnych rzeczy, jak na przykład istnienie sytuacji, które potrafią zrujnować całe życie człowieka, ale także mściwość pewnych ludzi, która doprowadza do nieustającego cierpienia. Szczęście w każdej chwili może zamienić się w smutek i rozpacz i żaden człowiek nie jest w stanie wyczuć momentu, kiedy jego życie przybierze obrót o 180 stopni. Jeżeli ktoś liczy na historię, którą może przeżywać od początku do końca i delektować się nią, w takim razie z czystym sumieniem polecam książkę pani James. Jest to mądra, wciągająca lektura, przy której można mile spędzić czas.

Książkę otrzymałam od Wydawnictwa Amber, za co bardzo dziękuję.

Moja biblioteczka

2011-03-05T01:48:00.000-08:00

Do zabawy zaprosiła mnie Julia, z czego bardzo się cieszę. Już dawno planowałam pokazać Wam swoją biblioteczkę, ale brakowało mi motywacji do zrobienia zdjęć, jednak dzięki Julii znalazłam wreszcie pretekst, by chwycić aparat w ręce. Mój zbiorek jest skromny, ale i tak sprawia mi przeogromną radość, gdy tylko na niego patrzę. Książki zbierać zaczęłam dopiero od roku, więc mimo wszystko uzbierała mi się całkiem ładna kolekcja. Cudownie, że mogę w każdej chwili wrócić do danej książki, bez myśli, że muszę się spieszyć z czytaniem, by oddać daną książkę do biblioteki, gdyż w tym wypadku jest to moja własność. Wspaniały jest także widok wciąż i wciąż powiększającej się biblioteczki. A świadomość, że wszystkie te książki należą do mnie i każda z nich odegrała jakąś rolę w moim życiu... nic nie opisze tego uczucia. Teraz nawet nie potrafię sobie przypomnieć swojego życia przed. Przed tym, gdy nie czytałam książek tak nałogowo. Bo może tak naprawdę nigdy go nie było? Koniec marudzenia, do zabawy z przyjemnością zapraszam Yossę oraz Charlotte.

Pierwsza półka to książki, które były dodatkami do gazet. Jakieś cztery romansidła, których nigdy nie przeczytałam i już nie przeczytam, a także 1 tom Sagi o ludziach lodu oraz innej Sagi - Raija ze śnieżnej krainy (z brakami), której nie czytałam i sama nie wiem, czy kiedyś to zrobię. Druga półka to same słowniki, encyklopedie i inne książki naukowe. A tutaj półka ta w powiększeniu.

Tutaj już zaczynają się książki "do poczytania". Moje największe szczęście i perełka w jednym - Harry Potter. Tak się przez pewien czas zastanawiałam, czy nie skonstruować specjalnej gabloty dla tej wspaniałej serii, ale uznałam to za małą przesadę. Widać tam także Sagę Zmierzch, dwie książki Anne Bishop, Dary anioła Cassandry Clare oraz trylogię Igrzyska śmierci. Brakuje mi Kosogłosa, ponieważ pożyczyłam przyjaciółce. Niżej znalazły się głównie pojedyncze książki, a także (po lewo, przy samej ściance) bajki i baśnie, które czytałam w dzieciństwie. Tutaj półka w powiększeniu.

Pierwsza półka to głównie książki fantastyczne (praktycznie tylko takie znajdują się w moich zbiorach), z małymi wyjątkami. Niżej znajdują się różne atlasy. Brakuje mi na niej takich książek jak: Kiedy nadciąga ciemność Alexandra Ivy (pożyczona koleżance) oraz Piękna ZŁAlicja Rebecca James, którą teraz czytam. Tutaj półka w powiększeniu.

To ostatnia już półka, która rozpoczyna drugi regał. Wcześniejsze pochodzą z regału obok. Brakuje mi na niej dwóch części Akademii wampirów, które pożyczyłam koleżance i chyba tylko tych książek. Tutaj półka w powiększeniu.

I jest to koniec mojego zbioru. Dzisiaj powinna pojawić się recenzja książki Piękna ZŁAlicja, prawdopodobnie wieczorem, bo wcześniej się nie wyrobię. Miłego weekendu!

Przekwitający mak, Josef Gabriel

2011-02-28T13:35:00.000-08:00

Tytuł: Przekwitający mak: AIDS - ostatnie miesiące pewnej miłości

Autor: Josef Gabriel

Przekład: Monika Muskała

Wydawnictwo: Dolnośląskie

Liczba stron: 216

Moja ocena: 6/6

„Przekwitający mak” to historia spisana w dzienniku Josefa Gabriela, mężczyzny, którego spotkanie z AIDS było niezwykle bolesnym wydarzeniem, do końca życia zapadającym w pamięć. Jak podaje opis tej książki, „Przekwitający mak” był sensacją wydawniczą w RFN końca 1987 roku, edycję w renomowanej oficynie Fischera poprzedził druk w odcinkach na łamach hamburskiego „Sterna”. Nie jest to powieść, jest to niezwykle intymny dziennik człowieka, który, mimo iż nie bezpośredni zetknął się z AIDS, to jak najbardziej realnie musiał walczyć o to, by utrzymać przy sobie ukochanego mężczyznę, którego życie nieubłaganie przeciekało mu przez palce.

Książka ta jest napisana językiem prostym i niezwykle ludzkim. Językiem człowieka cierpiącego, zmagającego się z powolnym umieraniem ukochanej osoby, brakiem akceptacji wśród najbliższej rodziny, a także brakiem samorealizacji. Josef, gdyż to z jego punktu widzenia poznajemy całą tę niezwykłą historię, całym sobą poświęca się swojemu partnerowi i stara się umożliwić mu to, aby te trudne chwile były dla niego jak najbardziej znośne. Każdą wolną chwilę poświęca opiece nad nim, a jednocześnie musi zmagać się z samym sobą. Mimo iż bardzo kocha swojego partnera i jest w stanie zrobić dla niego dosłownie wszystko, czuje się życiowo niespełniony, brakuje mu chwil, które mógłby poświęcić tylko sobie, ponieważ opieka nad chorym zajmuje mu każdą sekundę, tak, że na własne przyjemności nie starcza mu czasu. On jednak wciąż wytrwale pielęgnuje swojego przyjaciela, dba o niego całym sercem i choć we własnych myślach skarży się na to, iż brak mu wypełniania własnych zamierzeń, własnych przyjemności, to wciąż robi wszystko, aby życie jego partnera w tych ciężkich dla nich chwilach było jak najłatwiejsze.

