„Wiking. Dziecko Odyna” to pierwsza powieść opowiadająca o wikingach, z którą miałam do czynienia, nie licząc niewiele znaczącego wątku w jednej z książek przeczytanej wiele lat temu. Jak do tej pory spotykałam się jedynie z filmami o takiej tematyce, które rozbudziły mój apetyt na poznanie książkowych przygód tych skandynawskich wojowników, jednak z niewiadomego powodu nigdy nie pokusiłam się o żadną tego typu książkę. Gdy spotkałam się z okazją przeczytania pierwszego tomu trylogii Tima Severina nie wahałam się ani chwili - i była to jedna z najlepszych decyzji, jaką w ostatnim czasie podjęłam, ponieważ „Wiking” okazał się porywającą, pełną przygód lekturą, którą przez długi czas będę miło wspominać.
Trylogia „Wiking” przedstawia losy Thorgilsa Leiffsona w 1001 roku, syna Leifa Szczęściarza i Thorgunny. Bohater, odziedziczywszy po matce dar jasnowidzenia zostaje odesłany przez nią ojcu - trafia na Grenlandię, gdzie zostaje wychowany pod opiekę Gudrid. Tam uczy się o starych obyczajach, poznaje religię Starych Bogów, dowiaduje się o nadejściu Białego Chrysta oraz - podążając śladami podziwianego przez niego Odyna - daje porwać się wędrówce obfitującej w niezwykłą dawkę przygód i całkiem nowych doświadczeń.
