12 lipca 2014

Fałszywy książę, Jennifer A. Nielsen

Zbyt wielu ludzi wymaga od nas, abyśmy udawali kogoś, kim nie jesteśmy i jest to najlepszy sposób na zabicie indywidualności oraz własnego „ja”, a są to przecież najważniejsze czynniki, które czynią nas wyjątkowymi. Nie ma nic piękniejszego niż różnorodność zainteresowań czy osobowości, a to właśnie ten drugi aspekt bywa najczęściej tłamszony. W wielu przypadkach to my sami decydujemy się na przybranie maski, udawanie kogoś, kim nie jesteśmy, aby się dopasować, jednak taki konformizm bywa zazwyczaj równie mocno destrukcyjny co wymuszanie na nas konkretnego zachowania przez innych. W takiej sytuacji niestety znalazł się główny bohater powieści Jennifer A. Nielsen, jego położenie jest jednak o tyle skomplikowane, iż za niewypełnienie oczekiwań grozi mu... śmierć.

Nad pewnym królestwem wisi widmo wojny domowej, której groźba zbliża się wielkimi krokami. Aby temu zapobiec, arystokrata Conner decyduje się na posadzenie na tronie mistyfikatora - chłopca, który miałby udawać zaginionego przed laty księcia. W tym celu wybiera grupkę chłopców, którzy biorą udział w wyścigu o władzę, jednak zadanie jest o tyle trudne, iż Conner ma do czynienia z trójką sierot pozbawionych jakichkolwiek manier i wiedzy na temat zachowywania jak przystało na księcia, jak więc w krótkim czasie dwóch tygodni zamienić ich w idealne repliki zaginionego chłopca? Który z kandydatów okaże się być godny, aby zasiąść na tronie? I jakie tak naprawdę niespodzianki czekają na nich w trakcie tej rozgrywki? 

Naczytałam się o tej książce dosyć sporo, a były to głównie recenzje bardzo pozytywne, wychwalające zalety tej powieści i rzadko kiedy wspominające o jakichś minusach czy mankamentach. Nie ukrywam, że to pod ich wpływem zdecydowałam się na przeczytanie tej książki, ale także nastawiłam na coś znacznie lepszego, niż otrzymałam w rzeczywistości. Nie zrozumcie mnie źle, dostałam kawałek naprawdę świetnej lektury, aczkolwiek niepozbawionej wad, jak mogłyby odwrotnie wskazywać na to opinie, z którymi spotkałam się z resztą dosyć dawno temu.

Ogólnie rzecz ujmując „Fałszywy książę” to książka naprawdę lekka i przyjemna w czytaniu, fajna odskocznia od czegoś bardziej wymagającego, jeżeli potrzebujecie na chwilę zabrać się za coś odprężającego po chociażby wyczerpującym thrillerze czy łamiącej serce powieści obyczajowej. Podczas czytania tej książki miałam takie fajne odczucie jak podczas czytania pierwszego tomu „Zwiadowców” Johna Flanagana rok temu - wówczas liczyła się tylko przygoda, wszelkie troski i zmartwienia odchodziły na bok. Czułam, że mój umysł jest naprawdę wyjątkowo lekki i wolny od jakichkolwiek zmartwień. Cieszę się, że mogłam doświadczyć tego jeszcze raz i jest to aspekt, dzięki któremu będę tę lekturę wspominać z naprawdę sporą sympatią przez długi czas. 

Pomimo tego, że książka sama w sobie jest wciągającą i zadowalającą lekturą, to jednak posiada dosyć istotny minus, a jest nim mianowicie język autorki, który niestety nie przypadł mi do gustu. Jej styl wydawał się być zbyt pospolity, zbyt... prosty, przez co nie byłam z niego zadowolona. Mogłabym go porównać do człowieka, który na oślep próbuje poruszać się w ciemnościach - niby wie co i jak, stara się nie wpaść na żadne przeszkody, a jednak nie za bardzo mu to wychodzi. Także i niektóre wypowiedzi bohaterów mogłabym określić mianem „oczywistych oczywistości” - wydawały się być zbędne i absolutnie niczego nie wnosiły do fabuły. 

Skoro już mowa o postaciach - także i tutaj pojawia się dosyć ciężki orzech do zgryzienia. Miałam wrażenie, jakby autorka nie do końca wiedziała, jakie osobowości przypisać poszczególnym bohaterom. Ich niektóre zachowania całkowicie sobie przeczyły, były odrobinę nielogiczne, a przede wszystkim były bardzo sprzeczne z głównym założeniem - aby plan Connera powiódł się i został zachowany w tajemnicy. Właśnie to dziwiło mnie najbardziej, ta niekonsekwencja w ich zachowaniach wobec idei przyświecającej fabule „Fałszywego księcia”. Fakt faktem jednak, iż uważam tę książkę za powieść udaną i z całą pewnością sięgnę po jej kontynuację, a także po zakończenie tej trylogii. 