„Przekwitający mak” nie składa się z jednego wątku, którym jest zmaganie się z AIDS, a z dwóch. Drugim wątkiem jest homoseksualizm, wciąż tak bardzo potępiany przez większość ludzi i niemożliwy do zaakceptowania i tolerowania. Jest to temat niezwykle delikatny, a przede wszystkim bardzo kontrowersyjny, często najmniejsza wzmianka o nim powoduje intensywne dyskusje, momentami doprowadzające do rozgorzałej wymiany poglądów. Dla mnie czytanie książki, w której homoseksualizm jest jednym z dwóch głównych wątków, a w dodatku dwójka głównych bohaterów to kochający się partnerzy, gotowi poświęcić dla siebie wszystko, było najwspanialszym przeżyciem od dłuższego czasu. Długo szukałam książki, która poruszy mnie do głębi i wreszcie znalazłam lekturę, która uczyniła to już w momencie, gdy zaczęłam czytać zaledwie pierwsze jej strony. Homoseksualizm – przez wielu miłość postrzegana, jako „inna”, ta, która nie ma prawa istnieć i jest potępiana, a dla mnie najpiękniejsza, jaka tylko istnieje.

Jest to książka, dzięki której z całą pewnością można się wiele nauczyć. Pokazuje ona, jak wielkim uczuciem jest miłość i że jeżeli jest ona naprawdę silna, to żadna przeszkoda nie jest w stanie jej zniszczyć, a często wręcz przeciwnie – wiele komplikujących życie spraw umacnia tę więź. „Przekwitający mak” pokazuje nam także to, czym dla człowieka jest realizacja jego pragnień i najskrytszych marzeń. Że są sytuacje, które wymagają zrezygnowania ze swoich zamierzeń i całkowitego poświęcenia się temu, co jest naprawdę ważne, co wymaga naszej największej uwagi. Nie trzeba czytać takich książek, aby to zrozumieć, aczkolwiek historia ta poruszyła we mnie najczulszą strunę i zmusiła do przemyśleń, czego się raczej nie spodziewałam. Dziennik napisany przez Josefa Gabriela jest niezbitym dowodem na to, że życie bardzo często tworzy przepiękne, wzruszające, pełne tragizmu historie.

Często jest tak, że nie mam pojęcia, co mogłabym więcej napisać o danej książce, gdyż po prostu nie potrafię znaleźć odpowiednich słów – mogłyby się one wydać zbyt banalne, aby oddać niezwykłość tej historii. W tym wypadku nie jest inaczej, jednakże dochodzi tutaj także pustka, którą zostawił po mnie przeczytany „Przekwitający mak”. Jest to dziennik niezwykle intymny, zawierający w sobie tak dużo pasji, tęsknoty i rozpaczy, że wszystkie te uczucia w tym momencie szaleją także we mnie i jedyne, co mogę o tej książce napisać, to „wow”. Jest to tak piękna i wzruszająca historia, że nie sposób powstrzymać przy niej łez. Gorąco zachęcam do jej przeczytania każdego, kto tylko ma ochotę. Czytanie historii o tak pięknej i głębokiej miłości, a jednocześnie pełnej głęboko tkwiącej rozpaczy, nieuchronnie zbliżającej się śmierci i zimnej, wszechogarniającej pustki, zdecydowanie będzie niezwykłym przeżyciem, na długo zapadającym w pamięć.

Nie nazywajmy tego recenzją. Jest to zbitek moich różnych myśli, które opanowały mój umysł po przeczytaniu tej książki. Jest to piękna książka, dlatego musiałam coś o niej napisać, niezależnie od tego, co wyszedł z tego za bełkot.

W objęciach ciemności, Alexandra Ivy

2011-02-26T04:28:00.000-08:00

Tytuł: W objęciach ciemności

Autor: Alexandra Ivy
Przekład: Anna Cichowicz
Wydawnictwo: Amber
Liczba stron: 368
Moja ocena: 4,5/6

Książka „W objęciach ciemności” jest drugim tomem bestsellerowej serii romansów paranormalnych Strażnicy Wieczności. Jej autorką jest pisarka ukrywająca się po pseudonimem Alexandra Ivy, która powieścią „Kiedy nadciąga ciemność” rozpoczęła pełną namiętności i mrocznej atmosfery serię opowiadającą historię Strażników Wieczności, potężnych i nieśmiertelnych istot, których przeznaczeniem jest ochrona niezwykłej kobiety. W tym tomie musimy na chwilę pożegnać się z Abby i Dantem, którzy w pierwszej części byli głównymi bohaterami, aczkolwiek nie żegnamy ich całkowicie. Na ich miejscu pojawia się Shay, ostatnia przedstawicielka swojej rasy, której krew jest w stanie wzbudzić w wampirach dziką żądzę – oraz Vipera, drugoplanowego wampira książki „Kiedy nadciąga ciemność”, którego los niebezpiecznie splata się z losem Shay.

Muszę przyznać, że początkowo byłam trochę zaniepokojona tym, iż to nie Dante wraz ze swoją partnerką odgrywają kluczową rolę tej książki. Moje przywiązanie do poprzednich bohaterów było naprawdę duże, szybko zapałałam sympatią do tych postaci i ich brak w tej powieści wywołał we mnie duży smutek. Moje uczucie jednak szybko uległy zmianie, ponieważ nowi bohaterowie okazali się równie wspaniali i sympatyczni, jak Dante i Abby z „Kiedy nadciąga ciemność”. Shay i Viper, główni bohaterowie drugiego tomu tej serii stworzyli wspaniały duet; nie zabrakło między nimi namiętności, humoru, a także niepewności, która towarzyszyła ich więzi przez dłuższy czas. Są to postacie, których wprost nie da się nie polubić. Moją uwagę szczególnie przykuła główna bohaterka, która jest postacią silną psychicznie, znającą swoją wartość, która wie, jak silną więzią jest przyjaźń i na czym polega oddanie, aczkolwiek w pewnych momentach potrafi stać się niezwykle uparta, w innych sytuacjach zaś zabawnie irytująca.

Autorka stworzyła wspaniały świat i równie wspaniałych bohaterów, dzięki czemu lektura ta jest przyjemna i wciągająca, aczkolwiek nie doskonała. Najprzeróżniejsze demony na tle współczesnego świata wypadają wyśmienicie, mi jednak zabrakło tutaj pewnej nutki magii, być może nawet mitologii lub starożytności. Lektura ta zdecydowanie zyskałaby na tym, gdyby oprócz demonów i innych fantastycznych stworów, pojawiłaby się tutaj jakaś cząstka świata bardziej pozaziemskiego. Czegoś całkowicie nienaturalnego. Nie jest to jednak jedyny minus tej książki, kolejnym jest zbyt szybko tocząca się akcja. Lubię, gdy jest ona wartka, jednak powinna pozwolić na to, by czytelnik mógł przeżyć pewne wydarzenia całkowicie, nasycić się nimi, na co powieść „W objęciach ciemności” nie zawsze mi pozwalała. Oprócz powyższych ubytków książka ta jest lekturą bardzo ciekawą, którą czytałam z dużą przyjemnością. Nie jest to lektura ambitna, aczkolwiek posiada taką ilość humoru, który naprawdę mnie zachwycił, że zdecydowanie mogę zaliczyć ją do najciekawszych książek, jakie ostatnio czytałam.

