Zawsze głęboko dobijała mnie sytuacja ludzi, którzy tłamsili w sobie swoje problemy bez możliwości porozmawiania o nich z kimkolwiek z otoczenia - i nie z powodu braku bliskich osób, tylko nawet ze względu na wewnętrzną blokadę skutecznie utrudniającą im porozumiewanie się z innymi ludźmi. Wiem coś o tym. Czasami pomimo ogromnych chęci człowiek nie jest w stanie w aż tak wielki sposób otworzyć siebie, swoje wnętrze przed inną osobą, przez co egzystuje z przytłaczającym go ciężarem trosk, zmartwień i horroru przeszłości. Dosyć często myślę o tym jak wiele zależy od tego, że ktoś trzeci dowie się o naszych problemach, jak bardzo pomaga świadomość, iż nie jesteśmy sami w naszym dramacie, że jest ktoś, kto rozumie i potrafi wysłuchać.
„Ostatni pociąg do Babylon” opowiada historię Aubrey Glass, dosyć nietypowej bohaterki, która od dłuższego pisze listy pożegnalne na wypadek popełnienia samobójstwa. To postać zmagająca się ze swoimi własnymi demonami - tymi z przeszłości oraz teraźniejszymi, która pewnego dnia dowiaduje się, iż samobójstwo popełnia Rachel, będąca niegdyś jej najlepszą przyjaciółką. Powrót Aubrey do rodzinnego miasteczka będzie nie tylko na swój sposób pożegnaniem się z bliską jej dawniej osobą, ale także z próbą pogodzenia się z przeszłością i wydarzeniami, które na zawsze zmieniły jej życie.