Ocena: 7/10

21 komentarzy:

  1. Okładka jest dosyć ciekawa :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. To prawda, już dawno temu przyciągnęła mój wzrok. :)

      Usuń
  2. Dzięki za przypomnienie, bo kiedyś miałam ją w planach ale skleroza zrobiła swoje

    OdpowiedzUsuń
  3. Czytałem w zeszłe wakacje i bardzo mi się ta książka podobała, chociaż nie jest zbyt ambitna, to fakt. Drugi tom natomiast nie był już taki fajny, masa rzeczy mnie w nim irytowała, a główny bohater doprowadzał do histerii. Ale po finał tej trylogii również zamierzam sięgnąć. :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Aż się boję sięgnąć po ten drugi tom, chociaż zamierzam zabrać się za niego jak najszybciej. No nic, zobaczymy, co to będzie. :)

      Usuń
  4. Okładka wygląda interesująco, ale sama książka jakoś szczególnie mnie nie zainteresowała, ale skoro polecasz, to może kiedyś do niej zajrzę. ;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ogólnie to warto zajrzeć, fajnie się tę książkę czyta i jeżeli naprawdę nie masz ochoty na nic ambitniejszego to polecam. ;)

      Usuń
  5. Tez sporo pozytywów czytałam o tej książce i mam na nią chęć, nawet drobne mankamenty mnie nie odpychają. Myślę, że w końcu przeczytam. :)

    OdpowiedzUsuń
  6. Zastanowię się nad tą powieścią :)
    Pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
  7. Mam ją na półce i w najbliższym czasie planuję przeczytać :)

    OdpowiedzUsuń
  8. Zainteresowałaś mnie, ale w najbliższym czasie raczej nie sięgnę :)

    OdpowiedzUsuń
  9. Książka jest na liście moich wakacyjnych planów, dlatego zamierzam po nią sięgnąć w trakcie tych dwóch miesięcy. :)

    OdpowiedzUsuń
  10. Czytałam dobre opinie, ale jakoś nie jestem zainteresowana tą powieścią :)

    OdpowiedzUsuń
  11. Tyle razy spotkałam się z tą książką, i za każdym razem nie byłam pewna czy chcę ją przeczytać, czy też nie. Po Twojej recenzji chyba jednak sięgnę po nią. Może nie dlatego, że historia przedstawiona przez Nielsen mnie intryguję - tylko i wyłącznie pragnę aby "Fałszywy książę" przestał mnie prześladować.
    Nie spodziewam się po niej wiele, ale jeśli się mi spodoba - będę wniebowzięta.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Jak to uznał Oscar Wilde: "Je­dynym spo­sobem poz­by­cia się po­kusy jest ule­ganie jej" - warto się chyba do tego zastosować. ;)

      Usuń
  12. O no proszę. I tutaj styl nie przypadł ci do gustu? :D Najpierw "Królewski wygnaniec", teraz "Fałszywy Książę"... :D Ale tę książkę, w przeciwieństwie do tamtej pierwszej, czytałam i co mogę rzec? Fajna lektura. Trafiła idealnie w czas, kiedy ją czytałam, bo potrzebowałam czegoś lekkiego, przewidywalnego, z humorem, a przy tym szybkiego i przyjemnego do przeczytania. Może dlatego, że niczego nie oczekiwałam po tym tytule bo wcześniej nie czytałam o niej opinii, "Fałszywy" wypadł w moich oczach odrobinę lepiej niż w twoich :) Ale fakt, te mankamenty o których mówisz - szczera prawda.
    Trzymam kciuki, żeby moja biblioteka łaskawie zakupiła kolejny tom. :(
    Pozdrawiam,
    Sherry

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Robię się coraz bardziej wymagająca najwyraźniej. :D Faktycznie, jeżeli ktoś nie oczekuje czegoś ambitnego to zapewne przypadnie mu ta książka do gustu, bo jest to w zasadzie bardzo lekka, luźna lektura. :)

      Usuń
  13. Słyszałam o niej dużo dobrego, więc może jak mi się uda, to ją przeczytam :)

    Poza tym tu Dori, dawna autorka bloga czyteniaa. Powróciłam z kolejnym blogiem -> http://minsjel.blogspot.com/. Niedługo powinny pojawić się pierwsze recenzje, a na razie zapraszam do proponowania, co mogłabym tam oprócz nich publikować :)

    OdpowiedzUsuń
  14. Zastanawiam się nad tą pozycją, ale dość dobra opinia skłania mnie na tak :)

    OdpowiedzUsuń
  15. niestety nie polubiłam stylu Jennifer A. Nielsen, wolę Johna Flanagana :)

    OdpowiedzUsuń

Dziękuję za każdy opublikowany komentarz, opinia czytelników mojego bloga naprawdę wiele dla mnie znaczy i gorąco motywuje do dalszego pisania.

Copyright © 2016 Złodziejka Książek , Blogger