Z czystym sumieniem mogę polecić tę książkę każdemu czytelnikowi, który ma ochotę na dużą dawkę humoru oraz któremu nie przeszkadzają sceny namiętności między dwójką bohaterów. Jest to lektura przyjemna, zabawna a w dodatku wciągająca, z bardzo sympatycznymi bohaterami. Cieszę się, że miałam okazję ją przeczytać i z niecierpliwością wyczekuję na trzeci tom, który będzie nosił tytuł „Odwieczna ciemność”.

Książkę otrzymałam od Wydawnictwa Amber, za co serdecznie dziękuję.

Stosikowo

2011-02-24T07:28:00.000-08:00

Uzbierałam ostatnio dwa nowe stosy, jeden mój własny, a drugi jest bibliotekowo-pożyczony. Jestem pewna, że w trakcie czytania tego stosu pojawią się inne książki, jak to zwykle u mnie bywa. Zacznę od swoich książek.

Część 1, od góry:

1. Piękna ZŁAlicja, Rebecca James

2. Biblioteka cieni, Mikkel Birkegaard (zrecenzowana)

3. 7 razy dziś, Lauren Oliver (zrecenzowana)

4. Jillian Westfield wyszła za mąż, Allison Winn Scotch (zrecenzowana)

5. Dziwna i piękna opowieść o Percy Parker, Leanna Renee Hieber

6. Claude i Camille, Stephanie Cowell

Część 2, od góry:

1. Jestem Numerem Cztery, Pittacus Lore

2. Czerwona piramida, Rick Riordan

3. We własnym gronie, Mari Jungstedt

4. Dziewczyna i chłopak. Wszystko na opak, Wendelin Van Draanen

5. Więzień, Jesus Sanchez Adalid

A teraz kolej na stosik głównie z biblioteki. Jestem bardzo szczęśliwa, że udało mi się wypożyczyć te książki i równie wdzięczna koleżance, która wypożyczyła dla mnie ze swojej biblioteki, z innego miasta, jedną z poniższych książek (tę na samej górze), ponieważ bardzo mi na niej zależało, a w swojej bibliotece nie mogłam jej dostać.

Od góry:

1. Przekwitający mak, Josef Gabriel

2. Ja, diablica, Katarzyna Berenika Miszczuk
3. Książę, Niccolo Machiavelli

4. Tajemny krąg. Księga 1, L.J. Smith

5. Tajemny krąg. Księga 2, L.J. Smith

6. Błękitnokrwiści. Zbłąkany anioł. Krwawe walentynki, Melissa de la Cruz

7. Błękitnokrwiści. Dziedzictwo, Melissa de la Cruz

8. Błękitnokrwiści. Objawienie, Melissa de la Cruz

Do tej pory pamiętam, jak stanowczo obiecałam sobie, że nie zbliżę się więcej do żadnego tomu Błękitnokrwistych, jednak koleżanka tak bardzo mnie zachęcała, że w końcu uległam. Zobaczymy czy będę żałować, czy może nie, mam jednak nadzieję, że powyższe części tej serii rzeczywiście są lepsze od pierwszych dwóch. W pierwszy stosie brakuje jeszcze książki Mechaniczny anioł Cassandry Clare, którą jakiś czas temu kupiłam, ale zapomniałam dorzucić ją podczas robienia zdjęcia, a moje lenistwo nie pozwala mi na robienie zdjęć kolejny raz. Do zrecenzowania mam jeszcze kilka książek z poprzedniego stosu i to dla nich postaram się przybrać tempo ekspresowe, żeby recenzje pojawiły się jak najszybciej.

Chciałabym Wam przy okazji podziękować za tak liczne odwiedzanie mojego bloga, ponieważ zauważyłam, że liczba czytelników znacznie wzrosła. Jest mi naprawdę bardzo miło, że odwiedzacie i komentujecie to miejsce, to wiele dla mnie znaczy. Ja w miarę możliwości staram się odwiedzać Wasze blogi, jednakże nie wszystko jest dla mnie aktualnie możliwe. Dziękuję Wam również za zostawianie głosów w ankiecie, każdy z nich się dla mnie liczy i cieszę się, że opinie są tak podzielone. Życzę Wam tymczasem miłej reszty dnia, nadchodzącego coraz większymi krokami weekendu oraz wspaniałych stosów ciekawych książek.

7 razy dziś, Lauren Oliver

2011-02-20T04:06:00.000-08:00

Tytuł: 7 razy dziś

Autor: Lauren Oliver

Przekład: Mateusz Borowski

Wydawnictwo: Otwarte

Moja ocena: 5/6

Czasami zdarza mi się marzyć o tym, by cofnąć czas i móc zmienić pewne sytuacje, naprawić błędy, które w przeszłości popełniłam. I choć wiem, że jest to niemożliwe, to wciąż tkwi we mnie nadzieja, że w jakiś sposób dałabym radę tego dokonać i zredukować szkody, których dawniej dokonałam. Myślę, że nie tylko mi zdarzyło się marzyć o cofnięciu czasu, co umożliwiłoby pójście inną drogą, podjęcie innych decyzji, dokonanie innych wyborów, lecz jakie to niosłoby ze sobą skutki? Czy byłabym tą samą osobą, którą jestem teraz? Z jednej strony chciałabym być kimś innym, ale z drugiej nie chcę stracić tego, co w tej chwili posiadam. Przecież pójście inną drogą wiąże się być może z zupełnie innym życiem, posiadaniem innych rzeczy, być może nawet innych przyjaciół. Gdybym cofnęła czas i w pewnych kwestiach podjęła inne decyzje, niż wówczas to zrobiłam, moje życie na pewno wyglądałoby inaczej. Jednakże książka „7 razy dziś” Lauren Oliver pokazała mi, że wcale nie trzeba cofać czasu, aby móc naprawić swoje błędy, ponieważ na to zawsze jest okazja, choć momentami mogłoby się wydawać, że czas minął.

Autorką książki jest Lauren Oliver, „7 razy dziś” to jej pierwsza powieść, która przez wiele tygodni utrzymywała się w pierwszej dziesiątce bestsellerów „New York Timesa”. Opowiada ona historię Sam Kingston, młodej nastolatki, uczennicy szkoły średniej. Sam jest bardzo ładną dziewczyną, mającą trzy wspaniałe przyjaciółki i idealnego chłopaka, należy także do szkolnej elity. Jest piątek 12 lutego. Sam wraz z przyjaciółkami wybiera się na imprezę i nie przeczuwa niczego, co ma się wkrótce wydarzyć. Wracając z imprezy miejsce ma sytuacja, która powoduje, iż budząc się, Sam odkrywa, że ponownie jest ten sam dzień, który przeżywała wczoraj. Piątek 12 lutego. Czy jest to dar od losu dla Sam, aby naprawić błędy i odpokutować za krzywdy z przeszłości? Czy może kara za jej postępowanie? Odpowiedź można znaleźć tylko i wyłącznie w tej książce.

„Dobrymi chęciami jest piekło wybrukowane. A potem dostaje się w tyłek”.

Stopniowo zagłębiając się w tę lekturę mój entuzjazm nie wzrastał, nie malał, a wręcz zachowywał się tak, jakby go w ogóle nie było. Udawał, że nie istnieje i prawdę mówiąc miał odpowiednie ku temu powody. Z jednej strony nie jest to lektura zachwycająca, ale z drugiej ma w sobie coś, co nie pozwala mi teraz o niej zapomnieć. Generalnie początkowo nie odczuwałam do tej powieści żadnej większej sympatii, ponieważ nie było w tej książce niczego, co by mnie zachwyciło, a już szczególnie nie główna bohaterka i jej przyjaciółki. Są to postacie z tej kategorii, których szczególnie nie znoszę. Osoby w pewien sposób bardzo zarozumiałe, z dużą pogardą traktujące innych ludzi, potrafiące tak uprzykrzyć życie innemu człowiekowi, aby skutecznie odebrać mu chęć do dalszej egzystencji. W „7 razy dziś” było kilka momentów, podczas których czułam się wręcz zażenowana zachowaniem głównej bohaterki, a z drugiej strony czułam lekki podziw, że odważyła się na taki krok, który z drugiego punktu widzenia z pewnością nie zaliczał się do sytuacji moralnych – a wręcz przeciwnie. Mimo wszystko nie mogę ocenić tej książki negatywnie, ponieważ dawno nie spotkałam lektury, która dałaby mi tyle nadziei, jak „7 razy dziś”.

Pełen zwrot nastąpił dopiero pod koniec powieści. Gdzieś ok. 240 strony zaczęłam wtapiać się w tę historię, w pewien sposób żyć nią i doceniać zmianę Sam, która później nastąpiła. Wydarzenia przybrały obrót, który bardzo mnie usatysfakcjonował i dalszą część książki czytałam już z większą, prawdziwą przyjemnością. Z pewnością atutem tej książki jest język autorki, prosty i nieskomplikowany, aczkolwiek w pewnych momentach niektóre zwroty stosowane przez pisarkę skutecznie zniechęcały mnie do dalszego czytania tej książki. Nie ma co tutaj także liczyć na wartką akcje i pełne dynamizmu jej zwroty, ponieważ jest to powieść tego typu, gdzie wszystkie wydarzenia następują po sobie stopniowo. Tą książką należy delektować się powoli, ponieważ gdy zbyt łatwo i szybko przyjdzie czytelnikowi czytanie jej, może mu umknąć kilka naprawdę istotnych szczegółów, a faktem jest to, iż „7 razy dziś” aż obfituje w morale, które pozwolą nam dostrzec i zrozumieć wiele ważnych i wartościowych prawd. Książka ta nauczyła mnie przede wszystkim tego, że nigdy nie jest za późno na to, aby zmienić siebie i naprawić to, co zrobiło się źle.

„7 razy dziś” nie zachwyciło mnie, aczkolwiek spędziłam z tą książką naprawdę przyjemne chwile. Zachęcam jednak do jej przeczytania te osoby, które nie boją się stanąć twarzą w twarz z pewnymi problemami dręczącymi nastoletnie środowisko, a także osoby, które poszukują chwili kontemplacji nad tym, co jest ważne i że każda decyzja, jaką podejmiemy, ma swoje skutki – te pozytywne, a także te negatywne. Zachęcam do dotrwania do końca, ponieważ to właśnie zakończenie książki jest jej doskonałą puentą i prawdę mówiąc istotą tej historii. To ono zmusiło mnie do rozmyślań i długo nie pozwoliło o tej powieści zapomnieć.

Książkę otrzymałam od Wydawnictwa Otwarte, za co serdecznie dziękuję.

Przy okazji zapraszam także do zapoznania się z recenzją książki Jillian Westfield wyszła za mąż, Allison Winn Scotch.

Jillian Westfield wyszła za mąż, Allison Winn Scotch

2011-02-20T03:56:00.000-08:00

Tytuł: Jillian Westfield wyszła za mąż

Autor: Allison Winn Scotch
Przekład: Martyna Tomczak
Wydawnictwo: Otwarte
Liczba stron: 270

Moja ocena: 3/6

Allison Winn Scotch jest amerykańską autorką bestsellerów oraz felietonistką magazynów kobiecych, między innymi „Glamour”, „InStyle” i „Shape”. Jej książka „Jillian Westfield wyszła za mąż” opowiada nam historię trzydziestoletniej kobiety; wzorowej pani domu, matki, mającej śliczną córeczkę oraz kochającego ją męża. Jillian mieszka także w bogatej, eleganckiej dzielnicy – można więc powiedzieć, że ma niemalże idealne życie. Kobieta jednak wciąż snuje fantazje, jak wyglądałoby jej życie, gdyby nie wyszła za mąż za Henry’ego? Gdyby nie zerwała z Jacksonem? Jillian otrzymuję szansę, aby przekonać się, jak wówczas potoczyłby się jej los. Pewnego dnia budzi się i odkrywa, że cofnęła się w czasie o siedem lat i wciąż jest z Jacksonem. Czy Jillian wykorzysta tę szansę, aby odmienić swoje życie? Jaką podejmie decyzję i czy nie będzie żałować swojego wyboru?

Powieść ta z pewnością jest doskonałym prezentem dla każdej kobiety, a tym bardziej dla takiej, która zaczytuje się wręcz w kobiecej literaturze. Lektura ta porusza wiele ciekawych problemów, nie tylko życie w związku, ale także macierzyństwo i przyjaźń. Po raz kolejny także miałam okazję spotkać się z motywem przenoszenia w czasie, który wciąż wydaje mi się niezwykle interesujący. W tej książce bohaterka, cofając się w przeszłość, otrzymuje wspaniałą lekcję, a także uświadamia sobie, czym jest dla niej rodzina oraz przyjaciele. Dawniej motyw cofnięcia się w czasie wydawał mi się na tyle niesamowity, że żałowałam, iż ja sama nie mam szansy cofnąć się kilka lat wstecz i naprawić to, co zrobiłam źle. Teraz jednak wydaje mi się on tylko i wyłącznie dobrym materiałem na ciekawą lekturę, nic poza tym. Na naprawienie błędów zawsze jest szansa i wcale nie trzeba marzyć o powrocie do przeszłości, aby tego dokonać. Zawsze można naprawić to, co zrobiło się źle, jeżeli tylko nasze intencje są szczere i płyną prosto z serca.

„Jillian Westfield wyszła za mąż” jest książką napisaną prostym i nieskomplikowanym językiem, prawdę mówiąc bez rewelacji. Powieść tę czyta się płynnie, jednakże bez zachwytów. Muszę jednak przyznać, że spodziewałam się czegoś więcej. Historii, która mnie zachwyci, wzruszy i pozostanie w pamięci na dłużej, niż tylko kilka chwil od jej przeczytania. Pod tym względem niestety się zawiodłam, ponieważ lektura ta nie wywołała we mnie żadnych sensacji. Było w niej kilka momentów, które czytałam z prawdziwą przyjemnością i uśmiechem na ustach, jednakże zdarzały się także takie – i było ich niestety więcej, – które czytałam tylko po to, aby mieć je za sobą i brnąć dalej. Taki sposób czytania, tylko po to, aby przez daną książkę przebrnąć, niezbyt dobrze wpływa na moją opinię o niej i naturalnie niezbyt pozytywnie świadczy o tej lekturze. Istotnym szczegółem jest także przewidywalność tej powieści i w tym wypadku nie będzie tutaj żadnych „ale”. Są książki, które naprawdę są przewidywalne, „ale” w pewnych minimalnych momentach potrafią mnie zaskoczyć. Ta lektura niestety taka nie była i już po zapoznaniu się z opisem łatwo wywnioskowałam, jaki będzie jej koniec. Faktycznie – stało się tak, jak to sobie wyobrażałam.

Nie spisuję tej książki na straty i nie żałuję czasu jej poświęconego. Była to bardzo ciekawa lektura i pomimo wielu minusów, czytało się ją całkiem sympatycznie. Jeżeli ktoś ma ochotę zapoznać się z tą lekturą, dowiedzieć się, jak istotnymi rzeczami w życiu człowieka jest związek, macierzyństwo i przyjaźń – zachęcam do przeczytania. Nie należy jednak spodziewać się rewelacji po tej książce, ponieważ można się zawieść tak, jak pod tym względem zawiodłam się ja.

Książkę otrzymałam od Wydawnictwa Otwarte, za co serdecznie dziękuję.

Biblioteka cieni, Mikkel Birkegaard

2011-02-12T11:26:00.000-08:00

Tytuł: Biblioteka cieni
Autor: Mikkel Birkegaard
Przekład: Bogusława Sochańska
Wydawnictwo: Świat Książki
Liczba stron: 432
Moja ocena: 5/6

„Biblioteka cieni” to thriller, którego autorem jest duński pisarz, Mikkel Birkegaard. Jest to jego debiut, nad którym pracował 5 lat. Powieść ukazuje nam historię Jona, młodego, kopenhaskiego adwokata, który po śmierci swojego ojca otrzymał w spadku antykwariat – Libri di Luca. Jon Campelli jest utalentowanym adwokatem, któremu wróżona jest wspaniała przyszłość pod kątem jego kariery, jednakże pewne wydarzenia skutecznie komplikują mu jego życie. Antykwariat ów, który Jon odziedziczył w spadku, okazuje się miejscem niezwykłym, nie tylko pod względem posiadania wielu wspaniałych ksiąg, ale również pod tym, iż siedzibę w nim ma sekretne Stowarzyszenie Lektorów – są to ludzie, którzy mają niezwykłą zdolność wpływania na innych poprzez czytanie. Na jaw wychodzi jednak, iż istnieje także Organizacja Cieni, mroczny Zakon, który swoje zdolności planuje wykorzystać do tego, aby objąć władzę nad światem. Jon musi znaleźć w sobie siłę, aby przeciwstawić się Cieniom, a także odkryć, kim tak naprawdę jest.

Nie miałam żadnych wątpliwości, co do tego, czy przeczytam tę książkę, ponieważ po „książki o książkach” zwykle sięgam bez mniejszego zawahania. Okazało się, że „Biblioteka cieni” była na tyle ciekawą lekturą, iż oderwanie się od niej było nie lada wyczynem. Autor stworzył piękny świat, pełen ksiąg, bibliotek, antykwariatów i ludzi, którzy książki traktują z szacunkiem, niemalże graniczącym z czcią. Cudownie było znaleźć się w świecie, w którym są osoby, które tak mocno kochają książki, jak ja. W tej powieści zostały one ukazane, jako źródło bardzo potężnej mocy, która w rękach niepowołanych osób może stać się śmiertelną bronią. Przedstawiono jest w sposób magiczny. W sposób, który w pełni zrozumie tylko osoba, która książki darzy naprawdę silnym i gorącym uczuciem.

Napięcie nie opuszcza tej książki do ostatniej strony. Nie jest to powieść zupełnie nieprzewidywalna, aczkolwiek w wielu momentach autor potrafił mnie zaskoczyć i całkowicie zbić z tropu. Przez cały czas trwania akcji miałam miłe wrażenie, iż każde wydarzenie było przez autora dokładnie przemyślane, bez pomijania szczegółów, gdyż zwykle są one spychane po prostu na boczny tor. Tutaj akcja jest ciekawa, wartka i co najważniejsze – bardzo wciągająca. Bardzo dobrze skonstruowani zostali także bohaterowie. Postaci były naprawdę plastyczne, bardzo szybko się do nich przywiązałam i zaczęłam darzyć ich sympatią. Do końca tak naprawdę nie wiadomo, komu można ufać, ponieważ w każdej chwili może się okazać, że osoba, której ufaliśmy całym sercem, w pewnym momencie ukazuje swoją drugą, dwulicową twarz. Co najsmutniejsze – w realnym życiu takie sytuacje są na porządku dziennym i często zdarza się tak, że to najbliżsi przyjaciele są w stanie wbić nam nóż w plecy i patrzeć z uśmiechem na nasze cierpienie. W „Bibliotece cieni” znajduje się bardzo wiele prawd życiowych, których trzeba się doszukać, ponieważ aby nie było zbyt łatwo, powieść ta nie podaje tutaj niczego na tacy.

Zwykle nie zaczytuję się w thrillerach, a tym bardziej tych z domieszką fantastyki. Myślę jednak, że dzięki takim książkom jak „Biblioteka cieni” jestem na dobrej drodze, aby szczerze polubić ten gatunek literacki. W owej powieści brakuje mi niestety czegoś, co pozwoliłoby mi zaliczyć ją do ulubionych książek. Czegoś, czego do końca nie potrafię konkretnie nazwać; być może jest to po prostu większa głębia i uczucia, których było zbyt mało. Mimo wszystko oceniam tę książkę, jako bardzo dobrą i zachęcam wszystkich do jej przeczytania. Miłe spędzenie czasu gwarantowane.

Recenzja napisana dla portalu Lubimy Czytać.

Ciekawe zapowiedzi i nowości wydawnicze.

2011-02-10T07:13:00.002-08:00

Od pewnego czasu planowałam jedną z notek poświęcić na pokazanie Wam zapowiedzi i nowości wydawniczych, które mnie zainteresowały, a przy okazji może i Wy znajdziecie dla siebie coś interesującego. Uzbierało się ostatnio kilka ciekawych książek, które wpadły mi w oko, niektóre przypadkowo, inne nie. Postanowiłam się nimi z Wami podzielić.

Mały brat, Cory Doctorow
(w sprzedaży od 9 lutego), Wydawnictwo Otwarte
Zamach bombowy w San Francisco wywraca spokojny świat Marcusa do góry nogami. Aresztowany wraz z grupą przyjaciół przez Departament Bezpieczeństwa Wewnętrznego trafia do tajnego więzienia. Gdy w końcu zostaje wypuszczony, odkrywa, że teraz żyje w państwie policyjnym, a każdy obywatel traktowany jest jak potencjalny terrorysta. Odtąd pragnie tylko jednego – zniszczyć DBW i odnaleźć zaginionego przyjaciela.

„Mały Brat” to porywająca powieść o walce z opresyjnym systemem w czasach virtual reality, cyberprzestrzeni i gier komputerowych. Wielokrotnie nagradzana (między innymi Nagrodą Campbella dla najlepszej powieści 2009 roku) i okrzyknięta fenomenem w Stanach Zjednoczonych. Po przeczytaniu tej książki dobrze się zastanowisz, zanim znowu naciśniesz enter.

Przywoływacz dusz, Gail Z. Martin
(premiera w kwietniu), Wydawnictwo Dwójka bez sternika s.c.
Interesująca jest jeszcze pewna książka, której wydaniem zajmuje się Wydawnictwo Dwójka bez sternika. Pierwszy tom nosi tytuł Przywoływacz dusz i rozpoczyna on ciekawą serię fantasy Kroniki Czarnoksiężnika. Wydawnictwo wspomniało także, że jest to książka pomiędzy Brentem Weeksem, a Trudi Canavan, także zapowiada się naprawdę ciekawie. Weeksa co prawda nie czytałam, jednak Trudi zachwyciła mnie swoją Trylogią Czarnego Maga, dlatego Przywoływaczowi dusz na pewno nie odmówię. Opisu książki niestety nie znam, jeżeli jednak będę coś wiedzieć, edytuję tę notkę i wkleję opis. Premiera w kwietniu.

Blask, Alexandra Adornetto
(w sprzedaży od 9 lutego), Wydawnictwo Bukowy Las
Do sennego miasteczka Venus Cove przybywają trzy anioły: Gabriel – wojownik, Ivy – uzdrowicielka oraz najmłodsza, a przy tym mającą w sobie najwięcej z człowieka, Bethany. Zadaniem aniołów jest nieść dobro światu, który w coraz większej skali ulega wpływom ciemności. Podczas misji zmuszeni są ukrywać swe nadnaturalne zdolności, świetlistą poświatę, a także – co najtrudniejsze – anielskie skrzydła. Pomagając całej społeczności, próbują nie przywiązywać się do pojedynczych ludzi… I wtedy Bethany poznaje w szkole Xaviera. Żadne z nich nie potrafi oprzeć się wzajemnemu przyciąganiu. Kiedy zaczyna łączyć ich prawdziwe uczucie, zdają sobie sprawę, że przekraczają granice ustalone przez niebo. I nie jest to jedyne zagrożenie dla ich szczęścia. Ciemne moce nie czekają i wciąż rosną w siłę. Nie ma czasu do stracenia. Czy miłość do człowieka stanie się źródłem klęski Bethany i jej misji?

Niebo jest wszędzie, Jandy Nelson
(w sprzedaży od 8 marca), Wydawnictwo Amber

Siedemnastoletnia Lennie jest załamana po niespodziewanej śmierci starszej siostry. Jedyną osobą, przy której czuje mniejszy ból, jest chłopak siostry, Toby, który cierpi tak samo jak ona. Są ze sobą coraz częściej, coraz bliżej. Nic nie mogą na to poradzić – ani na potworne wyrzuty sumienia.
Wszystko staje się jeszcze bardziej trudne, gdy w szkole zjawia się nowy chłopak, Joe. A Lennie z przerażeniem odkrywa, że nie może przestać myśleć o jego czarnych oczach i miękkich ustach... Czy można tak cierpieć po stracie siostry i myśleć o jej chłopaku? Rozpaczać i równocześnie być tak szczęśliwą? A może miłość jest właśnie po to, by nie dać się prześladować temu, co przepadło, i tylko trwać w zachwycie nad tym, co jest...

Futurospekcja, Robert J. Sawyer
(w sprzedaży od 16 lutego), Wydawnictwo Solaris
Znakomita powieść Roberta J. Sawyera, zdobywcy HUGO za Hominidów czy Nebuli za Eksperyment terminalny. Na jej podstawie powstał popularny serial telewizyjny, emitowany właśnie przez stację AXN (Flashforward). W trakcie eksperymentu w Zderzaczu Hadronów CERN dochodzi do dziwnego zdarzenia. Na niewiele ponad dwie minuty wszyscy tracą przytomność. A wielu naukowców ma realistyczne halucynacje, wizje, dotyczące ich własnej przyszłości, często bardzo odległej. Wkrótce okazuje się, że zdarzenie to dotknęło całą ludzkość. Utrata przytomności spowodowała wiele katastrof i nieszczęśliwych wypadków.
Co z tego wyniknie dalej?

Przysięga krwi, Richelle Mead
(w sprzedaży od 23 lutego), Wydawnictwo Nasza Księgarnia
Niedawny atak na Akademię Świętego Władimira zatrząsł całym światem morojów. Wielu zginęło. Ale los niektórych uprowadzonych okazał się gorszy niż śmierć… Szyję Rose zdobi teraz tatuaż doświadczonej zabójczyni strzyg. Ona myśli jednak tylko o Dymitrze Bielikowie. Musi zawędrować na koniec świata, żeby go odnaleźć i dotrzymać złożonej mu przysięgi. Nie wie jednak, czy ukochany nadal pragnie, by go ocaliła… Czy znajdzie w sobie siłę, by zabić Dymitra? A może poświęci samą siebie w imię wiecznej miłości? Jak pod jej nieobecność poradzi sobie Lissa?

Na dzień dzisiejszy są to książki, które najbardziej mnie zainteresowały, aczkolwiek jest także wiele innych, równie ciekawych. Brakuje tutaj książki Miasto Upadłych Aniołów, Cassandry Clare, aczkolwiek nie ma jeszcze zapowiedzi, dlatego jej nie wklejałam. Czy któraś szczególnie wpadła Wam w oko?
Przy okazji chciałabym poinformować, że mam pewien zastój w recenzjach. Spadło mi na głowę wiele problemów, z którymi aktualnie nie potrafię sobie poradzić, dlatego książki zeszły na drugi plan, z czego jestem niezadowolona. Aczkolwiek spróbuję znaleźć w sobie więcej siły, ponieważ czeka mnie naprawdę dużo fantastycznych książek, które czekają na zrecenzowanie.

Gajka i Jacek Kuroniowie, Katarzyna Skrzydłowska-Kalukin

2011-02-09T07:37:00.000-08:00

Tytuł: Gajka i Jacek Kuroniowie

Autor: Katarzyna Skrzydłowska-Kalukin

Wydawnictwo: Czarne i Czerwone

Liczba stron: 255

Moja ocena: 5/6

Czytając tę książkę, naszła mnie pewna chwila nostalgii nad tym, co jest naprawdę ważne. Każdy człowiek ma swoje wartości, których stara się przestrzegać. Jedne rzeczy są dla niego bardziej ważne, inne mniej, jednakże wszystkie te zasady wpływają w mniejszym lub większym stopniu na jego osobowość i czynią człowiekiem, którym w danej chwili jest. Ważne jest, aby trzymać się mocno tych wartości, nie opuszczać ich i nie zbaczać z drogi, którą zdecydował się ów człowiek kierować. Doskonałym przykładem takiej wierności własnym zasadom jest Jacek Kuroń, członek opozycji demokratycznej w Polsce, znany nie tylko w naszym kraju, ale ceniony z pewnością również za granicą. Był to człowiek niezłomny, twardo trzymający się uznawanych przez siebie wartości, całym sobą walczącym o wolną Polskę i równouprawnienie. Poświęcił wiele, aby móc osiągnąć cel, który sobie wybrał, ani na moment nie wyrzekł się tego, w co wierzył i przede wszystkim zdziałał naprawdę wiele, dzięki czemu zna i kocha go cała Polska.

Książka napisana przez panią Katarzynę Skrzydłowską-Kalukin jest niezwykle wzruszającą, prawdziwą historią dwójki bez granic oddanych sobie ludzi. Wbrew pozorom nie jest to książka opowiadająca o szczęściu, a wręcz przeciwnie, przepełniona jest ona smutkiem i pewną zadumą nad tym, co już było. Tę historię poznajemy dzięki wspomnieniom rodziny i przyjaciołom Gai i Jacka: Seweryna Blumsztajna, Jana Lityńskiego, Ludwiki i Henryka Wujców. Mamy okazję poznać także zapiski i wspomnienia Jacka Kuronia dotyczące przeszłości. W lekturze tej zostały doskonale wplątane w treść także niezwykle poruszające listy pisane między Gajką a Jackiem, pełne ciepłych słów i gorącego uczucia, które przez cały czas pozostawało naprawdę wielkie. Wiele momentów tej książki zostało poświęconych także synowi Gajki i Jacka, Maćkowi Kuroniowi, który był znanym w całej Polsce kucharzem. Książka ta jest lekturą niezwykłą, z całą pewnością zasługującą na przeczytanie, a historia warta tego, aby ją poznać. Niezwykłe było to, iż doskonale wiedząc, że rodzina Kuroniów już nie żyje, to podczas czytania tej książki czułam się tak, jakby te postacie wciąż były wśród nas, gdyż duch ich został tutaj bardzo dobrze przedstawiony.

„Zrozumiałem, że bohaterstwem w tamtych czasach nie było szlajanie się na własne życzenie po więzieniach, tylko siedzenie w domu i wychowywanie dzieci”.*

Gdyby ktoś zadał mi pytanie, co w tej książce jest najpiękniejsze, bez wahania odpowiedziałabym, że uczucie, jakim darzyli się Gajka i Jacek. Była to miłość piękna w swej prostocie, aczkolwiek tak niezwykle silna, że nawet kłody, jakie pod nogi rzucał im los nie były w stanie tej więzi zniszczyć. Byli oni jak dwie połówki tego samego owocu i mimo iż całkowite siebie przeciwieństwa, doskonale się uzupełniali. Grażyna i Jacek poznali się latem 1955 roku na obozie wolterowskim w Wolinie i już wtedy między nimi zaiskrzyło. Uczucie to było na tyle silne, iż pobrali się już cztery lata później. Wtedy zaczęło się ich wspólne życie. Nie było ono usłane różami, aczkolwiek mieli siebie, wspierali się, a ich miłość nie gasła, a wręcz przeciwnie, z dania na dzień rosła w siłę. Czytając tę książkę, czułam głębokie wzruszenie nad tą historią, a także nad tym, iż ludzie potrafią tak pięknie kochać, nie oczekując niczego w zamian, dając tylko to, co mają najcenniejszego – siebie. Książka ta jest wspaniałą lekturą, poruszającą do głębi i wymagającą pewnego zastanowienia się nad niektórymi sprawami. Polecam ją gorąco każdemu, kto tylko ma ochotę poznać tę niezwykłą historię.

*Gajka i Jacek Kuroniowie, Katarzyna Skrzydłowska-Kalukin, Wydawnictwo Czarne i Czerwone, Warszawa 2011, s. 152

Recenzja pisana dla portalu Lubimy Czytać.

Kosogłos, Suzanne Collins

2011-02-03T06:20:00.000-08:00

Tytuł: Kosogłos
Autor: Suzanne Collins
Wydawnictwo: Media Rodzina
Przekład: Małgorzata Hesko-Kołodzińska i Piotr Budkiewicz
Liczba stron: 376
Moja ocena: 5/6

Suzanne Collins to amerykańska pisarka, która zasłynęła na świecie napisanym przez siebie cyklem powieściowym o podziemnym świecie pt. „The Underland Chronicles”. Jej trylogia „Igrzyska śmierci” także zdobyła uznanie w wielu krajach, stając się prawdziwym bestsellerem i przez wiele tygodni utrzymywała się na listach najpopularniejszych książek „The New York Timesa”, zdobywając świetne recenzje. Trylogia ta opowiada nam historię Katniss, nastoletniej mieszkanki Dwunastego Dystryktu, który znajduje się w futurystycznym państwie Panem. Mimo iż udało jej się przeżyć Ćwierćwiecze Poskromienia, to jednak jej dom został brutalnie zmieciony z powierzchni ziemi, a sama Katniss wraz z rodziną i ocalałymi mieszkańcami Dwunastego Dystryktu zmuszona jest przenieść się do Trzynastki, legendarnego, podziemnego dystryktu. Tam zgadza się zostać tytułowym Kosogłosem – symbolem oporu przeciw kapitolińskiemu tyranowi. Bunt zaczyna robić się coraz większy, jednakże obalenie Kapitolu nie jest łatwym zadaniem, tym bardziej, że nie ma on zamiaru zbyt łatwo się poddawać, a sam Prezydent Snow ma parę asów w rękawie. Katniss musi zmagać się także z własnymi demonami, które nie dają jej spokoju oraz z wydarzeniami z przeszłości, które rzuciły cień na jej teraźniejsze życie.

Czytanie „Kosogłosa” wywoływało we mnie wiele emocji, jednakże nie mogę w pełni stwierdzić, że jestem tą książką zachwycona. Owszem, trylogia należy do jednych z najwspanialszych książek, jakie kiedykolwiek dane mi było przeczytać, aczkolwiek trzecią częścią nie jestem w pełni usatysfakcjonowana. Czuję teraz pewien niedosyt, po części czuję także, że autorkę stać było na więcej, dużo więcej. Spodziewałam się przede wszystkim jakiegoś spektakularnego zakończenia, które wbije mnie w fotel i nie pozwoli myśleć o niczym innym, tylko o tym, co właśnie się w tej książce wydarzyło. Owszem, zakończenie było bardzo ciekawe, ale nie zszokowało mnie i z tego powodu czuję się trochę zawiedziona. Odnośnie fabuły muszę przyznać, że tutaj także moje oczekiwania były trochę inne. Przede wszystkim oczekiwałam szerszego wglądu na całą rebelię, życie poszczególnych dystryktów, Kapitolu, Prezydenta Snowa i jego planów, więcej walki i konspiracji, a tych dwóch ostatnich czynników niestety trochę mi brakowało. Byłoby także ciekawie, gdyby pani Collins pokazała nam, jak wygląda cały świat, a nie tylko państwo Panem. Wiemy, że powstało ono na ruinach Ameryki Północnej, aczkolwiek co z pozostałymi kontynentami?

Akcja, która ma miejsce w tej książce, a przede wszystkim wojna, wywarła wielki skutek na osobowości Katniss. W poprzednich częściach bohaterka była żywszą, bardziej energiczną osobą. Posiadała tę ikrę, która sprawiała, że Katniss naprawdę żyła, była prawdziwa, realna. Rzeczywista. W „Kosogłosie” wszystkie tragiczne wydarzenia oraz straszna przeszłość spowodowały, że dziewczyna stała się niemalże wyprana z emocji, była pusta. Jedyne, co odczuwała, to cierpienie, ból i strach przed tym, co może się wydarzyć i przydarzyć jej najbliższym. Nie było miejsca na radość i szczęście, a straty poniesione w tej rebelii były naprawdę wielkie. Nie obyło się oczywiście bez ofiar i tutaj chciałam wyrazić swój podziw wobec autorki, która nie boi się uśmiercić żadnego bohatera, co często podczas czytania „Kosogłosa” wywoływało we mnie smutek i niekiedy łzy. Całą historię osnuwa otoczka smutku, strachu i cierpienia. Ponury nastrój utrzymuje się przez cały czas, podczas czytania silnie na mnie oddziałując.

„Czy chcesz, czy chcesz
Pod drzewem skryć się też?
W naszyjniku ze sznura u boku mego nie czekaj pomocy.
Dziwnie już tutaj bywało,
Nie dziwniej więc by się stało,
Gdybyśmy się spotkali pod wisielców drzewem o północy.”*

Bunt wywołany w poprzednich częściach rozrósł się do gigantycznych rozmiarów i pociągnął za sobą wiele, często niewinnych, ofiar. Trybuci, ich rodziny, kapitolińskie dzieci oraz kapitolińczycy, mieszkańcy poszczególnych dystryktów, rebelianci. Nie sposób zliczyć, jak wiele osób poległo, jednak faktem jest, iż na ich prochach zbudowany został nowy świat i dzięki nim ludzie otrzymali nowe życie. Czy lepsze, czy gorsze – nie można tego stwierdzić, jednak na pewno znajdą się osoby, które będą chciały to piękno unicestwić i stworzyć kolejne piekło być może w postaci Głodowych Igrzysk, podczas których ludzie będą upajać się śmiercią niewinnych dzieci, walczących na arenie o przetrwanie. Suzanne Collins z niezwykłą precyzją ukazała brutalność świata, a przede wszystkim ludzi i najsmutniejsze w tym jest to, iż niemalże każdą część tego zła, w jakiejkolwiek postaci, odnaleźć można w ówczesnym świecie.

Nie bardzo potrafię podzielić się moimi emocjami odnośnie tej książki, głównie dlatego, że sama nie jestem w stanie ich nazwać. Z pewnością mogę przyznać, że po przeczytaniu „Kosogłosa” czuję nieuzasadnioną pustkę i nostalgię, ale przede wszystkim złość na to, jakie było zakończenie. Chodzi tutaj tylko o to, że nie spełniło moich oczekiwań i było zupełnie inne od tego, jak je sobie wyobraziłam, jednak nie mogę winić za to autorki. Stworzyła ona tak cudowny świat, aczkolwiek pełen cierpienia i brutalności, że mimo wszystko słodko-gorzkie zakończenie jest doskonałym uwieńczeniem całej historii, mimo mojego niezadowolenia. Zostało w nim zawarte praktycznie wszystko. To, jak wielkie blizny pozostawia wojna, często niewidzialne dla ludzkiego oka, jednakże diametralnie zmieniające życie danego człowieka o 180 stopni. Także to, że przyjaźń jest łańcuchem niezwykle kruchym i nie ważne, jak wielka i niezniszczalna mogłaby się wydawać, często wystarczy maleńka iskra, żeby wywołać ogień i zniszczyć tę cudowną więź. Jestem wdzięczna autorce, że stworzyła tak wspaniałą historię, której na pewno długo nie zapomnę i z pewnością nie raz do niej powrócę.

„Nazywam się Katniss Everdeen. Dlaczego nie zginęłam? Powinnam nie żyć.”**

* Kosogłos, Suzanne Collins, Wydawnictwo Media Rodzina, Poznań 2010, str. 122
** Tamże, str. 357